ตอนที่ 20 แลกเปลี่ยนเงื่อนไขกับรัชทายาท

ตอนที่ 20 แลกเปลี่ยนเงื่อนไขกับรัชทายาท

“วันนี้ข้ากล้ามายื่นเงื่อนไขกับท่าน แสดงว่าข้าเองก็ต้องมั่นใจเกินร้อยว่าเราร่วมมือกันได้ คนที่ท่านควรจะระวังไว้ไม่ใช่หมิงอ๋อง ท่านรู้ว่าร่างกายของหมิงอ๋องไม่สามารถนั่งบัลลังก์อยู่แล้ว ตอนนี้เวินอ๋องอยากจะกำจัดหมิงอ๋องทิ้งไปหากท่านฉลาดพอก็น่าจะปกป้องชีวิตเขาไว้ เพราะมันเหมือนกับท่านกำลังปกป้องตัวเองอยู่”

โล่หวินหลานไม่ชอบการช่วงชิงอำนาจแบบนี้เลย แต่ว่าคนของนางตกอยู่ในอันตรายที่ทำไปก็ทำเพื่ออยู่รอดกับศักดิ์ศรีเท่านั้น

โม่ฉีซิวรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้มันมีเงื่อนงำเพื่อถ่วงดุลอำนาจไว้หมิงอ๋องจะตายไม่ได้“ทำไมเจ้าต้องช่วยหมิงอ๋องด้วย?”

โล่หวินหลานไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมนางต้องช่วยหมิงอ๋องด้วย ตอนแรกนางแค่รู้สึกว่าเห็นใจกับเพราะนางเป็นหมอแล้วตอนนี้ล่ะ?

โล่หวินหลานไม่เคยคิดทบทวนอย่างละเอียดเลยนางรู้ว่าตัวนางกับหมิงอ๋องต้องอยู่ด้วยกันเขารอดนางก็รอด หากเขาตาย......

เมื่อนึกถึงว่าหมิงอ๋องต้องตายโล่หวินหลานก็รู้สึกปวดใจ เขาจะตายไม่ได้โล่หวินหลานดึงสติดลับมาแล้วจ้องไปที่สายตาของโม่ฉีซิว“เขาเป็นสามีข้า เขารอดข้าถึงจะมีชีวิตต่อไปได้”

โม่ฉีซิวตะลึงไปสายตาของนางมั่นคงหนักแน่น ท่าทางแบบนี้เขาไม่เคยเจอจากผู้หญิงคนไหนเลยตั้งแต่เขาเจอนางครั้งแรกเขาก็รู้สึกว่านางพิเศษ

“เรื่องนี้ขอข้าปรึกษากับเสด็จแม่ก่อนพรุ่งนี้ก่อนเที่ยงข้าจะให้คำตอบแก่เจ้า”โม่ฉีซิวพูดว่า

โล่หวินหลานถอนหายใจแล้วพูดว่า:“ถ้าอย่างนั้นข้าจะรอข่าวดีจากรัชทายาท”โล่หวินหลานคำนับแล้วเดินจากไป

เมื่อออกจากจวนรัชทายาทโล่หวินหลานก็รู้สึกเหนื่อยมาก หลังจากลับไปที่จวนอ๋องแล้วโล่หวินหลานก็เฝ้าโม่ฉีหมิงอยู่ทั้งคืน เพราะว่าโม่ฉีหมิงถูกพิษเขาดูเจ็บปวดมาก โล่หวินหลานได้ยินเขาละเมอว่า อย่า...พระมารดา เสด็จพ่อช่วยข้าด้วยช่วยข้าด้วย

โล่หวินหลานอยากจะปลุกเขาตื่นจากฝันร้าย แต่ทำยังไงโม่ฉีหมิงก็เหมือนกับติดอยู่ในฝันร้ายนั้น

โล่หวินหลานนึกถึงเพลงที่นางเคยร้องตอนอยู่ในโลกปัจจุบันนางก็เลยร้องมันขึ้นมา

“ชีวิตคนเรามีทั้งสุขทั้งทุกข์พร้อมที่จะร่วมแบ่งเบาทุกอย่างกับเธอ ไม่ว่าจะล้มหรือลุกก็กล้าที่จะเงยหน้า.......”

โม่ฉีหมิงที่สลบอยู่บนเตียงก็ค่อยๆ สงบลงเขาหายใจเป็นปกติแล้ว

โล่หวินหลานฝุบอยู่ที่ริมเตียงเขาจับมือของโม่ฉีหมิงเอาไว้หลังจากฝนตกทั้งคืนนางเหนื่อยจนหลับไป

วันต่อมาโล่หวินหลานได้รับจดหมายจากรัชทายาทในจดหมายระบุไว้ชัดเจนว่าให้นางไปได้แค่คนเดียว โล่หวินหลานรู้ว่าเย่หวินภักดีกับนางแค่ไหนรู้ว่านางคงไม่มีทางกล่อมนางได้ ก็เลยวางยาในน้ำชาแล้วทิ้งจดหมายเอาไว้ในจวนอ๋อง