บทที่ 1 เขาเห็นนางเป็นศัตรู

เจ็บ

เซ่เชียนฮวนลืมตาขึ้นมา ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังกดมือทั้งสองข้างของนางเอาไว้ ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ อาบย่อมไปด้วยแววดุร้าย ราวกับปีศาจที่ผุดขึ้นมาจากนรก

“ไอ้ชาติหมา ไสหัวไปนะ!”

เซ่เชียนฮวนตื่นตระหนก มือทั้งสมองทุบตีแผ่นหลังของชายหนุ่มไม่หยุด พยายามดิ้นหนีให้หลุด

แต่นางกลับรู้สึกหมดแรงไปทั้งร่างกาย ออกแรงไม่ได้เลยสักนิด！

นี่นางถูกวางยาหรือ?

“อยู่นิ่งๆ”

ชายหนุ่มกัดฟัน บีบคอระหงของหญิงสาวเอาไว้ ลงแรงจนเส้นเลือดผุดขึ้นมาบนหลังมือ ราวกับอยากฆ่าหญิงสาวให้ตายไปซะเดี๋ยวนี้！

เขาโน้มตัวลงมา กระซิบเสียงแผ่วห้างหูของนางว่า “เจ้าจงใจจุดเครื่องเทศกลิ่นหอมแปลกประหลาดนี้ภายในตำหนัก เพื่อดึงดูดให้ข้ามาที่นี่ ตอนนี้ก็สมใจเจ้าแล้วนี่ ยังจะมาด่าข้าว่าชาติหมาอีกหรือ?”

“ข้าเปล่า！”

สีหน้าของเซ่เชียนฮวนพลันแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีด นางไม่เคยมีคนรัก แม้แต่จับมือกับผู้ชายนางก็ยังไม่เคยจับ แต่ผู้ชายชาติหมาคนนี้กลับ!

“เจ้า ไปตายซะ” เซ่เชียนฮวนทำได้เพียงเอาคืนเขาด้วยคำด่าทอ

แต่ไม่คาดคิดเลยว่า ถ้อยคำเหล่านี้จะยิ่งทำให้อีกฝ่ายร้อนรุ่ม

เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นมาตบหน้าเซ่เชียนฮวนอย่างแรง จนนางพร่าเบลอไปชั่วขณะ จากนั้นก็ผุดลุกขึ้นถอดเสื้อตัวนอกออก นัยน์ตาเยือกเย็นมีเพียงแววอาฆาตดุร้าย รู้ทั้งรู้ว่าสตรีตรงหน้าจะเจ็บตัวเพราะการกระทำของตน แต่กระนั้นก็ยังไม่มีความปรานีเลยสักนิด

แม้นว่าเมื่อครู่จะเพิ่งผ่านบทรักอันเร่าร้อนซึ่งมา แต่เขาก็ยังเห็นนางเป็นศัตรู!

“เซ่เชียนฮวน ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเจ้าจงอยู่แต่ในเรือนหลันเซียง หากไม่มีคำสั่งของข้า เจ้าก็ห้ามย่างกายออกไปไหนทั้งนั้น!”

กล่าวจบ เขาก็หยิบผ้าขึ้นมา เช็ดคราบเลือดตรงมุมปากที่เพิ่งถูกอีกฝ่ายกัด จากนั้นก็ทิ้งผ้าลงบนร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของเซ่เชียนฮวน

แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความรังเกียจและเหยียดหยาม ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างที่แปดเปื้อนบนตัวนาง คือขยะที่สกปรกเป็นอย่างมาก

เขาสะบัดชายเสื้อเดินออกไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเละเทะเกลื่อนพื้น

ผ่านไปครู่ใหญ่