ตอนที่ 159 เพราะว่าเขาตื่นเต้น

ตอนที่ 159 เพราะว่าเขาตื่นเต้น

“ท่านอ๋องและพระชายา” กวินโม่หายใจหอบแล้วเดินอยู่ต่อหน้าพวกเขา หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ

ดูๆแล้วเหมือนเขาจะได้ยินความสำคัญของเรื่องนี้แล้ว แล้วรีบมาที่นี่

“สวินโม่ รีบสวมใส่เสื้อป้องกันเชื้อโรค เพื่อห่างไกลจากเชื้อร้าย” โล่หวินหลานเอาชุดป้องกันเชื้อโรคยื่นให้กวินโม่

ในห้อง ณ ขณะนี้มีคนอยู่แค่สามวัน กวินโม่เลยรีบสวมใส่เสื้อกันเชื้อโรค ไม่กล้าถ่วงเวลา เลยรีบเดินหน้าขึ้นไปช่วยรักษาด่องห้วน

“เนื้อเน่า น้ำหนอง และคุกคามของเชื้อร้าย ดูๆแล้วมันไม่ต่างจากโรคระบาดร้ายแรงเลย แค่ว่า……” กวินโม่มองๆแล้ว จะเอามือไปจับส่วนที่เป็นเนื้อเน่า โล่หวินหลานสะดุ้ง แล้วรีบขัดขวางการกระทำของเขา

“อย่าจับ ใช้อันนี้” โล่หวินหลานตะโกนขึ้นอย่างตื่นเต้น และรีบเอาที่คีบให้กับกวินโม่

สวินโม่รับที่คีบนั่นไว้ เอาจับไว้ในมือให้คุ้นเคยไปสักพัก และค่อยๆทำการทดลองบนแขนของด่องห้วน

เขาเป็นคนวิเคราะห์เกี่ยวกับพิษต่างๆ และคิดค้นยาพิษต่างๆ ยาที่ตากไว้ในตำหนักของเขามีแต่งสมุนไพรที่เป็นพิษ และยังมีแมลงที่เป็นพิษอีก ยาพิษพวกนั้นที่ถูกใช้แล้วมีผลยังไงเขาทดลองมาหมดแล้ว และรู้ว่ามันจะทำร้ายคนยังไง

แต่ว่า พิษบนแขนของด่องห้วนเขายังไม่เคยเจอ แต่ดูๆแล้วไม่ใช่พิษที่ปกติจะพบเจอ แต่อาจจะเป็นเชื้อร้าย

เขาขยับเนื้อเน่าบนแขนของด่องห้วนไป 2 ครั้ง ตามด้วยท่าทางของเขา กลิ่นเน่าที่ระเหยขึ้นมาเนื้อเน่ายิ่งร้ายแรงมากขึ้น ทุกคนต่างก็ขมวดคิ้วขึ้นมา เหลือแค่ไม่ได้จับจมูกของตนเอง

“กวินโม่ เป็นยังไงบ้าง? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” โล่หวินหลานถามขี้นอย่างใจร้อน พิษที่อยู่ในมือของด่องห้วน ถ้าหาไม่เจอว่ามันเป็นพิษอะไร นางก็จะตัดเนื้อร้ายนี่ทิ้ง

“นี่ข้าต้องวิจัยสักพัก พระชายา ข้าต้องเอาเนื้อร้ายบางส่วนกลับตำหนักของข้า ต้องเอาไปตั้งแต่ตอนนี้ บาดแผลของเขา……” กวินโม่ใช้ที่คีบคีบเนื้อร้ายออกมาใส่ไว้ในกล่อง และพูดอย่างยากลำบาก

“ข้ารู้ ข้าจะรักษาด่องห้วนให้หาย” โล่หวินหลานหายใจเข้าลึกๆ และพยักหน้าใส่เขา

กวินโม่เก็บของ และจับของที่อยู่ในมือไว้แน่นๆ แล้วขมวดคิ้วขึ้น คิ้วเอาสง่าและหล่อเหลาของเขาเหมือนปาท่องโก๋ทรงเกลียวที่คดโค้งไปมา มองโม่ฉีหมิงแว๊บเดียว แล้วออกจากประตูอย่างเร่งรีบ

การลำบากครั้งนี้เป็นปัญหาที่เกิดขึ้นเร็วมาก โล่หวินหลานจับของที่อยู่ตรงหน้าไว้แน่นๆ มองบาดแผลที่อยู่บนตัวของด่องห้วน และนางก็กำลังคิดถึงขั้นตอนการรักษาในโรงพยาบาลของสมัยปัจจุบัน และมองด่องห้วนที่ดูแย่ลงเรื่อยๆ

ข้างๆเตรียมเครื่องมือไว้เรียบร้อย แต่ที่สำคัญที่สุดก็ยังเป็นตลับยาของโล่หวินหลาน ข้างในใส่เครื่องมือการแพทย์ในปัจจุบัน นางเปิดตลับยาขึ้น เครื่องมือมีดต่างๆได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาทั้งสอง เครื่องมือทั้งหมดล้วนเป็นที่ต้องการของการผ่าตัดครั้งนี้

“หวินหลาน ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะติดตามเจ้าไป” โม่ฉีหมิงกุมมือนางไว้ เพื่อให้นางรู้สึกสบายใจ

มีโม่ฉีหมิงคอยสนับสนุน ใจของนางเหมือนเต้นได้ไม่ค่อยรุนแรงแล้ว นางหายใจเข้าลึกๆ และยังไม่ลืมว่าข้างนอกยังมีคนที่ต้องการด่องห้วนเป็นพิเศษยังคงรออยู่ นางต้องทำให้ผลสรุปครั้งนี้เป็นไปด้วยดี

“เย่นหวินพึ่งอาเจียนเสร็จ จะไม่ให้นางเข้ามาช่วยอีก ไม่งั้นจะยิ่งยุ่ง ข้าต้องการผู้ช่วย “ สายตาของโล่หวินหลานเต็มล้นไปด้วยเปลวไฟที่เร่าร้อน และมองโม่ฉีหมิงอย่างไม่คลาดสายตา

เพิ่งพูดจบ เขาไม่ได้พูดอะไรได้แต่พยักหน้า ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเป็นผู้ช่วยของนาง เขารู้อย่างละเอียดมากว่าขั้นตอนการรักษาของนางเป็นยังไง

จ้องมองแขนอันน่ากลัวของด่องห้วน นางให้คนต้มยาชามันให้ก่อน และต้มยาระงับเลือดเพื่อเตรียมตัวไว้ เพื่อยับยั้งการสูญเสียเลือดตอนทำการผ่าตัด

พอป้อนยาชาเสร็จ โล่หวินหลานให้โม่ฉีหมิงฆ่าเชื้อในเครื่องมือที่จะใช้ เพื่อหลังจากนั้นจะได้ใช้สอยอย่างสะดวก

บาดแผลของด่องห้วนค่อยๆหยุดการระบาดลง เนื้อตั้งแต่หัวไหล่จนไปถึงข้อศอกเน่าเสียหมด ดูจากภายนอกดูไม่ออกเลยว่าเนื้อพวกนั้นเน่าเสียไปจนถึงกระดูกหรือยัง ถ้ามันเน่าไปถึงกระดูกก็คงแย่จริงๆ

“เอาเข็มยาวให้ข้า” โล่หวินหลานไม่หันหน้ามาและแค่ยื่นมือมา ผ่านไปไม่นาน บนฝ่ามือของนางก็ได้วางเข็มยาวไว้

นางค่อยๆแทงเข็มยาวนั้นเข้าไปในแขนของด่องห้วนและค่อยๆเจาะลึกเข้าไปในใต้ผิวหนังของแขน และพอถึงตำแหน่งของกระดูกนางจึงจะหยุดเจาะ และค่อยๆดึงเข็มนั่นออกมา บาดแผลที่เจาะเข็มมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย

เข็มยาวๆนั้นยื่นมาตรงหน้าตนเอง ตรงหัวเข็มไม่ได้กลายเป็นสีดำ แต่กลับเป็นสีแดงจืดๆ ในของนางค่อยๆสงบลง สิ่งที่กังวลมาเมื่อครูก็จางหายไป เปรียบดั่งลมฟ้าพายุได้สงบลง

“ยังดีที่เชื้อร้ายไม่ได้เข้าสู่กระดูก” โล่หวินหลานถอนหายใจเบาๆ

โม่ฉีหมิงรู้สึกคาดคิดไม่ถึงจริงๆ นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นนางทำการผ่าตัดแบบนี้ ทุกครั้งที่เข้าสู่การผ่าตัด นางก็จะกลายเป็นคนที่ละเอียดอ่อนและเป็นคนช่างระมัดระวังมาก ไม่เคยเห็นนางถอนหายใจและแสดงความยินดีขนาดนี้

“ดูๆแล้วเหมือนพิษนี้มันจะลามไปข้างล่าง ไม่ได้ลามเข้าไปข้างใน” โม่ฉีหมิงพูดขึ้นเบาๆ

“ใช่ ถ้าพิษนี้ลามไปทั่วร่างกายก็จะทำให้ร่างกายค่อยๆเน่าเสียไปหมด อย่างนี้ถ้าไม่ได้ตายเพราะพิษก็คงตายเพราะตกใจตนเอง” โล่หวินหลานพูดขึ้น แค่รู้สึกว่าตนเองขนลุกไปทั้งตัวจนกลัว

พิษที่ร้ายแรงขนาดนี้ไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิดออกมา ถ้าคนปกติโดนพิษนี้ไปแค่แปบเดียว จะมีชีวิตรอดไหม?

ต่อไปจะเตรียมตัวผ่าตัดเนื้อร้ายออก บรรยากาศข้างในห้องไม่หนาวเย็น เพราะมีเปลวไฟที่กำลังลุกอยู่รอบๆ เลยต้องสั่งบ่าวยกเตาออกไปข้างนอก นอกจากนี้ เตาผิงที่แขวนอยู่นอกหน้าต่างกำลังระบายความร้อนออกมาผ่านช่องว่าง และความร้อนนั้นทำให้แผ่กระจายไปทั้วร่างกายที่หนาวเย็น

ฝีมือการผ่าตัดนิ่งและแม่นยำมาก ผ่าไม่โดยเส้นประสาท และไม่โดยกล้ามเนื้อด้วย อีกอย่างแผลของด่องห้วนอยู่บนแขน ตอนที่ผ่านตัดมันเลยเสี่ยงต่อกล้ามเนื้อด้านในของแขน