ตอนที่ 12 เจ้าออกไป

ตอนที่ 12 เจ้าออกไป

“ข้ารู้แล้วเจ้าออกไปก่อนเถอะ”น้ำเสียงของโม่ฉีหมิงปกติ

เย่หวินพยักหน้าแล้วก็ออกไปในห้องหนังสือเงียบลงโม่ฉีหมิงหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านแต่ในใจของเขามันไม่สงบไม่รู้ทำไมถึงได้มีอารมณ์โกรธโม่ฉีหมิงควบคุมมันไม่ได้

เขาปัดหนังสือบนโต๊ะอย่างแรงแล้วใช้หมัดทุบลงไปที่โต๊ะหลังจากนั้นก็นั่งในห้องหนังสือมืดๆไม่นอนทั้งคืน

งานของร้านไม้ไม่เลวเลยโล่หวินหลานสั่งทำเก้าอี้สองวันก็เสร็จแล้วส่งมาให้ที่จวน

เย่หวินเห็นเก้าอี้ตัวนี้แปลกๆ ก็นึกสนใจเห็นโล่หวินหลานกำลังยุ่งอยู่กับการประกอบชิ้นส่วนก็ถามว่า:“พระชายาท่านกำลังทำอะไรอยู่?”

โล่หวินหลานยิ้มแปลกๆ ตอนที่นางออกแบบรถเข็นคันนี้นางได้ออกแบบช่องใส่อาวุธลับด้วย ตอนที่สั่งทำนางไม่ได้บอกกับช่างไม้แต่เผื่อพื้นที่เอาไว้ใส่อาวุธลับอยู่แล้ว

เรื่องของพวกกลไกโล่หวินหลานพอชำนาญอยู่บ้างเวลาว่างนางมักจะฝึกเล่นบ่อยๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเอามาใช้ในสมัยโบราณได้

“เดี๋ยวเจ้าก็รู้แล้ว”โล่หวินหลานเอาอาวุธลับที่ตัวเองทำไว้มาอาบผงพิษเอาไว้จากนั้นก็ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วก็เข็นรถนี้ไปที่เรือนของโม่ฉีหมิงพร้อมกับเย่หวิน

โม่ฉีหมิงกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้เขากำลังคุยอยู่กับฉินหยิ่นทั้งสองเห็นโล่หวินหลานเข็นรถเข้ามาก็รู้สึกตกใจ

สายตาของโม่ฉีหมิงมองไปที่ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของโล่หวินหลานในใจก็รู้สึกหวั่นไหวสองวันมานี่เขาข่มใจไม่ไปหานางแต่ก็รู้ความเคลื่อนไหวของนางจากปากของเย่หวิน

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”โม่ฉีหมิงหันหน้ากลับไปเหมือนไม่อยากจะสนิทด้วย

โล่หวินหลานไม่ได้สนใจเขา เดินเข้าไปแล้วพูดว่า:“โม่ฉีหมิงข้าเอาของขวัญมาให้เจ้า เจ้าไปลองดูสิ”พูดจบก็มองไปที่ฉินหยิ่นแล้วพูดว่า:“เจ้าอุ้มท่านอ๋องไปนั่งที่เก้าอี้ตัวนั้น”นางเชื่อว่าของขวัญของนางจะต้องทำให้โม่ฉีหมิงตะลึง

ฉินหยิ่นมองไปที่เย่หวินเห็นเย่หวินพยักหน้า เขามองไปที่โม่ฉีหมิงเห็นโม่ฉีหมิงไม่ได้ปฏิเสธฉินหยิ่นก็โค้งตัวลงไปอุ้มโม่ฉีหมิงมาที่เก้าอี้

โล่หวินหลานเดินไปบอกเขาว่า:“ตรงนี้สามารถควบคุมทิศทางของรถเข็นได้จะเดินหน้าถอยหลังทำได้หมดยังมีตรงนี้ข้าซ่อนอาวุธลับไว้ให้เจ้าด้วยแค่เจ้าจับไปที่กลไกตรงนี้มันก็จะยิงเข็มพิษออกมา”โล่หวินหลานกดไปที่กลไกเข็มพิษเล่มหนึ่งก็พุ่งออกมา

มือของโม่ฉีหมิงสัมผัสถูกกลไกเก้าอี้ตัวนี้เขาตะลึงกับมันมาก เขาทำตามที่โล่หวินหลานบอกลองดูมันเดินไปทั่วได้จริงๆ