บทที่ 22 ควรจะฆ่าทิ้งไปแต่แรกแล้ว

"เซ่ เชียน ฮวน!"

เซียวเย่หลันโกรธเคืองอย่างมาก

ผู้หญิงที่เลวร้ายคนนี้ควรจะฆ่าทิ้งไปแต่แรกแล้ว!

ผู้คนที่อยู่นั้นไม่คาดคิดว่านางจะกล้ากระทำเช่นนี้ พวกเขานั้นหวาดกลัวกันอย่างมาก!

"เจ้าเจ็ด เจ้าดูภภรรยาแสนดีของเจ้าสิ" ไท่จื่อโกรธเคืองอย่างมากเช่นกัน

"เจ้าควรไปตาย"

จู่ๆ ดวงตาของเซียวเย่หลันก็เย็นชาลง!

ก่อนหน้านี้เพราะขาสมยอมมากเกินไป มือขวาของเขาค่อยๆเคลื่อนไปที่ด้ามมีด

ในขณะนี้หมออายุประมาณสี่สิบกว่าปีวิ่งหอบเข้ามา

เมื่อเขาเห็นเซ่เชียนฮวนที่กำลังทำการผายปอดอยู่ เขาก็รีบตะโกน "หยุดเดี๋ยวนี้! นี่จัดการกับคนจมน้ำแบบนี้ได้อย่างไร! ปากถูกอุดไว้ไม่สามารถหายใจได้แบบนี้ นี่ตั้งใจจะเอาชีวิตของท่านชายเห้าชัดๆ!"

หลังจากได้ยินคำพูดของหมอ สีหน้าของทุกคนก็ตกใจและโกรธเคืองกว่าเดิม

“จ้านหวางเฟย เจ้าจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เจ้าทำลงไปอย่างแน่นอน! ข้าจะตัดหัวของคนจวนอานตี้งโหวทั้งหมดทิ้ง!”

ไท่จื่อโกรธเคืองจนสุดขีด

เซ่เชียนฮวนยังคงไม่แยแส หลังจากที่ช่วยผายปอดเสร็จ นางก็เริ่มทำการผายปอดแบบทรวงอกต่อ

เมื่อไท่จื่อเฟยเห็นว่าหล่อนไม่ได้รู้สึกกลัวใดๆ นางก็ทำได้เพียงร้องไห้และอ้อนวอนอีกคน "ได้โปรดปล่อยห้าวเอ๋อร์เถอะนะ เขาเป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง เขาจะไปทำอะไรให้เจ้าแค้นได้ถึงขั้นที่เจ้าต้องเอาชีวิตเลย ?”

ซู่อวี๋เอ๋อร์อยู่ข้างๆ ยุงยงอย่างเบา ๆ "ที่ผ่านมาหวางเฟยไม่ชอบเด็กเลย เมื่อกี้นี้หม่อมฉันได้ยินนางเรียกท่านชายเห้าว่าไอ้สารเลว ไอ้เด็กเวร ยิ่งท่านชายเห้าร้องไห้หนักเท่าไหร่ หล่อนก็ยิ่งดูมีความสุขมากขึ้นเท่านั้นเจ้าค่ะ"

"อะไรนะ"

เมื่อไท่จื่อเฟยได้ยินเช่นนี้ ริมฝีปากของนางก็สั่นเทาด้วยความโกรธ

ในเวลานี้เซ่เชียนฮวนไม่ได้พูดแก้ตัวให้ตัวเอง

สิ่งที่นางทำได้คือพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเจ้าก้อนแป้งคนนี้ไว้ ไม่ว่าคนอื่นจะใส่ร้ายนางอย่างไร มันก็ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตมนุษย์คนหนึ่ง

"ไม่จำเป็นต้องร้องขอหล่อนเลย พี่สะใภ้" ดวงตาของเซียวเย่หลันเย็นชา นิ้วโป้งของเขาค่อยๆงอลง

หากกระบี่ของเขาหลุดออกจากไป หัวของเซ่เชียนฮวนก็จะตกลงสู่พื้นในเวลาเพียงเสี้ยววินาที

เขาพอแล้วกับผู้หญิงเลวคนนี้ จะรอช้าไม่ได้แล้ว

ในขณะนี้ ร่างกายของ ท่านชายเห้าก็เคลื่อนไหวอย่างเห็นได้ชัด!

"แควก แควก"

จู่ๆ เจ้าก้อนแป้งก็ไอออกสองครั้ง จากนั้นก็ลืมตาขึ้นและหายใจเข้าออกอย่างรุนแรง!

“ห้าวเอ๋อร์ฟื้นแล้ว!”

ไท่จื่อและไท่จื่อเฟยแสดงสีหน้าที่ทั้งดีใจและตกใจ

เซียวเย่หลันชะงักไปสักพัก และแล้วเขาก็หยุดการเคลื่อนไหวของมีดไว้ทันเวลา

ในขณะนี้เซ่เชียนฮวนก็โล่งใจในที่สุด นางนั่งลงบนพื้นอย่างหมดแรง ปิ่นปักผมในมือของนางค่อยๆ หลุดออก

ไม่ได้ ตอนนี้ยังลดหย่อนไม่ได้

นางหันกลับมาและคุกเข่าลงตรงหน้าไท่จื่อ แล้วดล่าวด้วยเสียงแหบพร่า "ไท่จื่อโปรดยกโทษให้หม่อมฉันด้วยเถอะเจ้าค่ะ เมื่อกี้นี้เป็นช่วงเวลาสำคัญในการช่วยชีวิตคน หม่อมฉันจะปล่อยให้ใครมาหยุดห้ามหม่อมฉันไม่ได้ หม่อมฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้อง คุกคามชีวิตท่านชายเห้า”