บทที่ 40 แสงจันทร์สีขาวกลายเป็นคูน้ำที่เหม็นเน่า

“เวลาที่ท่านพูดไม่ต้องเข้ามาใกล้ข้า”

เซียวเย่หลันกำจมูก แล้วถอยหลังไปอีกสองสามก้าว

นอกจากกลิ่นเหม็นเน่าของอุจจาระแล้ว เวลาที่ซูอวี๋เอ๋อร์เปิดปากพูด ยังส่งกลิ่นปากแปลกๆออกมาด้วย

ซูอวี๋เอ๋อร์ไม่รู้จะทำยังไง จำใจต้องนำแขนเสื้อมาปิดปาก นั่งลงบนพื้นแล้วเงยหน้ามองเซียวเย่หลันอย่างโศกเศร้าเสียใจ “ท่านอ๋อง อวี๋เอ๋อร์ก็ไม่อยากเป็นเช่นนี้ ท่านโปรดอย่าได้เกลียดชังอวี๋เอ๋อร์นะ!”

“เจ้ามานี่ อธิบายมาให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น” เซียวเย่หลันชี้ไปที่ซวงฉิง

ซวงฉิงวิ่งเหยาะมาถึงหน้าเซียวเย่หลัน และทำท่าร้องไห้อย่างขมขื่น นำเรื่องที่เซ่เชียนฮวนมารักษาอาการโรคหัวใจและได้ใส่ร้ายป้ายสีพูดไปหนึ่งรอบ

“ท่านอ๋อง” ท่านต้องตัดสินให้กับนายหญิงของเรานะเจ้าค่ะ!”

ซวงฉิงกับซูอวี๋เอ๋อร์ต่างก็ร้องไห้ตามกันไป เสียงดังโวยวายจนเซียวเย่หลันปวดหัว

เขาโบกโบกมือ “พอแล้ว ข้ารู้แล้ว”

หลังพูดจบ เขาก็ไม่สนใจซูอวี๋เอ๋อร์ยังคงร้องเสียงดังอะไร หันหลังกลับและเดินออกจากเรือนจิ่นซิ่วอย่างรวดเร็ว

เมื่อเซียวเย่หลันมาถึงเซ่เชียนฮวนกำลังกระดกเท้าเล็กๆของนาง นอนเล่นอยู่บนชิงช้าที่สร้างขึ้นเองและทานผลไม้แช่อิ่มกับถั่วลิสงอยู่ตรงลานบ้าน

“เซ่เชียนฮวน”

ชายคนนั้นเดินไปด้วยใบหน้าที่โมโหโกรธไม่พอใจ และใช้มือปัดจานผลไม้บนโต๊ะหินลงกับพื้น

เซ่เชียนฮวนมีสีหน้าที่ไม่รู้ความผิด “เป็นอะไรอีกแล้ว”

มาหาเรื่องก็แล้วไป ทำไมต้องลงมือกับของกินของนางด้วย

เขาไม่รู้หรือไงการสิ้นเปลืองเสบียงอาหารจะต้องถูกลงโทษโดยพระเจ้า

“เจ้ายังมีหน้ามาถามอีก” เซียวเย่หลันโกรธมากจนไม่อาจสกัดกั้นไว้ได้ “รู้ทั้งรู้ว่าซูอวี๋เอ๋อร์สุขภาพไม่ดี เจ้ายังฉวยโอกาสตอนที่ข้าออกไปนอกจวนแล้วลงมือทำร้ายนาง ข้าไม่เคยพบไม่เคยเห็นจริงๆผู้หญิงที่มีจิตใจชั่วร้ายเช่นเจ้า! "

เซ่เชียนฮวนแสดงความไม่พอใจและตอบอย่างเย็นชา “ใครเป็นคนพูดว่าข้าลงมือทำร้ายนาง? ข้าสั่งยาและรักษาตรงจุด หวังดีไปรักษาให้นาง พวกท่านอย่ามาทำเป็นสุนัขกัดหลี่ตังปิง ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี

คาดไม่ถึงผู้หญิงคนนี้ยังเปรียบเทียบเขาเหมือนสุนัขอีก

เซียวเย่หลันหัวเราะด้วยความโกรธ “รักษาสามารถรักษาจนทำให้คนกลายเป็นแบบนั้นหรือไง??”

“เป็นแบบไหน”