บทที่ 389 ข้าอยากป่วย

เซี่ยจินอานรู้สึกละอายใจเล็กน้อยที่จะถูกถามคำถามเช่นนี้ จะให้นางมาสอนบทเรียนทางการเพศต่อหน้าเขาหรือไง?

ว่าแต่ชายคนนี้อยู่มายี่สิบเจ็ดปีแล้วก็ยังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์ แถมยังเป็นชายแก่บริสุทธิ์ด้วย?

แม่ง ทำไม่จู่ๆอารมณ์ถึงดีเช่นนี้

อุ๊ย การหัวเราะเยาะมันเป็นเรื่องไม่ถูก หรือว่าสอนเขาสักหน่อย??

"เพียงแค่ทำตามความต้องการของตัวเองแล้วหาตำแหน่งที่เหมาะสม ก็เสร็จเรื่องแล้ว!"

หลังพูดจบเซี่ยจินอานก็รู้สึกละอายใจ จู่ๆก็คิดลามก!

ในสายตาของหยุนฝู้เฉินนั้นมีบางสิ่งที่อธิบายไม่ถูก จะทำตามความต้องการของตัวเอง ระบายความรู้สึกของตัวเองและบอกความในใจของตัวเองให้นางฟังอย่างไร

รอบตัวนางนั้นไม่เคยขาดแคลนคนที่โดดเด่น ตอนนี้ก็มีเว่ยฉางยางมาเพิ่มอีกคน นางจะชอบเขาได้อย่างไร?

หากบอกความในใจทั้งหมดของตัวเองให้กับนาง ต่อจากนี้ไปนางคงต้องหลีกเลี่ยงออกห่างจากเขาแน่

ค่อยๆ วางแผนแล้วแก้ปัญหาจะดีกว่า

ยิ่งกว่านั้นเขาไม่เหมือนกับคนอื่นๆ เขาไม่สมบูรณ์ แถมยังน่าเกลียดอีกด้วย

"ข้าไม่เหมือนกับคนอื่น" หยุนฝู้เฉินพูดอย่างเคร่งขรึม พอมองดูแผ่นหลังของเขาก็ดูเหงายิ่งนัก

แต่ที่ทั้งสองคิดนั้นมันไม่ใช่เรื่องเดียวกัน! พอประโยคนี้เข้าหูเซี่ยจินอานก็เปลี่ยนไปเป็นอีกเรื่องหนึ่ง!

เซี่ยจินอานตกตะลึง!ไม่เหมือนกัน?มีอะไรไม่เหมือนกัน?ก็เป็นผู้ชายกันหมดไม่ใช่รึ?

เว้นแต่ว่าคู่ระบายความใคร่นั้นไม่เหมือนกัน?!

ทันใดนั้น สมองของเซี่ยจินอานก็คิดอะไรบางอย่างที่ทำให้มุมมองของนางนั้นตกตะลึง แต่นางก็ไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ และในที่สุดก็ทำได้เพียงระงับความคิดในใจเอาไว้เท่านั้น

จากนั้นก็กระซิบเบาๆว่า:"ถ้าอย่างนั้นท่านก็ทนไว้ก่อน"

เพราะนางก็ไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับเรื่องชายรักชาย......