บทที่ 18 ไม่ชอบสัมผัสตัวผู้หญิงตั้งแต่กำเนิด

เสียงเย้ายวนของซูอวี้เอ๋อร์ แม้แต่ผู้ชายก็ยังฟังออก

ถึงอย่างนั้น เซียวเย่หลันกลับไม่ปฏิบัติตามคำพูดของนางที่จะอยู่ต่อ และพูดเบา ๆ ว่า "ไม่ล่ะ ข้าไม่ชอบหลับนอนกับผู้อื่น”

ซูอวี้เอ๋อร์กัดริมฝีปากของนาง "ท่านอ๋อง ท่านไม่ชอบข้าหรือ"

"อย่าเดาไปมั่ว"

"ตั้งแต่ที่ข้าแก้กำหนัดให้ท่านคืนนั้น ร่างกายของข้าก็ผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ ข้ารู้สึกวิงเวียนเหมือนจะเป็นไข้ รู้สึกไม่สบายไปทั่วร่างกาย พอมาคิดอย่างนี้แล้ว ข้าคงไม่มีคุณสมบัติที่จะรับใช้ท่านอ๋องอีกต่อไป"

ซูอวี้เอ๋อร์ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ เขาหลุบตาลง ในขณะเดียวกันก็ปล่อยมือของเสี่ยวเย่เหลันออก

เซียวเย่หลันเห็นท่าทางที่น่าสงสารและหงอยๆของนาง เขาจึงนั่งลงข้างๆ และพูดด้วยเสียงต่ำ "ข้ารู้ว่าพิษดอกไม้นั้นทรงพลังมาก หลังจากคืนนั้น พิษได้กัดกร่อนเข้าไปในตัวของเจ้า ซึ่งถือว่าข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้า”

"ท่านอ๋อง โปรดอย่าพูดเช่นนั้น เป็นความโชคดีของอวี้เอ๋อร์ที่ได้รับใช้ท่านอ๋อง”

ซูอวี้เอ๋อร์ค่อยๆ เช็ดน้ำตาจากหางตาด้วยหลังมือของนาง และเสียงของนางก็สั่นเล็กน้อยอย่างน่าสงสาร

การล่าถอยเป็นไม้เด็ดที่นางมักจะใช้

ด้วยอุบายนี้ นางจึงสามารถชักใยบุตรชายผู้สูงศักดิ์มาแล้วนับไม่ถ้วน

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เซียวเย่หลันเพียงแค่ลดสายตาลง และดึงผ้าห่มให้นาง "สิ่งที่เจ้าต้องทำตอนนี้คือดูแลร่างกายของเจ้าให้ดี อย่าคิดมาก"

"แต่ข้าเป็นผู้หญิง! สิ่งที่ฉันต้องการที่สุดคือผู้ชายปฏิบัติต่อข้าอย่างดี"

ซูอวี้เอ๋อร์วางมือบนสายรัดเอวของเซียวเย่หลันอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาของนางเปล่งประกายอย่างมีเสน่ห์ พยายามที่จะยื้อเขาเอาไว้

เซียวเย่หลันจับข้อมือของซูอวี้เอ๋อร์ แล้วค่อยๆ ปลดมันออก "ตอนนี้ข้าไม่มีอารมณ์"

หลังจากพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นพร้อมที่จะจากไป!

ซูอวี้เอ๋อร์รู้สึกกระวนกระวายเมื่อนางเห็นเช่นนั้น และโถมตัวใส่เซียวเย่หลันโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด และกอดเอวของเขาไว้แน่น "ท่านอ๋อง ข้ารู้ว่าท่านไม่ชอบสัมผัสตัวผู้หญิงมาตั้งแต่กำเนิด แล้วท่านก็เกลียดเซ่เชียนฮวนมาก แต่ท่านก็ยังอนุญาตให้นางไปปรนเปรอท่าน แล้วทำไมพอเป็นอวี้เอ๋อร์ถึงไม่ได้ล่ะ?”