ตอนที่ 167 เป็นหวัด

ตอนที่ 167 เป็นหวัด

โม่ฉีหมิงรู้ว่าดล่หวินหลานกำลังคิดอะไรอยู่ ก็แค่ไม่อยากให้เขาโกรธ

“ช่างเถอะ เรื่องก็ผ่านมานานมากแล้ว ขอแค่เรื่องอะไรที่ควรทำทำให้มันเรียบร้อยก็พอเข้าใจไหม?” โม่ฉีหมิงถาม

เรื่องที่ควรทำ? สวินโม่คิดในใจ ไม่รู้เขาหมายถึงเรื่องอะไร? หรือว่าเรื่องฐานะเดิมของหรูซู หรือว่าเรื่องโรคระบาดคราวนี้ ความคิดของโม่ฉีหมิงเดายากมาก สวินโม่ติดตามเขามานานก็ใช่ว่าจะเดาได้ทุกครั้ง

สายตาของสวินโม่บังเอิญมองไปที่โล่หวินหลาน นางกะพริบตาให้เขา เหมือนบอกเขาว่า เขาพูดต่อไปได้ เขาเลยเบาใจ

“ท่านอ๋อง หรูซูไม่ใช่คนเลว แค่ถูกรัชทายาทหลอกใช้ ถึงได้เดินทางผิด ตอนนี้ นางไม่ได้ทำงานให้รัชทายาทอีกต่อไปแล้ว” สวินโม่พูดออกมาอย่างละเอียด ในใจของเขาร้อนดังไฟเผา หากไม่ใช่โล่หวินหลานส่งสัญญาณให้เขา เขาคงไม่รู้จะตอบยังไง

“ถ้างั้นก็ดี อย่าลืมเรื่องพิษด้วยละกัน รีบหายาถอนพิษด้วย เราจะเอายาถอนพิษให้ชาวบ้านกินก่อนที่พวกเขาจะลงมือ” โม่ฉีหมิงพูด

เมื่อเขาพูดจบ สวินโม่กับหรูซูก็ดีใจมาก ทั้งสองคนรีบคำนับโม่ฉีหมิง เมื่อเขาเห็นด้วย ทั้งสองคนก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีก

“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ช่วยให้สมปรารถนา เรื่องยาถอนพิษข้าจะทำอย่างเต็มที่” สวินโม่ให้คำมั่น

“งั้นก็ดี” โม่ฉีหมิงพยักหน้า เขานวดมือเล็กๆด้านหลังเบาๆ เพื่อปลอบใจ

หลังจากคุยกันสักพัก พวกเขาก็ไม่ได้อยู่จวนสวินต่อ โล่หวินหลานเดิมคิดจะมาศึกษาเรื่องยาถอนพิษกับสวินโม่ แต่ยังไม่ได้พูด นางก็ถูกโม่ฉีหมิงกึ่งบังคับให้ออกจากจวนสวินแล้ว

พ่อบ้านนำรถม้ามารออยู่ที่หน้าปากประตูจวนสวินแล้ว เมื่อเห็นพวกเขาออกมา ก็รีบลงจากรถม้า แล้วหยิบเก้าอี้เล็กออกมา ให้พวกเขาเหยียบขึ้นรถม้าไป

“ฉีหมิง เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าอยู่ที่จวนสวิน?” โล่หวินหลานเห็นพ่อบ้านมารอที่หน้าจวนสวินตั้งแต่ยังไม่ถึงยามเซิน ก็สงสัย นางบอกให้เขาไปรอที่ร้านยาหยงเห๋อตอนยอมเซินนี่นา

ก็คงมีแต่โม่ฉีหมิงเท่านั้นที่เดาได้ว่านางอยู่ไหน

โม่ฉีหมิงมองนางแล้วพูดว่า “ความลับ”

เมื่อโล่หวินหลานได้สติ เขาก็ขึ้นรถม้ามาแล้วนั่งมองหน้านางแล้ว เขายื่นมือออกไปให้นาง “ขึ้นมา”

โล่หวินหลานขึ้นรถม้าไปด้วยการพยุงของเขา ภายในรถม้าอุ่นมาก ทำให้นางรู้สึกสบาย นางถอดหมวกออกมา เอามือไปผิงไฟ ไม่นานนักโม่ฉีหมิงก็จับมือของนางเอาไว้

“เรื่องของหรูซูเจ้าจะไม่ขัดขวางพวกเขาใช่ไหม?” โล่หวินหลานยังรู้สึกกังวล นางเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันนางมีความสุขมาก

“กังวลอะไรไม่เข้าเรื่อง” โม่ฉีหมิงยืนมือไปบีบจมูกนาง ความเย็นจากจมูกของนางส่งผ่านมาที่มือของเขา สีหน้าของเขาไม่ดีเลย “ทำไมถึงได้เย็นแบบนี้ เมื่อกี้เดินออกมาจากจวนสวินไม่กี่ก้าวเอง”

ฟังจากน้ำเสียงของเขา เขาก็น่าจะไม่ขัดขวาง ไม่งั้นน้ำเสียงของเขาก็คงไม่สบายขนาดนั้น

โล่หวินหลานจับไปที่หน้าของตัวเอง ใบหน้าของนางเย็นราวกับน้ำแข็ง มืออุ่นๆของนางจับไปยังสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็น ไม่สิ มันไม่ควรเย็นขนาดนี้?

“ข้าก็ไม่รู้ อาจจะ .....” ยังพูดทันจบ นางก็จามออกมา น้ำตาไหลเงยหน้ามามองโม่ฉีหมิง แล้วก็จามอีกสองที ตอนแรกนางคิดว่าคงถูกลมพัด คิดไม่ถึงว่านางจะเป็นหวัด

สีหน้าของโม่ฉีหมิงดูเยือกเย็นกว่าพายุหิมะซะอีก สายตาของเขาเย็นเฉียบ แล้วรีบกอดนางเอาไว้แน่น

“ห้ามขยับ ร่างกายของตัวเองทำไมไม่รู้จักดูแลให้ดี เป็นหวัดแล้วยังไม่รู้ตัวอีก แล้วเจ้าจะให้ข้าวางใจได้ยังไง?” น้ำเสียของโม่ฉีหมิงดูโกรธมาก เขากำชับทุกครั้งให้นางดูแลตัวเองให้ดี นางไม่พอใจที่เขาพูดทุกครั้ง คิดว่าตัวเองเป็นหมอมีความสามารถมากพอ

โล่หวินหลานสูดน้ำมูก มือของนางโอบเอวเขาเอาไว้ “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเป็นได้ยังไง ข้าเป็นหมอ เดี๋ยวข้าไปซื้อยาที่ร้านยาเองก็ได้”

“ไม่ได้ ต้องไปตอนนี้เลย ข้าจะไปกับเจ้า” สีหน้าของโม่ฉีหมิงดุมาก ไม่ยอมให้นางขยับไปไหนเลย แล้วหันไปสั่งพ่อบ้านว่า “กลับรถ ไปร้านยาหยงเห๋อ”

สิ่งที่เขาทำโล่หวินหลานปฏิเสธไม่ได้เลย ตอนนี้สัมผัสได้ถึงการมีคนมาคอยปกป้อง มีคนคอยห่วง มีคนใส่ใจ มันทำให้นางรู้ว่าต่อให้เป็นคนที่แข็งแกร่งยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ต้องการถูกคนรักและเอาใจใส่

นางเป็นคนมั่นใจในตัวเองตลอด คิดว่าคนอื่นคงไม่ได้ดูแลดีไปกว่าตัวเอง ตอนนี้สิ่งที่โม่ฉีหมิงทำนั้นมันทำให้นางเบาใจ แล้วก็ยอมรับความรักของเขา

เพราะว่าเถ้าแก่ยังไม่กลับมา ดังนั้นคนที่ตรวจชีพจรแล้วก็จัดยาก็คือคนที่ร้านที่นางเจอเมื่อครู่ เขาเป็นลูกศิษย์สายตรงของเถ้าแก่ ถึงแม้จะยังเล่าเรียนไม่จบ แต่วิชาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเถ้าแก่ร้านเลย

“เมื่อกี้ที่ท่านมาข้าก็พอมองออกแล้วว่าท่านน่าจะเป็นหวัด แต่ว่าท่านมาครู่เดียวก็ไปเลยไม่ทันได้บอก ข้าได้ให้คนจัดยาไว้ให้แล้ว พวกท่านไปเอาได้ตลอดเวลา” คนนั้นวางมือลง เย่วหวินเก็บผ้าเช็ดหน้า