ตอนที่ 240 ความเข้าอกเข้าใจ

ตอนที่ 240 ความเข้าอกเข้าใจ

หิ่งห้อยเติมเต็ม หอยทากกำลังเดินมา เวินอ๋องมองไปยังเหตุการณ์ตรงหน้าที่เกิดขึ้น ในใจของคนเต็มไปด้วยความสงสัย

องค์หญิงเหอซื่อมาจากแคว้นเซิ่งโจว คิดดูแล้วโม่ฉีหมิงก็ไม่น่าที่จะรู้จักนางมาก่อน อย่างมากก็คงเคยเจอกันเพียงไม่กี่ครั้งคราว คงไม่ถึงขั้นสนิทสนมกัน

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจโม่ฉีหมิง

จะบอกว่าเป็นเพียงการแสดง แต่สิ่งที่เขาแสดงออกมานั้นไม่ใช่การแสแสร้งแกล้งทำเลยสักนิด แต่หากจะบอกว่าเขาคิดจริงนั้น เรื่องมันก็เกิดขึ้้นเร็วเกินไป

"เวินอ๋อง ท่านมาทำอะไรที่นี่? เรารีบกลับกันเถอะ หม่อมฉันอยู่คนเดียวกลัวเหลือเกิน！" เย่เซียวหลัวที่จู่ๆก็เดินมาทางด้านหลัง มองตามสายตาของเขา ซึ่งมองไปทางตำหนักที่พักขององค์หญิงเหอซื่อ

เผลอครู่เดียว เขาก็มาที่นี่อีกแล้ว หรือว่าเขาจะชอบนางขึ้นมา?

เสียงที่คุ้นหูนั้นดังขึ้น เวินอ๋องที่กำลังใจลอยก็ได้สติขึ้นมา ตอนนี้เสียงขององค์หญิงเหอซื่อและเย่เซียวหลัวดังสลับกันไปมาก้องอยู่ในหูของเขา จนกลายเป็นความรู้สึกที่แปลกๆ

"ข้าจะอยู่ที่ใดแล้วมันเกี่ยวกับเจ้าด้วยหรือ?" เวินอ๋องหันไปมองนางด้วยแววตานิ่งเฉย

"ท่าน หม่อมฉันรู้ว่าท่านกำลังมองสิ่งใด ท่านกำลังมองดูองค์หญิงนั่นใช่หรือไม่? หม่อมฉันจะบอกอะไรให้ ท่านจะไม่มีวันได้อภิเษกกับนาง หม่อมฉันจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด！" เย่เซียวหลัวดีดดิ้นไปมา กลัวว่าของรักของตนจะถูกขโมยไป

"เลิกเพ้อเจ้อเสียที" เวินอ๋องเอ่ยขึ้นเพื่อให้นางได้สติขึ้นมา แล้วมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เขาต้องเจอกับเรื่องเช่นนี้อยู่ทุกวัน ไม่เพียงแต่เพราะองค์หญิงเหอซื่อ แต่รวมถึงหญิงสาวทุกนางที่เข้าใกล้เข้า เย่เซียวหลัวก็จะบ้าคลั่งขึ้นทันที

"ห้ามไปไหนนะเพคะ ทุกครั้งที่หม่อมฉันกำลังพูดเข้าเรื่อง ท่านก็จะหนีไปตลอด หม่อมฉันไม่สนว่าท่านจะมีนางสนมเป็นใคร แต่ห้ามเป็นองค์หญิงนางนี้ ได้ยินหรือไม่เพคะ?" เย่เซียวหลัวสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วบอกกับเขา

ขอเพียงไม่ใช่องค์หญิงเหอซื่อ เพราะหากเป็นคนอื่นนั้น นางสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย

องค์หญิงเหอซื่อคนนี้ ไม่ว่านางจะมองยังไงก็รู้สึกรังเกียจนัก แต่ทุกคนกลับชอบเข้าข้างนาง นางมีอะไรดี?

เย่เซียวหลัวนั้นเป็นคนที่ไม่ยอมเห็นคนอื่นดีกว่าตน การที่ได้เป็นบุตรีของตระกูลเย่นั้นทำให้นางหยิ่งทระนงตน

นอกจากองค์หญิงของแคว้นโม่ฉีแล้วนั้น คนอื่นอย่ามาเปรียบเทียบกับนางเด็ดขาด

เวินอ๋องที่เดินไปไม่กี่ก้าวนั้น เมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูดก็นิ่งไป มีหลายสิ่งที่สามารถทำให้เย่เซียวหลัวโมโหได้ แต่เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันก็เข้าท่าดี

"จริงหรือ? ข้าจะเลือกใครเข้ามาก็ได้?" เวินอ๋องถามอีกครั้ง

ขอเพียงไม่ใช่องค์หญิงเหอซื่อ เย่เซียวหลัวจึงกัดฟันแล้วตอบ “เพคะ"

เวินอ๋องแววตาแพรวพราว เขากระชับแขนเสื้อแล้วเดินไป“งั้นข้าก็จะทำตามใจเจ้า ข้าจะแต่งองค์หญิงเหอซื่อเข้ามาในตำหนัก"

พูดจบ เขาก็รีบเดินไปอย่างรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงเย่เซียวหลัวที่ยืนครุ่นคิดกับคำพูดของเขา

แต่งเข้ามาในตำหนัก? องค์หญิงเหอซื่อ?

ตอนนี้หัวใจของนางรู้สึกว่ามีก้อนหินขนาดใหญ่ถูกโยนเข้ามา เหตุใดเขาต้องทำเช่นนี้กับนาง? เหตุใดจึงไม่สามารถทำให้นางมีความสุขได้และสมหวังแม้เพียงสิ่งเล็กน้อย?

จะแต่งเข้ามาให้ได้ใช่ไหม? งั้นหม่อมฉันก็จะให้นางเจ็บปวด！

เย่เซียวหลัวกำหมัดแน่น นางกัดฟันกรอด คล้ายจะเกิดพายุขนาดใหญ่ขึ้น

หิมะขาวยังคงตกลงมา โล่หวินหลานมองดูแม่ทัพจื๋อเอ่อที่คอยคุ้มกันนางจนมาถึงตำหนัก แล้วนางก็พยักหน้าให้เขา“ท่านแม่ทัพจื๋อเอ่อ ท่านกลับไปเถอะ ตอนนี้ฟ้าก็มืดค่ำแล้ว ยามดึกนั้นจะเดินทางลำบาก"

ตอนนี้ที่ตำหนักเป็นซุ้มสำหรับพักผ่อนนั้น ถูกจุดด้วยแสงเทียนจนสว่างไสว

"องค์หญิงพักผ่อนเถอะขอรับ ข้าขอตัวลา" จื๋อเอ่อยกมือขึ้นแล้วทำความเคารพ จากนั้นก็จากไป

แต่เขาอยากรู้ว่าโม่ฉีหมิงและโล่หวินหลานนั้นเกี่ยวข้องกันอย่างไร เพราะพวกเขาทั้งสองดูไม่เหมือนคนที่พึ่งรู้จักกัน แต่กลับคล้ายคนที่รู้จักมานานแสนนาน

และโล่หวินหลานนั้นมีสีหน้าที่อยากเจอ แต่ก็กลัว

หรือว่าพวกเขาสองคนมีความลับอะไร?

"องค์หญิง" จื๋อเอ่อเรียกชื่อนาง โล่หวินหลานที่ไม่ทันเดินเข้าไปนั้นจึงหันกลับมาตามเสียงเรียก

"มีเรื่องอันใด?" โล่หวินหลานเอ่ยถาม

"องค์หญิงขอรับ ตอนนี้สงครามระหว่างสองแคว้นก็ได้จบลงแล้ว องค์หญิงควรตระหนักถึงงานอภิเษกของตนเองได้แล้ว ตอนนี้ฮ่องเต้เจียเฉิงเองก็ยังไม่ได้คัดเลือกผู้ใดให้ท่าน องค์หญิงใช้โอกาสนี้ในการเลือกคนที่เหมาะสมเถอะ มิเช่นนั้น....." จื๋อเอ่อไม่สามารถพูดต่อได้ เพราะมันทำให้เขารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาต้องยอมรับว่าองค์ชายกว่าสิบองค์นั้น ล้วนเป็นคนที่มีความสามารถ และองค์ชายที่ดูจะมากความสามารถนั้นก็คือองค์รัชทายาท องค์ชายสี่ องค์ชายหก องค์ชายแปด องค์ชายสิบสอง เพราะองค์ชายเหล่านี้ล้วนทำงานในพระราชวังมานานแล้ว จึงได้รับผลกระทบทั้งดีและไม่ดีจากฮ่องเต้เจียเฉิงมากกว่าคนอื่นๆ

เพราะนางปลอมตัวเป็นอาลั่วหลันจึงทำให้นางกลายเป็นองค์หญิงเหอซื่อ นางต้องได้รับการปองร้ายมากมาย ซึ่งสิ่งที่นางทำนั้นก็ถือเป็นการช่วยชีวิตอาลั่วหลัน

"แม่ทัพจื๋อเอ่อทรงเป็นกังวลกับเรื่องเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ตอนนี้สิ่งท่านควรเป็นกังวลนั้นคือองค์หญิงเหอซื่อตัวจริงอยู่ที่ใดต่างหาก?" เย่เซียวหลัวเอ่ยขึ้น หิมะที่ตกลงมาตรงหน้านางนั้น ทำให้นางดูงดงามยิ่งนัก