บทที่ 400 ตีหญ้าให้งูตื่น

การมองครั้งนี้ทำเอาเขาตกใจจนตัวสั่น เหตุใดเขาถึงรู้สึกว่าบนตัวของท่านอ๋องมีไอสังหารลุกโชน!

สายตาเช่นนั้น ราวกับอยากจะแทงเขาให้ตาย!

เซี่ยจินอานมองดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของตี้เฟิง อดไม่ได้เอ่ยถามขึ้นว่า:"เจ้าเป็นอะไร?"

"......ไม่เป็นไร"ตี้เฟิงพูดสามคำนี้ออกมาอย่างยากลำบาก

ตอนนี้เองหยุนฝู้เฉินก็เก็บหอกแล้วเดินเข้ามา สายตาเย็นๆคู่นั้นของเขากวาดไปที่ไหล่ของตี้เฟิงที่ถูกเซี่ยจินอานตบ

ก็ไม่ได้มีอะไรมาก แค่อยากตัดมันทิ้ง

จากนั้นก็มองไปทางเซี่ยจินอาน เอ่ยถามด้วยสายตาอ่อนโยน:"เจ้ามาที่นี่ทำไมหรือ?"

ตี้เฟิง:"......"ข้าชินกับการที่ถูกปฏิบัติแบบสองมาตรฐานแล้ว

การแสดงออกของเซี่ยจินอานจริงจังขึ้นมา"ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน"

เมื่อดูสีหน้าของเซี่ยจินอานแล้ว หยุนฝู้เฉินก็รู้ในทันทีว่าเรื่องที่นางจะพูดไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ดังนั้นเขาจึงเทียน ตี้ เสวียน หวงทั้งสี่คนยืนฝ้าอยู่รอบเรือน ทั้งสองคนเข้าไปคุยกันในห้องหนังสือ และสั่งให้คนจุดเตาถ่าน

เซี่ยจินอานเล่าเรื่องของหวงอานให้หยุนฝู้เฉินฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน

หยุนฝู้เฉินยิ่งฟัง ดวงตาก็ยิ่งนิ่งลึก

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเพราะพิษในร่างกายของเขาร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงเอาแต่ตามหาวิธีแก้พิษ สำหรับเรื่องราชการเขาไม่ได้สนใจมากนัก คิดไม่ถึงว่าฉีสุ้นจะแอบถูกปักหมุดไว้มากขนาดนี้

"ตอนนี้ปัญหาคือไม่รู้ว่าอีกฝ่ายวางแผนมาแล้วกี่ปี และฝึกฝนสายลับที่เหมือนหวงอานมาแล้วกี่คน"เซี่ยจินอานกล่าวเสียงหนักแน่น

"สายลับเหล่านี้มีข้อบังคับทางรูปโฉมสูงมาก น่าจะมีไม่มาก"หยุนฝู้เฉินสันนิษฐาน

เพราะอย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่พวกเขาจะหาคนที่มีความคล้ายคลึงกันสูงมากเช่นนี้

เซี่ยจินอานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวขึ้น:

"คนแบบหวงอานและชิวชิวยังเป็นคนที่อยู่ระดับล่างสุด รู้เรื่องภายในน้อยที่สุด ถึงขนาดที่ตัวเองเป็นสายลับของแคว้นไหนก็ยังไม่รู้ งานของพวกเขาง่ายมาก น่าจะเป็นคนจำพวกที่คอยส่งสาร เรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้ คือต้องหาหัวหน้าให้เจอ"

อย่างไรเสียบทบาทของสายลับ ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดนางเห็นมาบ่อยจนชินตาแล้ว

หยุนฝู้เฉินพยักหน้าเบาๆ"ใช่แล้ว หากสามารถหาคนที่มีความสำคัญได้น่าจะสามารถทำลายมันในทีเดียว"