บทที่ 10

อ๋องหมิงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฮ่องเต้ฟังอย่างไม่ปิดบังใดๆ ฮ่องเต้โมโหเป็นอย่างมากพาลไม่ชอบฝูเหวินมากขึ้นไปอีก

"จะอย่างไรเจิ้นก็ไม่มีทางยอมให้ฝูเหวินขึ้นเป็นพระชายาเอกของเจ้าแน่นอน ถึงแม้จะไม่มีคุณหนูหยาง เจิ้นก็จะหาชายาใหม่มาแต่งให้เจ้า เจ้าอย่าได้คิดยกฝูเหวินขึ้นมาแทนที่นาง เจิ้นไม่เห็นความเหมาะสมใดๆ "

เขารู้สึกไม่ถูกชะตากับฝูเหวินเท่าไหร่ แม้แต่องค์ไทเฮาเองก็เช่นกัน นางผูกติดชีวิตตนเองกับอ๋องหมิงมากเกินไป อีกทั้งร่างกายนางเองก็อ่อนแอ หมอหลวงที่เคยไปรักษานางเคยทูลเขาแล้วว่านางไม่สามารถมีบุตรได้และนางก็ไม่มีคุณสมบัติใดๆ ที่จะช่วยส่งเสริมอ๋องหมิงได้เลย

นางไม่สามารถมีทายาทให้แก่ราชวงศ์ได้ยังมิเท่าไหร่ แต่จะให้พระอนุชาของเขาผูกชีวิตติดอยู่กับนางเพียงผู้เดียวเช่นนี้ก็คงจะเป็นไปมิได้

"พระองค์อย่าได้บังคับกันมากจนเกินไปนัก หากหมดธุระแล้วเปิ่นหวางขอทูลลา"

อ๋องหมิงเดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ ทำไมเสด็จพี่จะต้องบังคับเขาเรื่องนี้ด้วย หากไม่มีคุณหนูหยางก็จะยัดเยียดคนอื่นมาให้เขาอีกอย่างนั้นรึ ทำไมเขาจึงเลือกคู่ครองของตัวเองไม่ได้

"ทำไมถึงไม่เข้าใจความหวังดีของเราและเสด็จแม่เลย"

ฮ่องเต้ตบโต๊ะเสียงดังจนกงกงเฒ่าสะดุ้ง

ในอุทยานดอกไม้ของไทเฮานั้นเต็มไปด้วยดอกเหมยฮวาที่กำลังบานสะพรั่ง เป็นภาพที่งดงามตรึงใจยิ่งนัก เพ่ยเพ่ยถึงกับใจลอยชื่นชมความงามของดอกไม้

"หวางเฟยแต่งเข้าไปอยู่ในตำหนักอ๋องได้สองเดือนแล้วเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าเริ่มคุ้นชินแล้วหรือยัง เจ้าคงจะคิดถึงบ้านมากสินะ"

ไทเฮาตรัสถามด้วยความสงสาร เพราะเห็นนางเหม่อลอยมองดูดอกไม้ สายตานางดูโศกเศร้า

"หม่อมฉันเริ่มชินแล้วเพคะเสด็จแม่ ในตำหนักเงียบสงบเพคะ ไม่วุ่นวายดี แต่ก็มีบางครั้งที่เบื่อๆ บ้างเพคะ"

"หากวันไหนเจ้าเบื่อเจ้าก็ตามเหยาหมิงเข้าวังมาสนทนากับแม่ในวังก็ได้นี่ แม่ก็จะได้มีเพื่อนคุยแก้เหงาด้วยเช่นกัน"

"เพคะเสด็จแม่ หากเสด็จแม่ไม่รำคาญหม่อมฉันไปเสียก่อน"

เพ่ยเพ่ยยิ้มรับ รู้สึกดีใจที่องค์ไทเฮานั้นเอ็นดูหยางเพ่ยเพ่ยอยู่ไม่น้อย เป็นโชคดีของนางจริงๆ ที่มีแต่ผู้ใหญ่ให้ความเอ็นดู จะมีก็เพียงแต่อ๋องหมิงนั่นที่แปลกแตกต่างจากผู้อื่น

"เจ้าคุยสนุก แม่ชอบพูดคุยกับเจ้า"

ไทเฮายิ้มพออกพอใจในตัวลูกสะใภ้ผู้นี้ยิ่งนัก เมื่อก่อนที่เคยพบกันยามนางติดตามบิดาเข้ามาในวังก็มีโอกาสได้เอ่ยทักทายปราศรัยเพียงคำสองคำเท่านั้น มาวันนี้ได้พูดคุยจริงจังจึงพบว่านางนั้นเลือกสะใภ้ไม่ผิดเลยจริงๆ

บุคลิกของนางงามสง่า ท่าทางอ่อนหวานอ่อนน้อมแต่กลับแฝงไปด้วยความมั่นใจ ยามนางเอ่ยคำพูดคำจาก็ดูฉะฉาน สายตาแน่วแน่เปี่ยมไปด้วยพลังดูเหมือนจะมิเกรงกลัวสิ่งใด แต่ก็มิได้ดูแข็งกร้าวหรือก้าวร้าวจนไร้มารยาท พระนางต้องยอมรับเลยว่าเสนาบดีหยางอบรมสั่งสอนบุตรีออกมาได้ดีจริงๆ

"เพ่ยเพ่ย"

ไทเฮาเอื้อมมือมากุมมือทั้งสองของเพ่ยเพ่ยเอาไว้

"เรื่องของฝูเหวินนั้นเจ้าอย่าได้เก็บเอามาใส่ใจ แม่เป็นผู้ใหญ่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนแม่ย่อมดูออก แม่เชื่อว่าเหยาหมิงไม่ได้รักนางลึกซึ้งดังเช่นคนรัก แต่เหยาหมิงคงมิรู้ตัว"

"เพคะ? "

"ฝูเหวินนั้นเป็นสตรีเพียงคนเดียวที่เหยาหมิงรู้จักและสนิทสนมมาตั้งแต่เยาว์วัย เหยาหมิงคิดว่าเขารักนางอย่างคนรัก แต่แม่ดูออก สายตาที่เหยาหมิงมองนางเขาเพียงเอ็นดูและรักนางดั่งน้องสาวคนหนึ่งก็เท่านั้น เจ้าต้องเชื่อแม่ อย่าได้เก็บมาคิดมาก"

ไทเฮากระชับมือเพ่ยเพ่ยแน่นขึ้นราวกับต้องการให้กำลังใจและปลอบประโลมนางให้คลายเศร้า

"เอ่อ...เพคะ"

แล้วอย่างไร ไทเฮาจะให้ข้าทำอย่างไร เขาจะรักฝูเหวินแบบไหนก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้าเสียหน่อย ข้าก็ไม่ได้รักเขานี่

เพ่ยเพ่ยได้แต่ส่งยิ้มตอบกลับไปให้พระองค์ นางไม่รู้ว่าควรจะกล่าวออกไปเช่นไรดี แต่พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา!

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดอะไรกันมากไปกว่านี้ อ๋องหมิงก็เดินย่างสามขุมเข้ามาขัดจังหวะทั้งคู่เสียก่อน

"เสด็จแม่ ลูกเสร็จธุระกับเสด็จพี่แล้ว ขอตัวพาหวางเฟยกลับตำหนักเลยนะพะย่ะค่ะ"

"ทำไมถึงรีบกลับนักเล่า อยู่รับสำรับด้วยกันกับแม่เสียก่อน"

"วันนี้คงจะไม่สะดวกพะยะค่ะเสด็จแม่ ลูกยังมีงานที่ต้องสะสางอีกมาก วันหน้าจะมาถวายพระพรเสด็จแม่และอยู่รับสำรับด้วยอย่างแน่นอนพะย่ะค่ะ"

"หากว่ามีงานเร่งด่วนเช่นนั้นเจ้าก็กลับไปก่อนเถอะ แต่ว่าแม่เพิ่งจะได้พูดคุยกับสะใภ้คนเล็กแท้ๆ ให้นางอยู่รับสำรับเป็นเพื่อนแม่ที่นี่ เดี๋ยวแม่จะให้คนไปส่งนางเอง เจ้ามิต้องเป็นห่วง"

"ตามใจเสด็จแม่พะย่ะค่ะ เช่นนั้นลูกขอทูลลาเลยนะพะย่ะค่ะ"

"เจ้าอย่าได้ทำสิ่งใดให้เสด็จแม่ขุ่นเคือง"

อ๋องหมิงทูลลาไทเฮาแต่ก็ยังมิวายหันมากล่าววาจาส่งสายตาเป็นเชิงข่มขู่ใส่เพ่ยเพ่ย

ชิ...คงจะรีบกลับไปหาแม่นางฝูล่ะสินะ ใช้ประโยชน์จากข้าเสร็จแล้วก็รีบถีบหัวส่งเชียว แย่!

"หม่อมฉันจะจดจำใส่ใจเอาไว้อย่างดี น้อมส่งท่านอ๋องเพคะ"

เพ่ยเพ่ยยิ้มรับคำสั่งของเขา แต่ทำไมถึงดูเหมือนนางกำลังเอ่ยวาจาประชดประชันเขาเสียอย่างนั้น

"เจ้ากลับไปเสียเถอะ"

ไทเฮาเอ่ยน้ำเสียงน้อยใจ พร้อมสะบัดมือเป็นเชิงไล่ให้โอรสของตนกลับ

หึ ลาภปากจริงๆ จะได้ทานอาหารในวัง ตอนขากลับหาทางแวบออกไปเดินเล่นต่อดีกว่า

เพ่ยเพ่ยก้มหน้าส่งอ๋องหมิงแล้วแอบยิ้มให้กับไอเดียบรรเจิดของตนเอง

เวลาต่อมา

เพ่ยเพ่ยเลิกม่านหน้าต่างรถม้าและเห็นว่ารถม้าจากในวังนั้นเคลื่อนตัวใกล้จะถึงตำหนักอ๋องหมิงแล้ว เพ่ยเพ่ยจึงตะโกนสั่งให้คนบังคับรถม้าหยุดรถก่อนที่จะถึงที่หมาย

"หยุดก่อน!"

"ไปส่งเราที่ประตูหลังจวนอ๋องที"

"จะเป็นการดีหรือพะยะค่ะ"

กงกงที่ติดตามมาด้วยเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ตำหนักของเราอยู่ใกล้ประตูหลังมากกว่า เราเหนื่อยมากแล้ว ไม่อยากจะเดินไกล ท่านกงกงช่วยให้คนบังคับรถม้าไปส่งเราด้านหลังที"

"พะย่ะค่ะ"

เมื่อมาถึงประตูหลังแล้ว เพ่ยเพ่ยก็ลงจากรถม้าโดยมีชิงชิงคอยประคอง นางกล่าวขอบอกขอบใจกงกงแล้วจึงเดินเข้าประตูหลังไป

"ชิงชิง เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่เดี๋ยวข้ามา"

"เจ้าค่ะคุณหนู" ชิงชิงตอบรับเจ้านายอย่างงุนงง

เพ่ยเพ่ยแอบกลับเข้าไปในตำหนักของตน นางใช้วิชาพรางตัวที่ได้ฝึกฝนมาจากหน่วยทหารในโลกอดีตจนเข้ามาถึงในตำหนักได้โดยไม่มีใครเห็น หลังจากนั้นนางก็เปลี่ยนชุดให้ดูธรรมดาเหมือนคุณหนูทั่วไปไม่ใช่ชุดพระชายาเต็มยศอย่างตอนเข้าเฝ้า

เพ่ยเพ่ยใช้วิชาพรางตัวกลับออกมาที่ประตูท้ายตำหนักอย่างว่องไว และแน่นอนว่าไม่มีใครสังเกตเห็นนางอีกเช่นเคย

"ป่ะ ชิงชิง ไปกันเถอะ" เพ่ยเพ่ยดึงมือชิงชิงให้รีบเดินตามนางไปยังทิศทางของตลาดด้วยความตื่นเต้น

"คุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ หากท่านอ๋องรู้เข้าจะโดนลงโทษเอานะเจ้าคะ"

ชิงชิงพยายามเอ่ยห้ามเจ้านายแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันการเสียแล้ว เพ่ยเพ่ยแทบจะวิ่งกระโดดออกไปราวกับว่าตนเป็นกระต่ายน้อยที่หลุดรอดมาจากกับดักของนายพรานก็มิปาน ชิงชิงได้แต่ทำใจก่อนจะวิ่งตามคุณหนูของนางไปให้ทัน