บทที่ 390 ห่วงใยผู้ใดก็จะก่อเกิดความกังวล

หยุนฝู้เฉินเหลือบมองเทียนเฟิงอย่างเย็นชา "ข้าผ่าตัดสมองเจ้าก่อนจะดีกว่าไหม"

เทียนเฟิงกลัวจนตัวสั่น และก็รีบถอยหลังไปสองสามก้าว และพูดด้วยเสียงสั่นว่า:"ข้าน้อยพูดพลั้งปาก!"

ตี้เฟิงและคนอื่นๆก้มหัวกลั้นหัวเราะเอาไว้

เสวียนเฟิงเป็นคนที่ฉลาดที่สุดเสมอ และคิดได้แล้วว่าเหตุผลที่หยุนฝู้เฉินอยากป่วย!

อยากจะตามตื๊อคุณหนูเซี่ยและเข้าไปใกล้ชิดนางแน่เลย?

"ท่านอ๋องไปอาบน้ำเย็นดีหรือไม่?" เสวียนเฟิงเสนอ

เมื่อได้ยินคำพูดของเสวียนเฟิง ตี้เฟิงก็เริ่มเข้าใจเช่นกัน ยิ้มและบอกว่า: "หรือนอนกลางแจ้งในลานสักหนึ่งคืน?"

หวงเฟิงขมวดคิ้วและบอกว่า:"ท่านอ๋องมีกำลังภายในปกป้องร่างกาย และลมหนาวเหล่านี้ก็ไม่สามารถทำอะไรร่างกายของท่านอ๋องได้อยู่แล้ว"

เทียนเฟิงยิ่งโหด: "นั่นก็นอนแช่น้ำเย็นกลางแจ้งในลานสักหนึ่งคืนโดยใช้กำลังภายในปกป้องร่างกาย"

ทุกคน:"......"

สงสัยกันอย่างยิ่งว่าเทียนเฟิงกำลังแก้แค้น!

หยุนฝู้เฉินได้พิจารณาอย่างรอบคอบและคิดว่าวิธีนี้ได้เรื่องจริง ดังนั้นจึงสั่งว่า:"ไปตักน้ำมาให้ข้า"

เพียงไม่นาน ในลานก็ได้เตรียมถังไม้สำหรับอาบน้ำ ซึ่งด้านในถังเต็มไปด้วยน้ำเย็น หยุนฝู้เฉินถอดเสื้อและรองเท้าทิ้งและเข้าไปในถังไม้โดยไม่กะพริบตาเลย

น้ำเย็นที่ตักโดนสภาพอากาศแบบนี้นั้นก็ใกล้เป็นเหมือนน้ำแข็งแล้ว! ต้องบอกว่าความอดทนของหยุนฝู้เฉินนั้นสูงจริงๆ!

แสงจันทร์โรยบนร่างกายของเขา ราวกับถูกเคลือบด้วยแสงอันเยือกเย็น ในคืนที่เงียบสงบนั้นทำให้ดูมีเสน่ห์ดึงดูดคนอย่างยิ่ง

วันรุ่งขึ้น เมื่อดวงอาทิตย์ค่อยๆขึ้นมาอย่างช้าๆ สี่องครักษ์คนสนิทเทียน ตี้ เสวียน หวงก็ลงมาจากทุกด้านและเดินไปที่ด้านข้างของถังไม้ เห็นเพียงว่าน้ำในถังไม้นั้นถูกแช่แข็งไปหมดแล้ว

บนเส้นผมสีเข้มดำดั่งผ้าไหมนั้นก็ปกคลุมไปด้วยหิมะและเมื่อมองดูดีๆบนขนตานั้นก็มีน้ำแข็งปกคลุมอยู่เช่นกัน

"ท่านอ๋อง เช้าแล้ว" เสวียนเฟิงพูดเตือนอยู่ข้างๆ

หยุนฝู้เฉินค่อยๆลืมตาขึ้น จากนั้นก็ลุกขึ้นจากถังไม้แล้วก้าวออกจากถังไม้ เห็นเพียงว่าร่างกายของเขาหนาวจนแดงไปหมด และผิวที่ขาวอยู่นั้น ตอนนี้กลับราวกับว่าถูกทาสีแดง

เทียนเฟิงถามว่า:"ท่านอ๋องรู้สึกตรงไหนไม่สบายหรือไม่?"