บทที่ 62 ท่านอ๋องของพวกเขาถูกกอดโดยไม่เต็มใจ

"หยุนฝู้เฉิน ท่านใจเย็นลงหน่อย ข้าเป็นหมอเจ้าของไข้ท่านนะ หากท่านฆ่าข้าไปแล้ว ท่านก็จะเหลือแค่ความตายทางเดียวเท่านั้น!"

เซี่ยจินอานทำหน้าเศร้าซึม ไอความอบอุ่นตอนที่พูดออกมา แผ่ซ่านไปที่คอของเขา

มันจั๊กจี้ ทำให้คนหงุดหงิดรำคาญใจ

และความหงุดหงิดนี้ยังทำให้ความคลุ้มคลั่งในอกของเขาทวีความรุนแรงมากขึ้น

หยุนฝู้เฉินกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์: "เอะอะเสียงดังไม่หยุด!"

รำคาญจนเขาอยากตัดลิ้น

"หยุนฝู้เฉิน ท่านสงบจิตสงบใจ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ! ปล่อยวางความคิดให้ว่างเปล่า ผ่อนคลายสภาวะอารมณ์ของตนเอง!"

ถูกด่าว่าเอะอะเสียงดังยังดีกว่าถูกเอาชีวิตนี้! เพื่อให้มีชีวิตรอดแล้ว เซี่ยจินอานทำได้แค่พยายามให้อีกฝ่ายสงบจิตสงบใจลงมา!

แต่ว่าคำพูดพวกนี้ไม่ได้ทำให้ความโกรธของหยุนฝู้เฉินสงบลงมาได้ แต่ดวงตากลับแดงก่ำไปอย่างสิ้นเชิง โยนคนลงไปบนพื้นอย่างแรง!

ทีนี้ทำเอาเซี่ยจินอานมึนหัวตาลายไปหมด!

เย็*เข้! ไอ้ผู้ชายบ้าคนนี้มันคลุ้มคลั่งไปแล้วจริงๆ!

หยุนฝู้เฉินลุกยืนขึ้นมาจากเก้าอี้โดยตรง มือก็ใช้กำลังภายใน ดูดเอากระบี่ยาวเล่มหนึ่งที่แขวนอยู่บนผนังมากำไว้ในมือโดยตรง!

เขาถือกระบี่เล่มยาวแทงไปทางนาง เซี่ยจินอานที่นอนอยู่บนพื้นพลิกตัวหลบออกไปเล็กน้อย กระบี่ยาวนั่นแทงลงไปบนพื้นโดยตรง แทงทะลุจนเป็นหลุมใหญ่!

เซี่ยจินอานมองไปที่แสงกระบี่อันเยือกเย็นของกระบี่เล่มยาว ขนลุกซู่ไปทั้งหัว!

ลุกยืนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มองดูหยุนฝู้เฉินอย่างระวังตัว

และเวลานี้หยุนฝู้เฉินก็ชักกระบี่ยาวออกมาแล้วจู่โจมอีกครั้ง เซี่ยจินอานเห็นดังนั้น ก็วิ่งหนีออกจากห้องหนังสือไปโดยตรง!

หยุนฝู้เฉินก็กระโดดออกไปจากห้องเช่นกัน องครักษ์ทั้งสี่เห็นดังนั้นก็รู้ว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว!

"คุณหนูเซี่ย ทำไมท่านอ๋องของเราถึงคลุ้มคลั่งได้!"

เซี่ยจินอานที่หนีเอาชีวิตรอดกล่าวขึ้นมาอย่างฉุนเฉียวว่า: "เย็*แม่ง เจ้าถามข้า ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร!"

"ตอนนี้ในมือของเขามีกระบี่อยู่ข้าไม่กล้าเข้าใกล้ พวกเจ้าเอากระบี่ของเขาออกไปก่อน ข้าจะเข้าไปใกล้ๆแล้วฝังเข็มให้กับเขา!"