บทที่ 8

ด้วยอารมณ์โกรธอ๋องหมิงเดินตรงดิ่งไปที่ห้องหนังสือและกระแทกปิดประตูเสียงดังลั่น พร้อมกับตะโกนสั่งองครักษ์คนสนิท

"อย่าให้ผู้ใดมารบกวน!"

เหลยคังที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูได้ยินเสียงดังโครมคราม เสียงของกระแทกบ้าง เสียงของแตกบ้างดังมาจากข้างในห้องอยู่เป็นระยะ

ท่านอ๋องคงจะระบายอารมณ์อยู่เป็นแน่ ไม่ได้เห็นท่านอ๋องอารมณ์รุนแรงเช่นนี้มานานแล้ว พระชายาทำไมถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้ถึงเพียงนี้

อ๋องหมิงนั่งกอดอกทำหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะทำงาน พยายามระงับอารมณ์ของตนเองไม่ให้เดือดดาลไปมากกว่านี้

ข้าจะทำอย่างไรกับเจ้าดีหยางเพ่ยเพ่ย

เขาควรทำให้นางทุกข์ทรมานจนไม่สามารถทนอยู่ที่นี่ได้ หรือจะอ้างว่านางทำตัวไม่เหมาะสมแล้วขอให้เสด็จพี่ประทานหนังสือหย่าให้นางเสีย เขายอมแต่งงานกับนางตามราชโองการแล้วนี่ ก็มิใช่ว่าเสด็จพี่จะยกเลิกราชโองการไม่ได้ หากเขาสามารถพิสูจน์ได้ว่านางประพฤติตัวไม่เหมาะสม

หึ...ไม่มีทาง ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าไปเสวยสุข สตรีร้ายกาจเช่นเจ้าควรได้รับบทเรียน ให้ทนทุกข์อยู่กับข้าเสียที่นี่ให้สาสมเสียก่อน เบื่องั้นรึ ดี! ให้นางทนเบื่ออยู่แต่ในตำหนักอ๋องจนกระอักเลือดตายไปเสีย

อ๋องหมิงโมโหจนไม่สามารถเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้ เขาพยายามควบคุมอารมณ์อย่างถึงที่สุดเพื่อที่จะไม่ลงมือกับนางอย่างในคืนนั้นอีก

ความจริงแล้วเขาเองก็รู้สึกผิดกับการกระทำครั้งก่อนอยู่ลึกๆ เขาทำร้ายนางด้วยอารมณ์โมโหผสมกับฤทธิ์ของสุราที่เขาดื่มเข้าไปก่อนหน้า ถึงแม้เขาจะไม่ได้มีใจให้นาง แต่ก็ไม่ได้เกลียดนางถึงเพียงนั้น

แต่จะให้คนอย่างเขาไปขอโทษก็ไม่ใช่เรื่อง นางรนหาที่เอง ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาสั่งให้องครักษ์เงาคอยเฝ้าดูนางอยู่ตลอด ที่จริงแล้วเขาก็กลัวว่านางจะเป็นอะไรไป จึงได้ให้คนคอยติดตามดูอาการของนางอยู่ห่างๆ

พอเขาทราบว่านางเริ่มหายดีแล้วเขาจึงสั่งให้คนของเขาเลิกติดตามนาง แต่ใครจะรู้ว่าพอเขายกเลิกคำสั่ง นางก็ก่อเรื่องขึ้นมาทันที

เดิมทีเขาอยากให้ต่างคนต่างอยู่กันอย่างสงบและสันติ แต่เห็นทีตั้งแต่วันนี้เขาต้องทำให้นางหลาบจำเสียบ้าง นางเป็นใครถึงได้กล้ามาหยามเขาเช่นนี้

"ท่านอ๋อง แม่นางฝูให้มาเรียนถามว่าท่านจะไปรับสำรับเย็นกับนางหรือไม่พะยะค่ะ"

เหลยคังเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะอารมณ์โกรธเกรี้ยวของผู้เป็นนาย

ใช่แล้ว ไปหาเหวินเอ๋ออาจจะทำให้ข้าอารมณ์ดีขึ้นบ้าง

"ไปตอนนี้" พูดจบอ๋องหมิงก็เปิดประตูออกมาจากห้อง

"สั่งคนมาเก็บกวาดให้เรียบร้อย"

"พะยะค่ะ"

เมื่อเหลยคังมองเข้าไปในห้องหนังสือเขาถึงกับส่ายหน้าไปมา นึกสงสารคนเก็บกวาดยิ่งนัก

-โถงกลางตำหนักใหญ่-

"ศิษย์พี่มาแล้ว นั่งก่อนสิเจ้าคะ"

"อืม"

"ข้าได้ยินมาว่าศิษย์พี่หลิงฟงมา แล้วเหตุใดพี่หลิงฟงกับพระชายาถึงได้กลับมาพร้อมกันได้ล่ะเจ้าคะ"

อู๋เหยาหมิง ยังคงโมโหอยู่แต่ก็ยังตอบกลับฝูเหวิน

"อืม หลิงฟงเพียงแค่มาส่งนาง นางออกไปพบกับพี่ชายของนางที่เป็นสหายกับหลิงฟง"

ฝูเหวินลอบมองดูอาการของอ๋องหมิง นางดูออกว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดี

"พระชายาก็มิไว้หน้าศิษย์พี่บ้างเลย ได้ข่าวว่าเมามายกลับมา ศิษย์พี่คงจะขุ่นเคืองใจเรื่องนี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ"

"อืม ยังดีที่นางปลอมตัวเป็นบุรุษ มิเช่นนั้นคนคงได้เอาไปพูดกันสนุกว่าหมิงหวางเฟยเพิ่งจะแต่งเข้ามายังไม่ทันไรก็สวมหมวกเขียวให้ข้าเสียแล้ว"

นึกแล้วก็โมโห นางเป็นสตรีของเขาแม้ว่าจะแค่ในนามก็ตาม แต่นางก็มิควรจะใกล้ชิดบุรุษที่ไม่ใช่ญาติหรือสามีเช่นนี้ หลิงฟงก็อีกคน คงไม่ได้ชอบนางจิ้งจอกนี่เข้าหรอกนะ

อ๋องหมิงกระแทกตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น

"ศิษย์พี่อิ่มแล้วหรือเจ้าคะ ท่านทานไปแค่นิดเดียวเอง อาหารมิถูกปากหรือเจ้าคะ ให้ข้าสั่งคนครัวให้จัดสำรับใหม่ดีไหม"

"ไม่ต้องหรอก ข้ามิค่อยหิวเท่าไหร่ ยังมีงานค้างอยู่อีกมาก พรุ่งนี้ยังต้องเข้าเฝ้าเสด็จพี่แต่เช้า"

หน้าตาของอ๋องหมิงเริ่มแสดงออกถึงความเหนื่อยล้าอย่างมาก

"ศิษย์พี่อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้นะเจ้าคะ"

ฝูเหวินรินน้ำชาให้อ๋องหมิง และคอลอบมองดูสีหน้าท่าทางของเขาอยู่ตลอด นางต้องแน่ใจว่าเขาไม่ได้แสดงความไม่พอใจออกมาเพราะหึงหวงหยางเพ่ยเพ่ย

เมื่อรับสำรับเย็นเสร็จอ๋องหมิงก็กลับมาทำงานต่อที่ห้องหนังสือ

"ท่านอ๋อง องค์ไทเฮาทรงให้กงกงในวังมาแจ้งพระประสงค์ว่าหากพระชายาหายป่วยไข้แล้ว ให้ท่านอ๋องและพระชายาเข้าเฝ้าพร้อมกันในวันพรุ่งนี้พะยะค่ะ"

เหลยคังรีบเข้ามารายงาน

"อืม ส่งคนไปแจ้งนางด้วย"

"พะย่ะค่ะ" แม้จะรับคำแต่ในใจเหลยคังนั้นกลับวิตกแทนหยางเพ่ยเพ่ยอยู่ไม่น้อย

สภาพเช่นนั้น…พระชายาจะตื่นไหวงั้นรึ

อ๋องหมิงก้มหน้าก้มตากลับมาจัดการกับกองงานตรงหน้าต่อ กว่าจะเสร็จเรียบร้อยก็ล่วงเลยไปถึงปลายยามจื่อ*

"เหลยคัง เจ้าไปแจ้งพระชายาเรียบร้อยแล้วหรือยัง"

"กระหม่อมไปที่ตำหนักพระชายาแต่พระชายาทรงเข้าบรรทมไปตั้งแต่เมื่อเย็นแล้ว กระหม่อมจึงฝากเรื่องไว้กับสาวใช้ของพระชายาแทนพะยะค่ะ"

"จะได้เรื่องงั้นรึ เจ้าควรแจ้งนางให้นางรับทราบด้วยตัวเอง หากพรุ่งนี้นางไม่ตื่นข้าก็ต้องหาเหตุผลไปผัดผ่อนเสด็จแม่อีก"

"กระหม่อมจะกลับไปแจ้งพระชายาอีกครั้งพะยะค่ะ"

"ไม่ต้อง...ไปตำหนักพระชายา!"

อ๋องหมิงออกคำสั่งแล้วลุกขึ้นเดิมนำไปในทันที

ทำไมต้องไปแจ้งเองหรือท่านอ๋องจะหาเรื่องไปพบหน้าพระชายากันแน่

เหลยคังรับรู้ได้ถึงความผิดปกติอะไรบางอย่าง ก่อนจะรีบเดินตามอ๋องหมิงไป

เมื่อไปถึงยังหน้าตำหนักจันทรา อู๋เหยาหมิงเอาแต่ยืนจ้องเข้าไปในตำหนักไม่ทำอะไรเสียทีจนเหลยคังต้องเอ่ยเตือน

"ให้กระหม่อมไปตามสาวใช้ให้มาปลุกพระชายาดีไหมพะยะค่ะ"

"ไม่ต้อง! ข้าจะเข้าไปเอง เจ้ารออยู่ข้างนอกนี่ก็พอ"

พูดจบเขาก็เปิดประตูก่อนจะเดินหายเข้าไปภายในตำหนักที่บัดนี้มืดสนิทเพราะคนในตำหนักเข้านอนกันไปหมดแล้ว

เฮ้อ! หากข้าไม่กล่าวกระตุ้น ท่านอ๋องคงจะยืนเฝ้าอยู่หน้าตำหนักจันทราทั้งคืนเป็นแน่

ท่านอ๋องของเขาทรงเป็นอะไรไปหรือว่ามีอะไรบางอย่างที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไปกันแน่ หากเป็นเช่นนั้นได้ก็ย่อมดีแท้แน่นอน อย่างไรเขาก็อยากเห็นท่านอ๋องปรองดองกับพระชายามากกว่าทะเลาะกันดังเช่นเมื่อช่วงค่ำที่ผ่านมา

อ๋องหมิงเดินเข้ามาหยุดยืนจ้องมองเพ่ยเพ่ยอยู่ข้างเตียงนอนของนาง ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงนั้นหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ ขาและแขนของนางก่ายไปบนหมอนข้างใบใหญ่ ผ้าห่มก็ร่นลงไปกองอยู่ปลายเท้า