บทที่ 65 เสร็จกิจใส่กางเกงแล้วก็ทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

"ข้าก็อธิบายไปแล้ว ข้าทำเพื่อรักษาโรคให้ท่าน!" เซี่ยจินอานกล่าวด้วยความโกรธเคือง!

ว่ากันว่าขนของเสร็จฆ่าลา นี่ของยังไม่ทันขนเสร็จก็อยากจะฆ่าลาแล้วหรือ?

"แล้วนี่มันขัดแย้งกับการที่ข้าจะลงโทษเจ้าหรือ?"

เซี่ยจินอานเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่แม่งโคตรขัดแย้งกันเลยไหม?

ก็แค่การถอดกางเกง ทำไมจะต้องสะดีดสะดิ้งราวกับผู้หญิงด้วย! นอกจากนี้สุดท้ายแล้วเขาก็ยังเป็นคนที่ถอดกางเกงเองอีกด้วย!

"ว่ากันว่าเสร็จกิจใส่กางเกงแล้วก็ทิ้งอย่างไร้เยื่อใย นี่ท่านยังไม่ทันจะใส่กางเกงเลย ก็ทิ้งกันอย่างไร้เยื่อใยแล้ว!"

องครักษ์ทั้งสามถึงได้รู้ว่าท่านอ๋องของพวกเขาไม่ได้ใส่กางเกง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ผู้หญิงคนนี้ทำอะไรกับท่านอ๋องของพวกเขา? แล้วสิ่งสกปรกที่อยู่บนขาคืออะไร?

หยุนฝู้เฉินกวาดตามององครักษ์ทั้งสามด้วยสายตาเย็นชา สุดท้ายก็มองไปที่เซี่ยจินอาน:

"กล้าเสียมารยาทกับข้า เจ้าคือคนแรก! ไม่ลงโทษเจ้ายากที่จะทำให้คนยำเกรงได้"

แมร่งเอ้ยยากที่จะทำให้คนยำเกรงอะไรกัน! เซี่ยจินอานไม่เคยเห็นผู้ชายที่มีนิสัยราวกับแค่หันหน้าสีหน้าอารมณ์ก็เปลี่ยนจากดีเป็นร้ายในเวลาอันรวดเร็วขนาดนี้มาก่อน!

"ลากลงไปโบยสามสิบที!" หยุนฝู้เฉินกล่าวเสียงเย็นชา

ตี้เฟิงกับหวงเฟิงรับคำสั่งก้าวเข้าข้างหน้าทันที หิ้วตัวคนข้างออกไปข้างนอกกันคนละข้าง

เซี่ยจินอานโกรธสุดขีด พูดไปบ่นด่าไปว่า: "หยุนฝู้เฉิน ไอ้สารเลว เจ้าใช้เสร็จแล้วก็ทิ้ง ผู้ชายเหี้ยๆ! วู้ วู้ วู้!"

ประโยคหลังตี้เฟิงทนฟังต่อไปไม่ไหวจริงๆ ใช้มือปิดปากนางเอาไว้โดยตรง

สายตาเต็มไปด้วยความหมายของหยุนฝู้เฉินเหลือบมองเสวียนเฟิงครู่หนึ่ง

เสวียนเฟิงยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มเคอะเขินแต่ไม่เสียมารยาท "ท่านอ๋องมีอะไรจะให้รับใช้"

หยุนฝู้เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กล่าวถาม: "เจ้าไม่มีอะไรที่อยากจะพูดหรือ?"

"ข้าน้อยไม่เห็นอะไรทั้งนั้น" เสวียนเฟิงกล่าว

แววตาหยุนฝู้เฉินเริ่มเย็นลง นิ่งเงียบไม่พูดอะไร

เวลานี้มีคนมาวางถังอาบน้ำไว้ในห้องแล้ว คนรับใช้ชายเข้ามาเติมน้ำร้อน

หยุนฝู้เฉินก้มลงไปมองเห็นหน้ากากดอกท้ออันหนึ่ง ดังนั้นจึงเดินเข้าไปแล้วเก็บมันขึ้นมา หน้ากากอันนี้เหมือนจะเป็นอันที่เซี่ยจินอานห้อยไว้ที่เอวอันนั้น