บทที่ 6

"เจ้ารู้จักพวกนางหรือ? "

หยางเฟยเอ่ยถามไป๋หลิงฟง เพราะเห็นอยู่ว่าสหายของตนจ้องมองพวกนางไม่วางตา แถมยังยิ้มแปลกๆ ดูมีพิรุจนัก

"เจ้าเรียกสองคนนั้นว่า 'พวกนาง' อย่างนั้นรึ"

ไป๋หลิงฟงถามหยางเฟยเพื่อไขความกระจ่างให้กับการคาดคะเนของตน

"ฮ่าๆ พวกนางเป็นสตรีจริงๆ สินะ ข้าก็ว่าข้ามองไม่ผิดแน่ ใบหน้าเรียวเล็ก รูปร่างก็บอบบางแต่กลับมีส่วนเว้าส่วนโค้ง ท่าทางการเดินก็มิเหมือนบุรุษเลยสักนิด ดูขัดๆ อย่างไรมิรู้"

"เจ้าจำนางไม่ได้ก็ไม่แปลกหรอกหลิงฟง"

"เจ้าถามเช่นนี้ หมายความว่าข้าเคยรู้จักนางมาก่อนอย่างนั้นรึ ทำไมข้ามิยักจะจำได้ว่าเคยรู้จักสตรีงดงามเช่นนี้เลย"

ไป๋หลิงฟงขมวดคิ้ว พยายามคิดให้ออกว่าตนเคยรู้จักพวกนางด้วยหรือ

"นั่นเพ่ยเพ่ยเจ้าก้อนซาลาเปาที่คอยวิ่งตามติดเจ้าตอนเด็กอย่างไรเล่า ใครจะไปคิดว่าโตขึ้นมาจะงดงามถึงเพียงนี้ใช่ไหมล่ะ"

หยางเฟยพูดจบก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจในความงดงามของน้องสาวตัวเอง

"เพ่ยเพ่ยงั้นหรือ น้องสาวของเจ้าที่เมื่อก่อนตัวกลมๆ แก้มป่องเหมือนซาลาเปาคนนั้นน่ะหรือ"

ไป๋หลิงฟงทำตาโต ทำไมเขาถึงจำนางไม่ได้กันนะ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเขาเอ็นดูนางออกขนาดนั้น ราวกับว่านางเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขา

"ถ้าเช่นนั้นนางก็คือหมิงหวางเฟยน่ะสิ? "

หยางเฟยเห็นสีหน้าผิดหวังของไป๋หลิงฟงแล้วก็ให้รู้สึกตะขิดตะขวงในใจ

นี่เจ้าคงไม่ได้นึกชอบน้องข้าหรอกใช่ไหม ช่างน่าเสียดายจริงๆ ทำไมพวกเจ้าถึงไม่เจอกันเร็วกว่านี้นะ

หยางเฟยได้แต่แอบเสียดายอยู่ในใจ เขาอยากได้สหายผู้นี้มาเป็นน้องเขยเขามากกว่าอ๋องหมิงเสียอีก

"คุณหนู บ่าวว่าคุณชายใหญ่ต้องจำพวกเราได้แน่ๆ เลยเจ้าค่ะ"

ชิงชิงเอ่ยเสียงสั่น ก้มหน้างุดไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมา

"ชิงชิง เจ้าอย่าเพิ่งแสดงอาการร้อนตัวไป พี่ใหญ่อาจจะแค่สงสัยเฉยๆ ถ้าพี่ใหญ่รู้ว่าเป็นพวกเรา ป่านนี้ก็ต้องเดินเข้ามาแล้วสิ"

เพ่ยเพ่ยเอ่ยยังไม่ทันขาดคำ เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้น

"ชิงชิง! เจ้ามานี่"

ชิงชิงสะดุ้งตัวลุกขึ้นยืนในทันที นางเดินตรงไปหาหยางเฟย สั่นเทิ้มไปทั้งตัว นางก้มหน้าจนแทบจะเดินชนโต๊ะทุกตัวระหว่างทาง ก่อนที่จะไปหยุดอยู่ที่ข้างโต๊ะของหยางเฟย

โอ้ย…ชิงชิง จากแค่สงสัย เจ้าทำร้อนตัวขนาดนี้เขาก็รู้กันหมดแล้วไหม จะขวัญอ่อนอะไรขนาดนั้น

เพ่ยเพ่ยส่ายหัวไปมา นางจนใจกับสาวใช้จอมซื่อของนางจริงๆ สงสัยกลับไปต้องเกิดการปฏิวัติครั้งใหญ่เสียแล้ว

"เงยหน้าขึ้นชิงชิง! เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าทำอะไรผิด"

หยางเฟยดุชิงชิงจนตอนนี้นางตัวสั่นเสียยิ่งว่าเดิม

"ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ"

ชิงชิงกล่าวพร้อมทิ้งตัวลงไปนั่งคุกเข่ารอรับโทษ

"ข้าต้องโบยเจ้าสักกี่ไม้ดีชิงชิง เจ้าถึงจะหลาบจำ"

หยางเฟยเอ่ยกับชิงชิง แต่เขากลับหันมาส่งสายตาดุให้น้องสาวตัวแสบของเขา

"พี่ใหญ่ เป็นความผิดข้าเอง ข้าบังคับนางให้พาข้าออกมาเองเจ้าค่ะ ท่านเลิกข่มขู่นางได้แล้ว นางกลัวจนหน้าซีดหมดแล้วท่านไม่เห็นรึ"

เพ่ยเพ่ยเดินไปสมทบที่โต๊ะของหยางเฟยด้วยอีกคน ท่าทางนางเอาเรื่องน่าดูและดูเหมือนว่านางจะไม่พอใจที่เขาข่มขู่คนสนิทของตน

"หึ ทำไมเจ้าถึงทำตัวพิเรนทร์เช่นนี้เพ่ยเพ่ย เจ้าลืมไปแล้วหรือไรว่าตัวเองเพิ่งจะออกเรือนมิใช่เด็กๆ ดังเช่นเมื่อก่อนแล้ว ทำไมจึงออกมาเที่ยวสนุกเช่นนี้ แล้วนี่อะไร ไยต้องแต่งตัวเป็นบุรุษ อย่าบอกข้าเชียวนะว่าเจ้าแอบออกมา"

หยางเฟยชี้พัดไปที่นางตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอาพัดกลับขึ้นมาเคาะลงบนหัวเพ่ยเพ่ยเบาๆ หนึ่งที

"โอ้ย!…พี่ใหญ่ ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะเจ้าคะ อย่ามาเคาะหัวข้าเช่นนี้"

เพ่ยเพ่ยยืนเถียงเขาตาใส

"ก็ใช่น่ะสิ เจ้ามิใช่เด็กแล้ว ทำไมจึงทำตัวไร้หัวคิดเช่นนี้"

หยางเฟยได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย

"ทำให้เจ้าต้องหัวเราะแล้วหลิงฟง คุณหนูสกุลหยางทำตัวน่าขายหน้าเสียจริง"

หยางเฟยหันไปสนทนากับบุรุษชุดน้ำเงินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา

"เจ้าอย่าได้คิดมากไปอาเฟย เพ่ยเพ่ยก็ยังไม่ได้ทำอะไรให้ขายหน้าเสียหน่อย นางคงจะเบื่อเจ้าอ๋องนั่น ถึงต้องออกมาปลดปล่อยเสียบ้าง"

หลิงฟงกล่าวไม่ไว้หน้าอ๋องหมิงเลยแม้แต่น้อยจนเพ่ยเพ่ยจ้องเขาตาค้าง

"เอ๋ ทำไมท่านถึงรู้ล่ะเจ้าคะว่าเขาน่าเบื่อ"

เพ่ยเพ่ยมองบุรุษรูปงาม พร้อมกับทำหน้าสงสัย

เขาสนิทสนมคุ้นเคยกับอ๋องหมิงอย่างนั้นรึ ไม่ยักรู้ว่าเจ้าอ๋องนั่นจะมีเพื่อนที่ดูน่าคบหากับเขาอยู่เหมือนกัน

"ก็เจ้านั่นมันน่าเบื่อจะตายไป แล้วเหตุใดเจ้าจึงเรียกข้าห่างเหินเช่นนั้น เรียกพี่หลิงฟงเหมือนแต่ก่อนเถิด"

เพ่ยเพ่ยเริ่มรู้สึกได้ว่านางใจเต้นแรงผิดปกติ

ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ กับบุรุษตรงหน้ากันนะ ทำไมใจเต้นแรงแบบนี้

ใช่อยู่ว่าเขารูปงาม รอยยิ้มของเขาเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์​แบบหนุ่มขี้เล่น แต่มันเหมือนมีความรู้สึกอะไรลึกๆ บางอย่างที่ทำให้นางละสายตาจากเขาไปไม่ได้ พลันความทรงจำเกี่ยวกับไป๋หลิงฟงก็แวบเข้ามาในหัว

ให้ตายเถอะ บุรุษผู้นี้เขาเป็นรักแรกของแม่นางหยางนี่

มิน่าเล่า นางถึงใจเต้นแบบนี้ ไม่นะ ทำไมข้าถึงรู้สึกร้อนๆ ที่ใบหน้า อย่าบอกเชียวนะว่าข้าหน้าแดง เป็นไปได้ว่าความรู้สึกนี่มาจากจิตใต้สำนึกของแม่นางหยางหรือเปล่า หากเป็นตัวนาง นางคงไม่ออกอาการเขินอายเขาง่ายดายเช่นนี้