บทที่ 47 ท่านอ๋องของพวกเจ้าช่างตระหนี่นัก

ในใจเซี่ยจินอานเครียดมาตลอดว่าจะหาเงินไปลงพนันยังไง

คิดไปคิดมาก็ถึงวันที่ต้องไปฝังเข็มให้หยุนฝู้เฉินอีกครั้ง

พอเข้าเรือน ก็เห็นพวกเทียน ตี้ เสวียน หวงสี่คนพากันล้อมรอบโต๊ะหินในเรือน แต่ละคนพากันควักเงินออกมา

เซี่ยจินอานเดินเข้าไปดูอย่างสงสัย

"เงินสู่ขอเมียที่ข้ามีทั้งหมดมีเพียงเท่านี้เอง!" ตี้เฟิงบอก

หวงเฟิงครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดจึงวางกระบี่ในอ้อมกอดลงบนโต๊ะหิน "ข้าเพิ่มกระบี่อีกเล่ม!"

"กระบี่เล่มนี้ท่านอ๋องประทานให้เจ้า เจ้าสละได้รึ? หากแพ้ขึ้นมาเล่า?"

ตี้เฟิงเบิกตากว้าง สีหน้าตกตะลึง!

ภูมิหลังของกระบี่เล่มนี้มากนัก นับแต่กระบี่เล่มนี้มาอยู่ในมือหวงเฟิง เขาถึงกับนอนกอดมันเลยนะ!

วันนี้กลับจะเอามาเดิมพัน?

"ไม่แพ้ดอก ข้าเชื่อใจท่านอ๋อง!" หวงเฟิงพูดอย่างมั่นใจ

เชื่อท่านอ๋อง รอดแน่นอน!

เทียนเฟิงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นเซี่ยจินอาน ร้องอุทานออกมาอย่างเย็นชาว่า "คุณหนูเซี่ย"

เซี่ยจินอานมายืนตรงหน้าทั้งสี่คน พูดอย่างสงสัยว่า "พวกเจ้าทำอะไรกันน่ะ?"

ตี้เฟิงมองร่างเซี่ยจินอาน ประหนึ่งมองทองคำยังไงยังงั้น!

"คุณหนูเซี่ย อาการป่วยที่ท่านรักษาเป็นเยี่ยงไรบ้างแล้วล่ะ?"

"ใกล้หายแล้ว รอดูหมอเซวียวิ่งวนรอบจวนอ๋องเถอะ"

พอได้ยินคำนี้ ทั้งสี่คนสบตากัน และควักของมีค่าในตัวออกมาอีกระลอก!

"พวกเจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยนะว่าทำอะไรกันน่ะ" เซี่ยจินอานมองดูการกระทำอันน่างุนงงของพวกเขาด้วยสีหน้าสงสัย

"ในเมืองมีการพนันเจ้าคงรู้ล่ะสิ พวกเรากำลังคิดตรึกตรองสมบัติ จะเอาไปลงเดิมพัน!" ตี้เฟิงบอก

เซี่ยจินอานสีหน้าลิงโลด มองดูเงินทองข้าวของเต็มโต๊ะ เสนอขึ้นเสียงเบาว่า "คือว่า..พวกเจ้าใครมีให้ข้ายืมบ้าง?"

ตี้เฟิงพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ "คุณหนูเซี่ย อย่าทำให้พวกข้าลำบากใจเลย ในมือพวกเราก็แค่เงินไม่เท่าไหร่ ท่านดูหวงเฟิงยังเอากระบี่ที่เขารักที่สุดออกมาเดิมพันเลย!"