บทที่ 97 หลิวหลีจวิ้นจู่มาถึงที่

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ หมอจวนก็เบิกตาโพลงโตขึ้นในทันใด!

คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะถูกผู้หญิงคนนี้หลอกเสียแล้ว!

"ผงคันที่ทำขึ้นมาเอง คนถูกพิษจะคันเป็นเวลาสามชั่วยาม!" เซี่ยจินอานพูด "สำหรับระดับของการบาดเจ็บล้มตายนั้น ก็ขึ้นอยู่กับความอดทนของแต่ละบุคคลด้วย"

เซี่ยจินอานพินิจพิเคราะห์หมอจวนอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงส่ายหน้าไปมาด้วยความผิดหวัง "จุ๊ๆๆ ดูท่าว่าความอดทนของเจ้าจะต่ำเกินไปแล้วจริงๆ เกรงว่าคุณจะต้องเสียโฉมไปเสียแล้วล่ะ!"

ในขณะที่พ่อบ้านกำลังฟังการประเมินของเซี่ยจินอาน เขาก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

เด็กผู้หญิงคนนี้ช่างฉลาดเป็นกรดเสียจริงๆ

"นังผู้หญิงคนนี้เจ้านี่มันจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตจริงๆ!" หมอจวนพูด

ในขณะที่เซี่ยจินอานกำลังฟังการประเมินที่หมอจวน ประเมินให้นางอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดโต้แย้งออกมาว่า "คำเยินยอนี้ที่เจ้าให้ข้ามันสูงเกินไปแล้วนะ! ข้าไหนเลยจะเทียบกับเจ้าได้! ผงคันที่เจ้าใส่ให้ซูหยาวเป็นผงคันที่สามารถทำได้คนเกาจนเห็นกระดูกได้ และยาพิษที่เจ้าใส่ให้พ่อบ้าน เป็นยาพิษที่ทำให้เขาพิการ เทียบกับยาพิษที่ข้าใส่ให้เจ้าแล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดินจริงๆ!"

ภายในใจของหมอจวนรู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะโดนผู้หญิงคนนี้รวมหัวกันจัดการเสียแล้ว!

"เถียงข้างๆคูๆ!"

เซี่ยจินอานยิ้มเยาะแล้วพูดว่า "เซวียฉางกุ้ยเจ้าควรจะแสดงความดีอกดีใจสิที่ข้าไม่ชอบฆ่าและทำร้ายใคร ไม่เช่นนั้นพิษที่เจ้าจะต้องถูกพิษจนเห็นเลือดปิดคอเจ้าอย่างแน่นอน!"

เมื่อเห็นว่าคนผู้นี้ดิ้นรนต่อไปได้อีกไม่นาน เซี่ยจินอานก็เลยขี้เกียจจะไปสนใจเขา แต่มองตรงไปที่หยุนฝู้เฉินแทน

"นี่คือคนของท่าน ท่านบอกมาเถิดว่าจะจัดการกับเขาอย่างไร"

หยุนฝู้เฉินรับชมละครตลกอยู่อย่างเงียบๆ และได้เห็นแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ใช้ความฉลาดของเธออย่างไรตั้งแต่ต้นจนจบ

เขาได้เห็นขณะนั้นที่หมอจวนคุกเข่าลงมาแล้ว นางก็โรยสิ่งที่มีลักษณะเป็นผงลงไปบนร่างกายของหมอจวนแล้วอย่างชัดเจน

ในตอนแรกเขายังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมเซี่ยจินอานถึงได้ทำเช่นนี้ แต่ตอนนี้เขากลับเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

ผู้หญิงคนนี้ช่างเฉลียวฉลาดจริงๆ

"สังหารเขาซะ" หยุนฝู้เฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

เซี่ยจินอานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นี่ไม่ใช่คนที่เขารักส่งมาให้เขาหรือ? เขายินยอมที่จะฆ่าได้ลงคอได้อย่างไร?

เมื่อหมอจวนได้ยินก็ตกใจมากจนต้องคุกเข่าลงแทบเท้าหยุนฝู้เฉินในทันที!