บทที่ 376 ข้าหัวเราะเจ้าที่น่าเศร้า

ไอ้ลูกสารเลวนี้ช่างผิดครรลองครองธรรมไปยิ่งนัก!

หากไม่กำจัดไอ้ลูกสารเลวนี้ ไม่ช้านางคงจะนำภัยพิบัติมาสู่ครอบครัวแน่!

แม้ว่าเซี่ยฉู่เหรินจะโกรธ แต่ก็ไม่กล้าที่จะลงมือกับเซี่ยจินอานจริงๆ!

งานเลี้ยงในวังของวันนี้ เขาได้ยินคำที่ทุกคนพูดเกี่ยวกับเซี่ยจินอาน และยังมีขุนนางบางคนริเริ่มที่จะทักทายเขาเพราะเซี่ยจินอาน ซึ่งทำให้เขาได้หน้ามากยิ่งนัก

และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือถ้าเขาสามารถทำให้สำนักซื่ออิ่งมาเป็นของตัวเอง คงจะเพิ่มกองกำลังที่ยิ่งใหญ่ได้มากนัก?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เซี่ยฉู่เหรินก็หรี่ตาลงและเผยความเฉียบคมออกมา

ลองสังเกตดูก่อน หากไอ้ลูกสารเลวนี้ไม่เชื่อฟังจริง ก็ไม่สายเกินที่จะกำจัดนางทิ้ง

เซี่ยจินอานเดินเข้ามาในห้องโถงสงบเยือกเย็น และยังไม่ทันยืนนิ่งก็ได้ยินเสียงอันเคร่งขรึมดังขึ้นว่า:"นี่เจ้าไปที่ไหนมา? เหตุใดถึงได้กลับบ้านดึกเช่นนี้? "

เซี่ยจินอานหันมองไปตามเสียง คนคนนั้นมีอายุประมาณสี่สิบกว่าๆ หน้าเหลี่ยมหน่อย เพราะอยู่แต่ในสนามรบผิวของเขาก็หยาบเล็กน้อยและมีรูปร่างที่สูง

เห็นเพียงเขาขมวดคิ้วหันมองเซี่ยจินอาน ราวกับว่าไม่พอใจ

ในห้องนี้มีชายวัยกลางเพียงเขาผู้เดียว และบนในหน้านั้นยังมีท่าทางเหมือนบอกว่า"ข้าคือพ่อเจ้า" ก็ไม่ยากเลยที่จะเดาออกได้ว่าคนคนนี้คือใคร คงจะเป็นพ่อแท้ๆของเจ้าของร่างเดิมสินะ

เพียงแต่ว่าฉากเช่นนี้ ดูแล้วกลับเหมือนกับว่ากำลังซักไซ้เอาความอยู่

เซี่ยจินอานก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวและตอบอย่างเฉยชาว่า:"ไปสำนักหมอหลวงมา"

จากนั้นก็กวาดสายตามองสามแม่ลูกนั้นอย่างเงียบๆ มองดูการแสดงออกที่รู้สึกยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่นบนใบหน้าของพวกเขานั้น ในใจของเซี่ยจินอานก็พอรู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น

คงเป็นเพราะพวกเขาร้องความเป็นบริสุทธิ์ก่อนสินะ

เมื่อเซี่ยฉู่เหรินได้ยินเช่นนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามอย่างสงสัยว่า:"เจ้าไปทำอะไรที่สำนักหมอหลวง"

เซี่ยจินอานเหลือบมองเซี่ยฉู่เหรินอย่างไม่แยแสและตอบอย่างเฉยชา:"ไปคุยเรื่องทักษะทางการแพทย์กับหัวหน้าซ่ง"

ปฏิกิริยาแรกของเซี่ยฉู่เหรินคือเซี่ยจินอานกำลังโกหก! หัวหน้าซ่งเป็นคนฐานะอะไร? เป็นถึงผู้ที่ได้รับยกย่องและชื่นชมในหมู่หมอของแคว้นฉีสุ้นเลยทีเดียว นางมีสิทธิ์อะไรไปปรึกษาหารือทักษะทางการแพทย์กับหัวหน้าซ่ง

จากนั้นก็เห็นเลือดบนตัวของเซี่ยจินอานและขมวดคิ้ว