ตอนที่ 143ฝึกฝนวรยุทธ์

ตอนที่ 143ฝึกฝนวรยุทธ์

คนในยุคโบราณนั้นเขาฝึกฝนวรยุทธ์สำเร็จกันได้อย่างไรโล่หวินหลานก็ไม่อาจทราบได้ หรือจะเป็นเหมือนอย่างในละครที่มีการสวดต่างๆ แล้วใช้พลังภายใน เพราะพลังภายในนั้นสำคัญมาก ต้องใช้ความพยายามอย่างสูง ซึ่งนางเองก็รู้ดี

โล่หวินหลานมองดูสวินโม่อย่างตื่นเต้น ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็น แต่นางก็สามารถรับรู้ได้ว่าอากาศในห้องค่อยๆต่ำลง เหมือนมีพลังบางอย่างล่องลอยอยู่ในอากาศ ทำให้คนรู้สึกสดชื่น

"สวินโม่ทำแบบนี้ต่อไปจะไม่เป็นอันตรายต่อตนเองหรือ? ใช้พลังภายในมากก็คงไม่ดีใช่ไหม?" โล่หวินหลานดูกังวล

ตอนนี้สีหน้าของสวินโม่ไม่สู้ดีนัก อากาศก็ค่อยๆเย็นลง นางรู้สึกเหมือนมีความเย็นเลื่อนผ่านตัวไป

"สวินโม่กำลังใช้ลมปราน ซึ่งจะทำให้พลังภายในของเขาแผ่ออกมา จากนั้นอากาศโดยรอบจะเย็นตัวลง เขาพยายามส่งพลังนี้ไปยังเย่เซียวหลัว เพื่อเปิดจุดทั้งร่างกายของนาง เพียงแต่หากคนที่ลมปรานไม่มากนั้น ใช้วิธีนี้อาจจะทำให้เกิดอันตรายได้" โม่ฉีหมิงอธิบายสิ่งที่สวินโม่ แววตาของเขาจับจ้องไปที่สวินโม่

โล่หวินหลานพอจะเข้าใจบ้างแล้ว พูดสั้นๆก็คือการที่สวินโม่ถ่ายทอดพลังไปยังเย่เซียวหลานเพื่อให้จุดที่ถูกปิดไว้ของนางเปิดออก ซึ่งอันตรายมาก แต่ก็เป็นวิธีที่ดีที่สุด

"แต่ว่า สวินโม่จะไม่ไหวแล้วนะเพคะ เราสามารถใช้วิธีอื่นได้หรือไม่?" โล่หวินหลานพูดอย่างร้อนใจ

"ไม่ทันแล้ว" โม่ฉีหมิงตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย ตอนนี้ใบหน้าของสวินโม่นั้นขาวซีด ร่างกายของเขาเหมือนกระดาษที่เบาหวิน ที่พร้อมจะปลิวไปตามแรงลม

"อ๊า?" ดล่หวินหลานเห็นหมอกควันลอยไปทางเตียง โม่ฉีหมิงกำลังท่องคาถาบางอย่าง เขากำลังถ่ายพลังของตนไปให้สวินโม่

"ท่านอ๋อง......" สวินโม่สัมผัสได้ถึงพลังงานระดับสูงส่งผ่านมายังตนเอง ไม่นานเขาก็เหมือนมีพลังขึ้นมามากมาย

ไม่คิดเลยว่าโม่ฉีหมิงจะใช้ลมปรานของตนเองนั้นเพื่อช่วยเขา

"อย่าพูดเลย เจ้าต้องตั้งสติ ห้ามวอกแวกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะเป็นอันตรายต่อเราทั้งสอง" โม่ฉีหมิงพูดเสียงเรียบ เขาพยายามถ่ายพลังลมปรานของตนเองไปยังสวินโม่

โล่หวินหลานที่มองดูเขาสองคนส่งถ่ายพลังงานกันอยู่นั้น ในใจของนางรู้สึกหนักอึ้งเสียเหลือเกิน

เวลายังคงดำเนินต่อไป ใบหน้าของเย่เซียวหลัวที่เขียวอมม่วงนั้นค่อยๆแปลเปลี่ยนเป็นสีขาว ริมฝีปากสีม่วงก็ค่อยๆจางหายไป ไม่นานร่างกายที่ซีดเซียวเหมือนศพก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

"ท่านอ๋อง ท่านหลีกไป ข้าจะส่งกระแสจิตเพื่อนำยาพิษแกล้งตายออกมา" สวินโม่นั่งหลังตรง น้ำเสียงของเขาดูอ่อนแรงเล็กน้อย เหลืออีกก้าวเดียวเท่านั้น

หากตอนนี้พวกเขาหยุดลง ความสำเร็จก็ยิ่งยาวไกลมากขึ้น เวลาก็จะนานเกินไปและจะทำให้ทั้งสองคนบาดเจ็บได้มากขึ้น ร่างกายของเขายังสามารถอดทนได้อีกอึกใจ หากเป็นอะไรขึ้นจริงอย่างมากก็แค่ต้องฝึกฝนวรยุทธ์ใหม่ แต่โม่ฉีหมิงนั้นแตกต่างจากเขา

"กำลังภายในของเจ้าอ่อนแรง หากข้าหยุดกะทันหัน เจ้าต้องไม่ไหวแน่ อีกแค่อึดใจเดียว เจ้ากับข้าร่วมใจกันเถอะ" โม่ฉีหมิงขมวดคิ้ว แล้วถ่ายทอดพลังของเขาออกไป

พวกเขาทำด้วยความรวดเร็ว จนโล่หวินหลานเองก็มองไม่ทัน นางรู้สึกเพียงว่ามีพลังบางอย่างไหลผ่านตัวนางไป

ในอึดใจสุดท้าย สวินโม่ที่ได้รับพลังจากโม่ฉีหมิงนั้นก็ได้ถ่ายพลังไปยังเย่เซียวหลัว เพื่อให้เลือดพิษสีดำไหลออกมา

หมอกควันต่างๆในห้องหายไปด้วยความรวดเร็ว โม่ฉีหมิงดึงมือกลับ เขาขมวดคิ้วแล้วก็ไอเป็นเลือดออกมา ริมฝีปากของเขาซีดขาว

"ฉีหมิง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง? ท่านบาดเจ็บตรงไหน?" โล่หวินหลานโผเข้าหาเขาด้วยความเป็นห่วง นางมองไปตรงหน้าเขา เหตุใดจึงได้ไอออกมาเป็นเลือดได้?

"ท่านอ๋อง！"สวินโม่รีบวิ่งไปตรงหน้าของโม่ฉีหมิง ทั้งสองช่วยกันพยุงตัวเขาลุกขึ้น

"ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่ใช้พลังภายในมากไปก็เท่านั้น ไม่เป็นอะไรหรอก" โม่ฉีหมิงพูดจบ เขาก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดอีกครั้ง

ตอนนี้ชุดของเขามีเลือดเปื้อนเต็มไปหมด โล่หวินหลานจับมือเขาแน่นด้วยความกังวล นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พลังภายในที่ถูกใช้ไปจะกลับมาในระยะเวลาสั้นๆไหม?

"สวินโม่ เจ้าเข้าใจที่เขาพูดหรือไม่?" โล่หวินหลานน้ำตาคลอ ตอนนี้หน้าของนางก็ซีดมากเช่นเดียวกัน