บทที่ 340 วางกับดักให้ฮ่องเต้

ซ่างซูกรมพระคลังมีความทุกข์ใจแต่ยากจะพูดได้ คำถามนี้เป็นคำถามที่ตอบยากเหลือเกิน! ไม่ว่าจะขัดใจฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็จะต้องตายแน่ๆเลย!

ที่แย่ไปกว่านั้นคือเบื้องหลังของเซี่ยจินอานนั้นยังมีเซ่อเจิ้งหวางอีก ดังนั้นหลังจากคิดทบทวนมาหลายรอบแล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะบอกตามความจริง

"ไหวแน่นอน"

ถูกคนไม่ไว้หน้าเช่นนี้ สีหน้าของหยุนเทียนยิ่นก็แย่มากๆ สายตาที่มองดูซ่างซูกรมพระคลังนั้นมีแต่ความอาฆาตแค้น อยากจะฆ่าทิ้งโดยตรงเพื่อระบายความโกรธ!

"หากต้องการให้ทหารคนหนึ่งปกป้องแคว้นได้อย่างจิตใจที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีโดยไม่กลัวความตาย ก็จะต้องให้พวกเขาไม่มีเรื่องที่น่าเป็นห่วงและกังวล! หากดำเนินการไปตามข้อเสนอแนะที่ข้าบอก ท่านลองคิด ทหารทุกคนในราชวงศ์ฉีสุ้นก็จะนับถือท่านอย่างจริงใจ! และเอาชนะใจของทหารได้! "

เมื่อได้ยินคำเหล่านี้ สีหน้าของหยุนเทียนยิ่นก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ต้องบอกว่า สิ่งที่เซี่ยจินอานพูดนั้นก็สมเหตุสมผลดี

อีกอย่างจักรพรรดิคนไหนไม่อยากเอาชนะใจทหารและประชาชน

เขาก้มหน้าลงอีกครั้ง นิ้วมือไปแตะโดนแหวนหยกหัวแม่มือโดยไม่ได้ตั้งใจ และหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ก็กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า: "เรื่องนี้ข้าอนุญาต!"

เซี่ยจินอานถอนหายใจโล่งอกโล่งใจ สำหรับทหารที่เฝ้าชายแดนเหล่านี้นั้น ตอนนี้นางสามารถทำได้มากแค่นี้ เพราะถ้ามันมากเกินไปหยุนเทียนยิ่นจะไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน

จากนั้นก็คือครอบครัวของผู้ก้า

"หม่อมฉันขอบพระทัยแทนทหารเก้าแสนคนเพคะ"

"ที่จริงในใจของกระหม่อมก็มีความคิดหนึ่งเหมือนกัน" หยุนฝู้เฉินกล่าว

เซี่ยจินอานยัยคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ มองดูหยุนฝู้เฉินและรอฟังคำพูดของเขา

"ทหารหาญหลายคนในกองทัพที่เกษียณเพราะได้รับบาดเจ็บ สำหรับทหารหาญเหล่านี้ ฝ่าบาทก็ควรจะแสดงการกระทำอะไรสักหน่อยหรือไม่?" หยุนฝู้เฉินยืนตัวตรงและเอามือไขว้หลัง และมองดูหยุนเทียนยิ่นอย่างเฉยชา

เซี่ยจินอานตื่นตะลึงเล็กน้อย นี่เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่นางจะพูด!

"น้องมีความคิดอย่างไร?" หยุนเทียนยิ่นกล่าว