บทที่ 93 กงซุนหนันเสียน

หมอจวนถูกกล่าวหาในครั้งนี้ สีหน้าของเขาจึงแดงก่ำด้วยความโกรธ!

แต่เขากลับรู้สึกว่าพ่อบ้านยอมก้มหัวให้เซี่ยจินอานแล้ว! และถูกเซี่ยจินอานซื้อตัวไปแล้ว!

คนที่เป็นเหมือนนกสองหัวอย่างเขามีสิทธิ์ที่จะมาว่าเขาแบบนี้ได้ยังไง!

"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาว่าข้า! ที่เจ้าพูดคำพูดเหล่านี้กับข้าในตอนนี้เป็นเพียงการประจบเอาใจเซี่ยจินอานเท่านั้น!"

เมื่อพ่อบ้านถูกคำพูดนี้ของหมอจวนทำให้หัวเราะเยาะเสียแล้ว

"เจ้ามันเกินเยียวยาแล้วจริงๆ! ตัวเองทำผิดแล้ว ยังไปโทษคนอื่นอีก!"

พ่อบ้านกำลังมองไปที่ใบหน้านี้ของหมอจวนเขาก็ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆว่าคนคนนี้จะเป็นคนที่หลิวหลีจวิ้นจู่ส่งมาให้ท่านอ๋องของพวกเขา!

"เจ้าเป็นคนที่หลิวหลีจวิ้นจู่ส่งมา ข้าจึงไม่อาจลงโทษเจ้าได้ ตอนนี้ข้าจะพาเจ้าไปพบท่านอ๋อง ความเป็นความตายของเจ้าให้ท่านอ๋องเป็นคนกำหนดเองก็แล้วกัน"

เมื่อหมอจวนได้ยินคำพูดประโยคนี้ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความดีอกดีใจ!

ถูกต้อง เขาเป็นคนของหลิวหลีจวิ้นจู่ ท่านอ๋องไม่อาจลงโทษเขาได้อยู่แล้ว! เมื่อถึงเวลานั้นท่านอ๋องจะต้องปกป้องเขาได้อย่างแน่นอน!

เขาสามารถถือโอกาสโยนความผิดนี้ไปให้เซี่ยจินอานได้ ไม่แน่ว่าเขายังจะสามารถขับไล่เซี่ยจินอานออกไปเลยก็ได้!

ยิ่งคิดในใจของหมอจวนก็ยิ่งตื่นเต้น และแทบอยากจะโบยบินไปอยู่ตรงหน้าหยุนฝู้เฉินเดี๋ยวนี้เลย

ใครเล่าจะรู้ว่าทันทีที่ทั้งสองคนเพิ่งจะเดินออกจากประตูก็ได้ประจันหน้ากับเซี่ยจินอานเสียแล้ว

เซี่ยจินอานมองไปที่ทั้งสองคนไปมา จึงพบว่าสีหน้าของพ่อบ้านดูไม่สู้ดีนัก จากนั้นก็มองสีหน้าภาคภูมิใจที่แสดงออกมาบนใบหน้าของหมอจวน

นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

"นี่พ่อบ้านจะไปไหนหรือเจ้าคะ?" เซี่ยจินอานซักถาม

"จับคนที่เปลี่ยนยาได้แล้ว ข้าจะพาไปหาท่านอ๋อง" พ่อบ้านพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

เซี่ยจินอานเข้าใจในทันที แล้วจึงหัวเราะขึ้นมาเบาๆ

ดูจากท่าทางนี้แล้วเกรงว่าจะโดนจับได้แบบคาหนังคาเขาสินะ

"แล้วยาล่ะ ให้ข้าดูหน่อย" เซี่ยจินอานพูด

พ่อบ้านหันหลังกลับไปที่ห้องทันทีและหยิบยาที่อยู่บนเตียงขึ้นมา แล้วส่งให้เซี่ยจินอาน

เซี่ยจินอานเปิดตลับยาออกมาดมแล้วดมอีก