บทที่ 20 เสียงกรีดร้องของซูอวี้เอ๋อร์

“ดูเจ้าสิ อายุเพียงห้าขวบ หากไม่เป็นเด็กดื้อแล้วจะเป็นอะไร?”

เซ่เชียนฮวนใช้นิ้วหยิกแก้มขวาหลังจากที่หยิกแก้มซ้าย นางยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเด็กตรงหน้าแก้มย้วยเป็นปลาปักเป้า

“ให้ตายเถอะ ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับข้ามาก่อน!” เจ้าก้อนแป้งสะเอวอย่างกรุ่นโกรธ

“ไอ้หยา เจ้าเด็กดื้อนี่มีเครื่องหัวเยอะจังแฮะ หรือว่าเจ้าคือเทวบุตรของเง็กเซียนฮ่องเต้กัน?”

เซ่เชียนจงใจล้อเล่น

เมื่อเห็นเครื่องประดับทองที่ห้อยอยู่ที่คอของเด็กอ้วน นางก็รู้ว่าเขาไม่ใช่ลูกของสามัญชนอย่างแน่นอน แต่พื้นเพของนางก็ไม่ได้ต่ำต้อย อย่างน้อยก็เป็นคนสนิทของไทเฮาคนปัจจุบัน ดังนั้นนางจึงมีสิทธิ์บีบแก้มเด็กตรงหน้า

“หึ!”

เด็กอ้วนยังเด็ก หลังจากถูกเซ่เชียนฮวนแกล้ง ก็ไม่รู้จะพูดอะไรเพื่อตอบโต้ ดังนั้นนางจึงได้แค่ถลึงตาใส่

เขากลอกตา จึงเห็นสมุนไพรที่เซ่เชียนฮวนถืออยู่ในมือ ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกไปคว้าสมุนไพรนั้นมา

“พี่สาวนิสัยไม่ดี แน่จริงเจ้าก็ไล่ตามจับข้าให้ได้สิ!"

เด็กตัวอ้วนชูสมุนไพรขึ้น กระโจนลงบนพื้นหญ้าแล้ววิ่งหนีไป

"นี่ เดี๋ยวสิ!" เซ่เชียนฮวนวิ่งไล่ตามไปทันที

ไม่ใช่ว่านางต้องการเอาสมุนไพรไร้ค่าเหล่านั้นกลับมา เพียงแต่ว่าสวนนั้นใหญ่และรกร้าง มันอันตรายเกินกว่าที่เด็กจะมาวิ่งเล่นที่นี่

เด็กอ้วนวิ่งไปมาด้วยขาสั้นๆ แต่การเคลื่อนไหวของเขาค่อนข้างยืดหยุ่น

เซ่เชียนฮวนไล่ตามเขาอยู่ครู่ใหญ่ และในที่สุดก็จับเด็กดื้อตรงบริวเณข้างสระน้ำได้ และอุ้มเขาขึ้น "ยังจะดื้ออยู่อีกไหม?"

เด็กอ้วนไม่สามารถหลุดพ้นจากกรงเล็บของเซ่เชียนฮวนได้ ดังนั้นเขาจึงต้องยื่นสมุนไพรคืนให้ด้วยความหงุดหงิด "เอาล่ะ งั้นตานี้เจ้าชนะไป แต่ตาต่อไปข้าขอเป็นคนวิ่งไล่เจ้าบ้าง!"

“เด็กแสบ เจ้าคงติดเล่นมากเลยสินะ”

เซ่เชียนฮวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ และใช้นิ้วดีดหน้าผากของเขา

นางวางเด็กอ้วนลงบนพื้น ลูบหัวน้อยๆ ของเขา "รีบกลับไปหาพ่อแม่เถอะ อย่ามาเดินเตร่คนเดียวแถวนี้"

“จะไม่เล่นกับข้าแล้วหรือ?”

เด็กอ้วนเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าผิดหวัง

เซ่เชียนฮวนยิ้มและบีบแก้มของเขา "พี่ยังมีธุระต้องไปทำ หากเจ้าอยากเล่นกับข้า ไว้ค่อยมาหาข้าที่นี่อีกก็แล้วกัน”

“สัญญาแล้วนะ!"

จู่ๆ เจ้าเด็กอ้วนก็ยื่นนิ้วก้อยออกมาอย่างตื่นเต้น