บทที่ 391 นี่มันโชคดีจริงๆ

กงซุนหนันเสียนไม่รู้สึกว่ามันไม่สมควรเลยสักนิด จากนั้นก็กินเมล็ดทานตะวันของตัวเองต่อ

เว่ยฉางยางที่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวอยู่อีกด้านหนึ่งก็เดินออกมาจากห้อง มองดูทั้งสองคนเฉยๆ พยักหน้าเบาๆเพื่อเป็นการทักทาย จากนั้นก็ก้าวเดินไปยังห้องผู้ป่วยชายที่อยู่อีกด้านหนึ่ง

เพิ่งจะเข้าไปก็เห็นภาพที่เซี่ยจินอานกำลังปลดเข็มขัดให้หยุนฝู้เฉินอยู่ การกระทำนั้นดูชำนาญ

เว่ยฉางยางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เดินเข้าไปด้วยสีหน้านิ่งๆ เมื่อเทียน ตี้ เสวียน หวงทั้งสี่คนเห็นเว่ยฉางยาง ดวงตาจ้องเขม็งเล็กน้อย เข้าใจได้ในทันที!

ไม่น่าล่ะท่านอ๋องของพวกเขาถึงอยากป่วยเข้าโรงหมอ ที่แท้โรงหมอของคุณหนูเซี่ยก็ซ่อนคนงามไว้นี่เอง ถึงทำให้ท่านอ๋องรู้สึกถึงความอันตราย!

เซี่ยจินอานฝังเข็มโดยตรง ทำให้เขารู้สึกถึงการไหลเวียนของเลือดที่ถูกปิดกั้น จากนั้นก็กล่าวกับเทียน ตี้ เสวียน หวงทั้งสี่คนว่า:"พวกเจ้าทั้งสี่คนใครคนหนึ่งใช้กำลังภายในทำให้ร่างกายท่านอ๋องของพวกเจ้าอบอุ่น ส่วนอีกคนไปต้มน้ำขิง!"

"ข้าไปต้มน้ำขิงเองขอรับ"ตี้เฟิงกล่าว จากนั้นก็วิ่งลงไปอย่างรีบร้อน

เทียนเฟิงที่อยู่อีกด้านส่งกำลังภายในจากข้อมือไปยังร่างของหยุนฝู้เฉินเพื่อให้ความอบอุ่น

หลังเซี่ยจินอานดึงเข็มเงินออก ก็ช่วยหยุนฝู้เฉินผูกเสื้อผ้า ห่มผ้าให้เขา แล้วมองสองคนที่เหลือด้วยสีหน้านิ่งๆ:"ตกลงท่านอ๋องของพวกเจ้าเป็นอะไรกันแน่? ดีๆอยู่เหตุใดจึงแข็งจนสลบไปเช่นนี้?"

หวงเฟิงโง่ที่สุด โกหกไม่เป็น ทำได้เพียงให้เสวียนเฟิงมารับมือแทน

"เมื่อวานท่านอ๋องของเราแช่น้ำ แล้วเผลอหลับไปอย่างไม่ทันระวัง จากนั้นก็แข็งจนสลบไปขอรับ"เสวียนเฟิงกล่าวยิ้มๆ

"ในช่วงเหมันตฤดูเช่นนี้ยังแช่น้ำจนหลับไปอีก! สมองเขาป่วยหรืออย่างไรกัน?"เซี่ยจินอานตะโกน"นี่มันโชคดีจริงๆ ที่ไม่ถูกแช่แข็งจนตาย!"

เสวียนเฟิง:"......"

ก็ป่วยจริงๆนั่นแหละ? ป่วยเรื่องความรักไง

หลังตะโกนแล้ว เซี่ยจินอานก็ตกตะลึงขึ้นมาทันที จิตใจเปิดกว้างความคิดฉลาดขึ้นมา

ให้ตายสิ ชายผู้นี้คงไม่ได้เกิดความอยาก จนตั้งใจแช่น้ำในเหมันตฤดูเช่นนี้เพื่อดับไฟในตัวหรอกนะ?

ทันใดนั้น สายตาที่เซี่ยจินอานมองไปยังหยุนฝู้เฉินก็รู้สึกสงสารขึ้นมาเล็กน้อย

จึ๊ๆๆ เป็นคนที่มีชีวิตทุกข์ยากสินะ! เป็นชายอยู่ดีๆ เหตุใดจึงเป็นเกย์ล่ะ?

เว่ยฉางยางเอ่ยถามขึ้น:"เขาเป็นอะไรมากหรือไม่?"

เซี่ยจินอานส่ายหัวแล้วกล่าวว่า:"ไม่เป็นไร"