ตอนที่ 221 แฝงตัวเข้ากองทหาร

ตอนที่ 221 แฝงตัวเข้ากองทหาร

พอกินอาหารเช้าเสร็จ ได้ยินเสียงแตรดังขึ้น ดังก้องไปทั่วผืนฟ้าโล่หวินหลานวางตะเกียบในมือลง สาวใช้ที่อยู่ด้านข้างเหมือนรู้ว่าควรทำอะไร ยังไม่ทันรอนางถามเสร็จ พลางเปิดปากอธิบาย “นี่เป็นเสียงแตรของการออกเดินทาง เป่าเพื่อเป็นสัญญาณแสดงว่าพวกเรากำลังจะออกเดินทาง”

โล่หวินหลานเข้าใจแล้วพยักหน้า จับผ้าปิดหน้าแล้วจึงเปิดม่านออก ทัพขบวนด้านนอกฝึกได้เข้มแข็งฮึกเหิมมาก เรียงขบวนเป็นริ้วสวยงาม อย่างน้อยก็ต้องมีเป็นพันคน ดูไปแล้วช่างงดงามเป็นระเบียบ รู้เพียงว่าภาพหนังจากในวิดิโอหรือในโทรทัศน์ได้ปรากฏต่อหน้าตนเองแล้ว

“องค์หญิงเพคะ เชิญลงรถม้าเพคะ” สาวใช้คนหนึ่งเปิดม่านของรถม้าออก แล้วจึงเอาเก้าอี้เตี้ยๆอันหนึ่งลงมา แล้วเชิญโล่หวินหลานเก้ารถจากรถม้า

จื๋อเอ่อนั่งอยู่บนหลังม้าตัวหนึ่ง บนหลังแบกดาบยาว ทั้งตัวของเขาคลุมด้วยชุดดำทำให้ดูไปแล้วสง่างามยิ่งนัก ตาคู่นั้นดูๆไปแล้วเย็นชาจนแทบเป็นน้ำแข็ง เหมือนจะบอกว่าเรื่องเมื่อวานที่เขาบ้าไปกับอาลั่วหลันได้หายไปแล้ว เหลือแค่คนด้านหน้าที่เท่สะกดสายตาคน

สายตาเย็นยะเยือกของเขาหันไปพยักหน้าให้โล่หวินหลาน ควบม้าฟาดแส้ไปข้างหน้า ทำให้ไปเข้าขบวนถึงด้านหน้าสุด เดินนำ

ทัพขบวนเดินไปอย่างเชื่องช้า ถึงแม้ว่าจะใช้ม้าในการเดินขบวน แต่ส่วนมากก็เป็นทหารแนวราบ

เหล่าทหารเดินบนทางเท้าบนเขาที่เลี้ยวขดเคี้ยวแต่พวกเขาก็เดินไปอย่างสงบไม่ลดละ อย่างไรก็ตามพวกเขาก็เดินมาจากแคว้นเฉิงโจว พวกเขาไม่ลำบากกับทางแค่นี้หรอก

เพียงแต่ว่าโล่หวินหลานคิดไม่ออกว่าทำไมมีถนน พวกเขาถึงไม่เดิน ต้องเดินทางเขา

ขบวนทัพทหารเดินผ่านภูเขาหิมะที่มีก้อนหินอยู่เต็มสองข้างทางอย่างไม่หวั่น เงาสองเงาสีขาวโผล่มาจากก้อนหิน จ้องตาไม่กระพริบไปยังกองกำลังทหารที่เดินอยู่

“พวกเราต้องเดินถึงเมื่อไหร่ถึงจะตามทันเนี่ย?” อาลั่วหลันทุบๆตรงขา ไม่ได้เดินทางเขาอย่างนี้มานานแล้ว นางถูกความปวดเมื่อยที่ขาเตือนสติอยู่ตลอดเวลา มองคนข้างกายที่ก้าวเท้าเร็ว บ่นพึมพำ

“รอจังหวะโอกาส” หมิงซีพูดจบ ก็ตามหลังไปทันที