บทที่ 9 แก้แค้นให้เจ้า

ภายในห้อง

ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงตัวร้อนไร้ซึ่งสติ ในปากเอาแต่พึมพำไม่หยุด “หวางเฟยนาง…..”

“ลูกแม่ แม่รู้ว่าเจ้าเกลียดสตรีผู้นั้น ตราบใดที่แม่ยังมีลมหายใจอยู่ ก็จะแก้แค้นให้เจ้าจงได้!”

นางเว่ยที่นั่งอยู่ข้างเตียงใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกลียด นางคิดว่าเย่สิ้นจะต้องโกรธแค้นคนที่ทำร้ายตนเองเป็นแน่ ถึงได้เอ่ยเรียกหวางเฟยในระหว่างที่สติพร่าเลือนเช่นนี้

“ประเดี๋ยวหมอหลวงก็มาแล้ว เจ้าทนอีกหน่อยนะ” นางเว่ยปาดน้ำตา กอบกุมมือของบุตรชายเอาไว้ด้วยมืออันสั่นเทา “ไม่ต้องห่วง ข้าจัดการน้องสาวเจ้าแล้ว หากเจ้าเป็นอะไรไปล่ะก็ ข้าจะไปฆ่าสตรีนางนั้นที่ห้องเก็บฟืน”

เป็นคุณหนูตระกูลจวนอานติ้งโหวแล้วอย่างไร สำหรับคนเป็นแม่แล้ว ผู้ใดกล้ามาทำร้ายบุตรของตน ก็จะต้องเอาให้ถึงตาย

รอให้นางฆ่าเซ่เชียนฮวนเสียก่อนเถอะ แล้วค่อยชดใช้ชีวิตให้จวนอานติ้งโหวก็ยังไม่สาย

“ไม่”

ทันใดนั้นเย่สิ้นก็ปรือตาขึ้นมา

เขาข่มกลั้นความเจ็บเอาไว้ เอ่ยพูดเสียงแหบแห้งว่า “ให้หวางเฟยมาช่วย”

“ห๊า? เจ้าว่าอะไรนะ?”

นางเว่ยคิดว่าตนเองฟังผิด

หวางเฟย? มาช่วยชีวิต?

สตรีร้ายกาจสกุลเซ่ผู้นั้น ทำเรื่องสุดโต่งอย่างการทำร้ายคนอื่น จะมาช่วยชีวงชีวิตได้อย่างไรกัน

ในตอนนี้เอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออก บ่าวไพร่คนหนึ่งส่งเสียงว่า “ฮูหยิน หมอหลวงห่าวกล่าวว่าเขาไม่สามารถช่วยองครักษ์เย่ได้ จึงไม่มาขอรับ”

“อะไรนะ?!”

นางเว่ยได้ยินเช่นนั้น ก็เบิกตาโพลงพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหล

บ่าวผู้นั้นเอ่ยพูดขึ้นมาอีกว่า “แต่หมอหลวงห่าวมีผู้หนึ่งสามารถช่วยชีวิตองครักษ์เย่ได้ ให้ฮูหยินไปเชิญตัวนางมา”

“ผู้ใด??” นางเว่ยรีบเอ่ยถาม

“หวางเฟยขอรับ”

บ่าวไพร่กล่าวจบ ก็หันหลังเดินออกไปทันที

นางเว่ยนิ่งอึ้งไปนาน “หวางเฟย? เป็นไปได้อย่างไร”