บทที่ 34 ตบหน้าจ้านอ๋อง

“คำสัญญาหรือ”

ไท่จือและไท่จือเฟยต่างมองหน้ากัน

คำพูดนี้เมื่อฟังดูแล้ว รู้สึกดูเหมือนคลุมเครือไปหน่อย

“เจ้าลองว่ามาก่อนว่าอยากได้คำสัญญาอะไร” ไท่จื่อกล่าว

“ขอไท่จื่อรับประกันว่า ข้าจะสามารถเอาชีวิตรอดแล้วเดินออกจากตำหนักตงกงได้!”

เพียงคำเดียวของเซ่เชียนฮวนทำให้ทุกคนต่างตกตะลึงกันไปหมด!

ไท่จื่อตกใจและกล่าวว่า “น้องสะใภ้ เจ้าหมายความว่าอย่างไร?ตำหนักตกกงมีองครักษ์เฝ้าอยู่ตั้งมากมายทั้งภายในและภายนอก แล้วเจ้าจะตกอยู่ในอันตรายได้อย่างไร??”

“พระองค์แค่รับประกันข้ามาก็พอ”

“ตามเช่นนั้นก็ได้ ข้ารับประกันว่าเจ้าจะสามารถเอาชีวิตรอดแล้วเดินออกไปได้”

ไท่จื่อสับสนมึนงง เมื่อเห็นเซ่เชียนฮวนมีทัศนคติที่แน่วแน่ ทำได้เพียงให้คำสัญญากับนาง

เซ่เชียนฮวนหลังจากที่ได้รับคำมั่นสัญญาจากไท่จื่อ ก็หั่นตัวไปแล้วเดินไปหาเซียวเย่หลัน

นางเดินไปถึงตรงหน้าของเซียวเย่หลัน แล้วยกมือขึ้นอย่างฉับพลัน เสียงตบที่รุนแรงดังและฟังชัดถูกสะบัดไปยังบนหน้าที่หล่อเหลาของเซียวเย่หลัน!

“เพี๊ยะ!”

ตบนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้เซียวเย่หลันไม่ทันได้ตั้งตัว และยังทำให้คนอื่นๆตะลึงกันไปหมด

นางนางนางนางถึงขั้นกล้าตบหน้าของจ้านอ๋อง??!

ในบรรดาองค์ชายทั้งหลายนั่นคือคนที่อารมณ์ร้ายที่สุด และมีฝีมือที่โหดเหี้ยมที่สุดอีกด้วย!

ทันใดนั้นเองทุกคนถึงได้เข้าใจ ว่าทำไมเซ่เชียนฮวนถึงอยากได้คำมั่นสัญญาจากไท่จื่อ!

ดวงตาที่เย็นชาของเซียวเย่หลันก็เปลี่ยนสีโดยทันที เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งในฤดูหนาว เผยให้เห็นถึงวิญญาณชั่วร้ายที่แข็งแกร่ง “เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม”

ผู้หญิงคนนี้ ยังกล้าลงมือจริงๆ

เมื่อกี้เขาเข้าใจคำพูดของเซ่เชียนฮวนผิดไป นึกว่าในตำหนักมีอันตรายและนักฆ่าซุกซ่อนอยู่ ดังนั้นจึงหันเหความสนใจไปที่อื่น ระหว่างที่กำลังมองหานักฆ่าตามที่ที่สามารถพรางตัวได้อย่างตั้งใจ

ไม่เช่นนั้น ฝ่ามือของผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้ก็คงไม่สามารถตบบนหน้าเขาได้

หรือว่าเรื่องนี้นางก็ได้วางแผนมาด้วย