บทที่ 28 ข้าเองก็ไม่มีจิตใจที่ดี

“จะทำแบบนี้ไม่ได้นะขอรับ! ท่านอ๋อง โปรดคิดทบทวนให้ดีขอรับ”

เย่สิ้นหน้าซีดด้วยความตกใจ

ไม่ต้องพูดถึงการตีห้าสิบครั้งเลย ผู้หญิงรูปร่างผอมอย่างเซ่เชียนฮวนแค่สิบครั้งก็คงหายจากโลกนี้ได้!

ส่วนเซียวเย่หลันไม่แม้แต่จะมองไปที่เขาเลย และกล่าวอย่างเย็นชา "ใครก็ตามห้ามร้องขอเด็ดขาด"

พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินออกจากห้องไป!

เซ่เชียนฮวนก็ถูกองครักษ์เหล่านั้นลากออกไปเช่นกัน

นางพยายามที่จะขัดขืน แต่ทักษะศิลปะการต่อสู้ของคนเหล่านี้สูงมาก นางแทบจะขยับไปไหนไม่ได้เลย

“เซียวเย่หลัน เจ้ามันชั่วร้าย! เมื่อกี้นี้ที่เจ้าไม่กล้าลงมือฆ่าหม่อมฉันด้วยตัวเจ้าเองเป็นเพราะเจ้ากลัวว่าเจ้าจะฆ่าคนดีไป กลัวว่าจิตใจจะรู้สึกแย่ในอนาคต ดังนั้นเจ้าจึงเปลี่ยนคนมาลงมือ เจ้าเป็นลูกผู้ชายหรือไม่ห้ะ!”

เมื่อได้ยินคำดุด่าของเซ่เชียนฮวน สีหน้าของเซียวเย่หลันยังคงเย็นชาไม่เปลี่ยนแปลง

ในสนามรบ เขาเคยชินกับการดุด่าของศัตรูแล้ว เพชฌฆาต ผู้เลวและผู้ชั่วร้ายต่างๆ

เขาจะไม่เปลี่ยนใจเพราะผู้หญิงที่ทำการดุว่าเขาแบบนี้

"เซ่เชียนฮวน เจ้าไม่เคยเป็นผู้หญิงที่ดีเลย" เซียวเย่หลันมองหล่อนด้วยสายตาเย็นชาและไร้หัวใจ "ข้าเองก็ไม่มีจิตใจที่ดี"

"ปล่อยหม่อมฉัน!"

เซ่เชียนฮวนพยายามดิ้นรนแต่ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี และในที่สุดก็ถูกพามาที่เก้าอี้ยาว

นางรู้สึกปวดในท้อง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกดดันทางจิตใจที่เกิดจากการประหม่าเกินไปหรือเปล่า

ปวดท้อง เวียนศีรษะ คลื่นไส้

ในเมื่อก่อนความอดทนด้านจิตใจของนางไม่ได้แย่ขนาดนี้

แต่ในช่วงนี้คุณสมบัติทั้งทางร่างกายและจิตใจดูเหมือนจะอ่อนแอลงเยอะมาก

นางเว่ยและเสี่ยวตงวิ่งออกมาพร้อมกัน ทั้งร้องไห้และคุกเข่าข้างเซ่เชียนฮวน "หวางเฟย เป็นข้าน้อยทั้งสองเองที่ทำให้หวางเฟยต้องเจอแบบนี้"

“ข้าน้อยเต็มใจรับตีแทนหวางเฟย!”

เสี่ยวตงทิ้งตัวลงบนหลังของเซ่เชียนฮวน