ตอนที่ 217 แลกเปลี่ยนฐานะ

ตอนที่ 217 แลกเปลี่ยนฐานะ

พวกทหารเห็นคนสวมชุดสีแดงวิ่งผ่านไป ก็รีบตาม

“เสี่ยวฮัว วิ่งเร็ว ระวังหลัง” หมิงซีได้หยิบเข็มพิษเอามาเตรียมไว้ แล้วหนีบมันไว้ในมือ

เมื่อเขาพูดจบ ก็ซัดเข็มพิษออกไป

เมื่อซัดเข็มพิษออกไปแล้ว ทหารด้านหลังหลายคนก็ถูกเข็มทิ่มจนล้มลงไป แต่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยอะไร ใช้เวลาไม่กี่นาที พวกเขาก็ล้มลงไปแล้ว

“หมิงซี เจ้าระวังด้วย” โล่หวินหลานตามอยู่หลังเขา สายตาจ้องไปที่ทหารเหล่านั้น มือหนึ่งวางไว้ที่เอว หากเกิดอะไรขึ้น นางก็จะซัดเข็มพิษออกไปทันที

“วางใจได้ เรามีเวลาไม่มาก จะต้องหาโอกาสออกไปจากที่นี่” หมิงซีขวางอยู่หน้านาง เขาหันกลับไปมองอาลั่วหลัน แล้วพูดกับนางว่า “ข้าจะขวางพวกเขาไว้ให้ เจ้า รีบหนีไป ไปยิ่งไกลยิ่งดี”

อาลั่วหลันพยักหน้า “ได้ ถ้างั้นข้าไปก่อนนะ หากมีโอกาส ข้าจะต้องตอบแทนพวกเจ้าสองคนแน่นอน”

ด้านข้างมีเสียงฝีเท้าคนอีกมาก กำลังตรงมาทางนี้ ซึ่งมีจำนวนไม่น้อยเลย นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเข็มพิษแล้ว เพราะพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับกองกำลังขนาดใหญ่

เมื่อเห็นอาลั่วหลันวิ่งไปไกลแล้ว ทั้งสองก็ไม่ได้กังวลอะไรอีก พวกเขาปรึกษากันแล้ว โล่หวินหลานมองไปที่ต้นไม้ต้นใหญ่ นางพูดว่า “หมิงซี เดี๋ยวข้าจะออกไปล่อพวกเขา ส่วนเจ้าก็ซัดเข็มพิษไปที่ขาของพวกเขานะ วิธีนี้จะเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเขาได้ เข้าใจไหม?”

หมิงซีตั้งใจฟังที่นางพูด แต่พอพูดจบ เขากลับจับมือของนางเอาไว้

เขาพูดว่า “ไม่ เจ้ารออยู่ตรงนี้ ข้าจะล่อพวกเขาไปเอง ขอเวลาข้าครึ่งชั่วยาม หลังจากครึ่งชั่วยามแล้ว ข้าจะกลับมาช่วยเจ้า”

สายตาของเขาหนักแน่นมาก ทำให้โล่หวินหลานทำอะไรไม่ถูก นางเป็นคนอยากจะช่วยคน ไม่เกี่ยวกับหมิงซี นางจะให้เขาไปเสี่ยงได้ยังไง?

ก่อนที่เขาจะลุกออกไป โล่หวินหลานรั้งเขาเอาไว้ แล้วพูดว่า “หากว่าข้าถูกจับข้ายังพอจะสวมรอยเป็นอาลั่วหลันได้ แต่ว่าหากว่าเจ้าถูกเจ้า เจ้าตายแน่นอน ไม่ว่ามองจากมุมไหน เจ้าก็ไปไม่ได้”

สายตาของนางจ้องไปที่หมิงซี ทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธได้

โล่หวินหลานดึงมือออก แล้วรีบลุกขึ้น จากนั้นก็หยิบหมวกของอาลั่วหลันมา

“อยู่ตรงนี้ ท่านแม่ทัพ ข้าเจอตัวแล้ว” ทหารคนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้น เขาตะโกนทำให้ทหารวิ่งกันเข้ามา พริบตาเดียวเหมือนโล่หวินหลานจะถูกทหารกว่าพันคนล้อมเอาไว้

“จับเป็น ห้ามทำร้ายนางเด็ดขาด ใครฝ่าฝืน ประหาร” เสียงที่หนักแน่นเสียงหนึ่งดังมา เสียงของเขาดูมีพลัง

ทหารพวกนั้นยกหอกขึ้นมาอีกครั้ง ขอแค่จับตัวอาลั่วหลันได้ ก็จะได้รางวัลหนึ่งร้อยตำลึง เป็นใครก็อยากจะทำ

เงาที่วิ่งออกมาจากก้อนหินเมื่อกี้ น่าจะเป็นอาลั่วหลัน

ด้านหน้าเป็นต้นไม้ใหญ่ โล่หวินหลานพิงต้นไม้เอาไว้ นางรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่ แต่ว่าไม่มีทางเลือก นางทำได้แค่ยืนอยู่ตรงนี้ นางสูดหายใจเข้า ทหารกลุ่มใหญ่กำลังวิ่งมาหานาง

“ต้องพึงเจ้าแล้ว” โล่หวินหลานควักเข็มพิษออกมาจากเอว แล้วซัดออกไป

ถึงแม้นางจะมีแรงไม่เท่าหมิงซี แต่พิษในเข็มนั้นเหมือนกัน ขอแค่สัมผัสถูกตัว มันก็จะซึมซับเข้าไปในร่างกาย

เข็มทิ่มเข้าร่างกายของทหาร พวกเขาล้มลงกับพื้น

“นางลอบทำร้ายเราจากหลังต้นไม้ รีบไปเร็ว” เห็นทหารหลายคนตายลงต่อหน้าเหล่าทหารเริ่มร้องตะโกน

กองทัพมนุษย์บุกเข้ามา คนสวมชุดแดงวิ่งผ่านหน้าเขาไปอีก นางหลบไปยังหลังต้นไม้อีกต้น

“พวกเจ้ามานี่” แม่ทัพคนเมื่อกี้เห็นสถานการณ์ไม่ดี ขมวดคิ้วแล้วกวักเรียกทหารมา แล้วกระซิบพูดอะไรบางอย่างกับพวกเขา เหล่าทหารรีบออกไป แล้วเดินกลับมา

“พวกเจ้าเดินหน้าต่อไป ใช้โล่กันเอาไว้” แม่ทัพคนนั้นออกคำสั่งต่อ “ไม่สถานการณ์เป็นยังไง ขอแค่ให้ได้คนมาก็พอ”