บทที่ 51 ครั้งนี้จะเอาให้เขาหมดตัวเลยทีเดียว

หลังจากเซี่ยจินอานบอกลาพ่อบ้านเสร็จ ก็ตามซูหยาวกลับเรือน

พึ่งจะเข้าประตู ก็เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวซูหลานยืนอยู่ใต้ต้นอู๋ถง

เซี่ยจินอานหน้าตึงเดินมายืนหน้าซูหลาน ไม่รอซูหลานเอ่ยปากพูดนางถามขึ้นก่อนเลย "พวกเราเข้าไปก่อนค่อยว่ากัน"

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในห้องรับรอง เซี่ยจินอานนั่งลงบนเก้าอี้สายตาจับจ้องตรงมาที่ซูหลาน

"ของล่ะ?"

ซูหลานเดินขึ้นหน้า หยิบห่อยาจากชายเสื้อออกมา ยื่นให้เซี่ยจินอาน

จากนั้นเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นกับเซี่ยจินอานอย่างละเอียด

เดิมหมอจวนสัมผัสได้ถึงความไม่ลงรอยกันระหว่างซูหลานกับเซี่ยจินอาน เลยคิดจะใช้ความไม่ลงรอยกันนี้มายุยงให้ซูหลานลอบขัดขวางเซี่ยจินอานลับๆ

แต่ถึงซูหลานจะรังเกียจเซี่ยจินอาน แต่ก็ไม่อยากทำเรื่องที่ทำร้ายคนอื่น

หลังจากสับสนอยู่นาน จึงเล่าเรื่องนี้แก่ซูหยาว

หลังจากซูหยาวรู้เรื่องก็รีบไปตามหาเซี่ยจินอานด้วยความร้อนใจ

"ข้าขอพูดให้ชัดตรงนี้เลยนะ ของสิ่งนี้ข้าไม่ได้ใช้! ถึงข้าจะเกลียดเจ้า หากข้าก็ไม่มีทางทำร้ายผู้อื่น" ซูหลานบอก

เซี่ยจินอานไม่ได้พูดอะไร นางรับห่อยามา เปิดออกและวางติดปลายจมูกสูดดมเล็กน้อย กลิ่นเสียดจมูกเล็กน้อย

"ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่ได้ใช้ นี่คือผงคันคะเยอ หลังจากใช้แล้วส่วนที่โดนจะเกิดอาการคันจนเนื้อเละ" เซี่ยจินอานวางยาห่อนั้นไว้บนโต๊ะ "เซวียฉางกุ้ยคนนี้ช่างไม่ยอมอยู่สุขจริงๆ"

"งั้นตอนนี้พวกเราจะทำเยี่ยงไรกันดี?" ซูหยาวถาม

นิ้วมือเซี่ยจินอานเคาะโต๊ะ ครุ่นคิดชั่วครู่

"เขาหาเรื่องมาถึงตัวพวกเราแล้ว พวกเราก็ควรจะให้ของขวัญตอบแทนสิ"

ซูหลานมองยาห่อนั้น ในใจรู้สึกสับสนอย่างพูดไม่ออก

หมอจวนที่ปกติได้รับความเคารพนับถือในจวนกลับทำเรื่องลอบทำร้ายคนอื่นลับหลัง สิ่งนี้กระทบกระเทือนจิตใจนางมิน้อยเลย

คนเรามีสองหน้าจริงรึ?