บทที่ 373 นางไม่มีกำลังภายในแต่แรกอยู่แล้ว

ตอนเซี่ยจินอานออกมาจากสำนักหมอหลวงฟ้าก็มืดแล้ว พูดคุยกับพวกเขามาเป็นเกือบหนึ่งวัน สมองดังวิ้งวิ้ง และเมื่อเดินออกจากประตูก็ยังรู้สึกสับสนเล็กน้อย

ลมในตอนกลางคืนนั้นทำให้นางหนาวจนตัวสั่น และได้สติคืนมาทันทีเลย แม้ว่าในพระราชวังจะมีโคมไฟสว่างอยู่ แต่หัวหน้าซ่งก็ยังคงกังวลว่ามันจะมืดเกินไปจนทำให้นางจะมองไม่ค่อยเห็นทาง ดังนั้นจึงได้ยื่นโคมไฟแปดเหลี่ยมอันหนึ่งให้นาง

มือข้างหนึ่งของเซี่ยจินอานถือโคมไฟไว้ และอีกข้างหนึ่งดึงเสื้อคลุมไว้แน่นๆ เดินไปยังทางประตูพระราชวัง อย่างช้าๆ ระหว่างทางก็ไม่ได้พบเห็นใครเลย เงียบสงบมากนัก

เมื่อเดินไปยังเส้นทางหน้าพระราชวัง จู่ๆเซี่ยจินอานก็หยุดลงอย่างกะทันหัน และเริ่มระมัดระวังตัวขึ้น

ระหว่างทางนี้เงียบเกินไปแล้ว

ทันใดนั้น หูของนางก็ขยับ ได้ยินเสียงอาวุธคมทะลุผ่านอากาศ และรีบเอียงตัวหลบไปทันที เซี่ยจินอานมองดู ธนูที่ยิงลงบนพื้น ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา

แม่งเอ๊ย คนเหล่านี้ไม่จบไม่สิ้นซะที!

จากนั้นเซี่ยจินอานก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดูเหมือนว่าลูกน้องทั้งสี่ของนางจะได้ติดตามอยู่ข้างนาง คงจะถูกลอกไปที่อื่นแล้ว

แต่นางก็ไม่ได้ตื่นตระหนก และยังคงนิ่งมากนัก

ทันใดนั้นก็มีกลุ่มคนชุดสีดำบินลงมาจากบริเวณรอบๆ เซี่ยจินอานเห็นเช่นนี้ก็หยิบอาวุธลับที่โจมตีระยะไกลได้นั้นออกมาจากอ้อมแขน พายุเข็มดอกสาลี่ และกดปุ่มเปิดปิดโดยตรง!

เข็มเงินพุ่งเข้าหาคนชุดดำนั้นเหมือนดั่งเทพธิดาโปรยดอกไม้ ใครจะรู้ว่ามันกลับแทงไม่เข้า!

เซี่ยจินอานขมวดคิ้วเล็กน้อย และเก็บอาวุธลับที่ไว้ในแขนเสื้ออย่างเงียบๆ ดูเหมือนว่าคนเหล่านี้ได้เตรียมวิธีต่อต้านเข็มเงินของนางมาแล้ว

ว่าแล้ว ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าของคนชุดดำเหล่านี้นั้นหัวเราะเสียงดัง:"เสื้อเกราะไหมทองบนตัวพวกข้านั้นเอามาเพื่อป้องกันเข็มเงินในมือของเจ้า!"

พี่น้องที่ลอบสังหารนางเมื่อคราวที่แล้วนั้น ได้รับความสูญเสียมากมายเนื่องจากอาวุธลับที่อยู่ในมือนาง คราวนี้จึงได้เตรียมรับมือมาอย่างดี

เมื่อเซี่ยจินอานได้ยินคำนี้ สีหน้าก็สงบเช่นเคย และถือมีดผ่าตัดไว้ในมืออย่างเงียบๆ "ไม่กลัวเหรอ ไม่ใช้เข็มเงินข้าก็สามารถฆ่าพวกเจ้าทิ้งได้"