บทที่ 24 ความผิดของหม่อมฉันทั้งนั้น พอใจหรือยัง?

เซ่เชียนฮวนงงงวย

“หม่อมฉันดูเหมือนกำลังทำเรื่องไร้สาระหรือไง?”

เซียวเย่หลันระงับความโกรธของตน "เจ้าไม่เข้าใจทฤษฎีทางการแพทย์สักหน่อย เจ้าเพียงได้เรียนรู้วิชาเป่าลมสำหรับจมน้ำเท่านั้นเอง เจ้าคิดว่าเจ้าได้กลายเป็นหมอมหัศจรรย์แล้วหรือไง?"

"..." เซ่เชียนฮวนเงียบ

นางไม่ได้ตอบกับประโยคที่เขาว่านี้

ต้องการให้นางยอมรับตรงๆ ว่าใช่แล้ว หม่อมฉันเป็นหมอมหัศจรรย์หรือไงเหล่า

"ยังดีที่ห้าวเอ๋อร์เพียงแค่แช่อยู่ในน้ำนานเกินไป มีอาการเป็นไข้เพียงเล็กน้อย น้องสะใภ้ไม่ต้องกังวลเลย พวกข้าจะหาหมอที่มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมมาตรวจดูให้ดีเมื่อกลับไปถึงจวน"

ไท่จื่อเฟยพยักหน้าให้เซ่เชียนฮวน

ทันใดนั้นนางและไท่จื่อก็จากไปพร้อมกับท่านชายเห้า

สำหรับหมอกากที่อับอายขายหน้านั้น เขาก็ไม่มีหน้าที่จะอยู่ต่อที่นี่โดยธรรมชาติ เขาหนีจากไปตามไท่จื่อและคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน

เซ่เชียนฮวนไม่ได้เกลี้ยกล่อมให้อยู่ต่อ ในสายตาของขุนนางในเมืองหลวงนางมักจะดูเป็นคนเง่าโง่เขลาในสายตาพวกเขาเสมอ เป็นเรื่องปกติที่ไท่จื่อเฟยจะไม่รับฟังคำแนะนำของนาง

ในวันข้างหน้า นางเองคงต้องหาทางไปรักษาท่านชายเห้าอีกครั้ง นางจะเพิกเฉยต่อความตายที่จะมาถึงไม่ได้

เมื่อเซ่เชียนฮวนหลับตาและครุ่นคิดอยู่ เซียวเย่หลันชำเลืองดูนางและตะคอกใส่อย่างเย็นชา "สุดท้าย เป็นเพราะเจ้าไปมาอย่างไม่เชื่อฟังคำสั่งห้าม จึงทำให้เกิดความวุ่นวายนี้ขึ้น"

“ทำไมกลายเป็นความผิดของหม่อมฉันซะแล้ว?” เซ่เชียนฮวนพูดไม่ออกเลยทีเดียว

เซียวเย่หลันมีสีหน้าที่เฉยเมย "เป็นเพราะเจ้าเล่นซ่อนหากับห้าวเอ๋อร์ไงล่ะ จึงทำให้เขาวิ่งไปที่ริมบ่อน้ำไงล่ะ"

"ได้ได้ได้ ทั้งหมดเป็นความผิดของหม่อมฉันทั้งนั้น พอใจหรือยัง! หม่อมฉันจะกลับไปที่ เรือนหลันเซียงเดี๋ยวนี้เลย เพื่อไม่ขัดขวางสายตาอันสูงส่งของจ้านอ๋อง ท่านสามารถอยู่กับแม่นางซูอย่างมีความสุขได้เลย"

เซ่เชียนฮวนหันหลังจากไปด้วยความโกรธ

นางเข้าใจแล้วว่าในสายตาของชายคนนี้แม้แต่ที่นางหายใจก็ยังผิด

คนอื่นเขาเกิดอุบัติเหตุเพราะตัวคนอื่นเอง เขาก็ยังสามารถมาโทษใส่นางได้

เซียวเย่หลันจ้องมองแผ่นหลังของเซ่เชียนฮวนที่เดินไปไกลด้วยความโกรธ หัวใจของเขานั้นมีการเต้นเบาๆ