ตอนที่ 25 เกิดเรื่อง

ตอนที่ 25 เกิดเรื่อง

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ? โล่วี่เสว่ลักลอบมีสัมพันธ์กับชายอื่น?” โล่หวินหลานที่กำลังอ่านตำราพอได้ยินก็ตกใจไม่ใช่น้อย เพียงชั่วครู่ก็ปรับสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม

ปกติโล่วี่เสว่ไม่ใช่คนที่จะมีสัมพันธ์กับชายใดก่อน ถึงนางจะเป็นคนไม่ดี แต่โล่หวินหลานก็ไม่เชื่อ เรื่องนี้ ต้องมีคนวางแผนอะไรไว้แน่ แต่คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คือ……

“ใช่ขอรับพระชายา ข่าวนี้เป็นเรื่องจริงทุกอย่างขอรับ ข้าน้อยได้ไปตามสืบถึงต้นสายปลายเหตุมาแล้ว แต่กลับพบว่าผู้ที่ปล่อยข่าวไม่เหลือหลักฐานไว้ให้ผิดสังเกตเลยเพียงนิด ข้าน้อยจนปัญญา สืบไม่พบเบาะแสอะไรเลยขอรับ”

ทันทีที่พูดจบฉินหยิ่นก็รีบคุกเข่าลง เขานึกว่า โล่วี่เสว่สำคัญต่อโล่หวินหลานมาก เขารู้สึกโทษตัวเองที่สืบเบาะแสอะไรไม่พบเลย

“ช่างเถอะ หากข่าวนี้เป็นเรื่องจริง ถ้าอย่างนั้นคนในจวนหลินอ๋องไม่น่าจะแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป เรื่องทั้งหมด อาจจะมีคนที่อยู่เบื้องหลัง พวกนั้นเตรียมการไว้อย่างรอบคอบ ก็ไม่แปลกที่เจ้าจะสืบไม่ได้ ลุกขึ้นเถิด”

โล่หวินหลานรู้สึกแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นนางก็เปิดตำราขึ้นอ่านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกครั้ง

ฉินหยิ่นอดไม่ได้ที่จะตะลึงกับท่าทีของนาง

ฉินหยิ่นใช้สายตาฉงนแปลกใจมองไปที่ใบหน้าอันงดงามของโล่หวินหลาน เหตุใดนางถึงไม่มีท่าทีร้อนรนกับเรื่องนี้ โล่หวินหลานรู้สึกได้ถึงสายตาของฉินหยิ่นที่มองมา หยักคิ้วน้อยๆหนึ่งที จากนั้นจึงปิดตำราลง ใช้มือเท้าคางแล้วกวาดสายตามองไปที่ฉินหยิ่น

“ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องที่นางเคยทำไว้กับข้า แต่วันที่นางแต่งเข้าจวนหลินอ๋องข้าเคยเตือนนางแล้ว เป็นนางเองที่คิดถึงแต่ลาภยศเงินทอง ข้าพยายามสุดความสามารถแล้ว หากแต่วันนี้เกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นมาข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้”

พอฟังจบฉินหยิ่นก็หลุบตาลงต่ำ พระชายาทายออกตั้งแต่แรกว่าเรื่องต้องมาถึงจุดนี้ ความเปลี่ยนแปลงทุกอย่างอยู่ในสายตาเขาหมด ไม่พูดไม่ได้ ว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้า แข็งแกร่งนัก แข็งแกร่งจนไม่สามารถเดาทางนางถูก

“ขอรับพระชายา ข้าทราบแล้ว แล้วตอนนี้พวกเราทำอะไรได้บ้างขอรับ” ถึงแม้ฉินหยิ่นจะรีบอยากจบบทสนทนานี้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

โล่หวินหลานนิ่งเงียบไป จากนั้นจึงยิ้มน้อยๆขึ้นมา “เจ้าจำไว้ เรื่องที่โล่วี่เสว่ลักลอบมีสัมพันธ์กับชายอื่นมันคือกับดักที่มีคนวางแผนไว้ หากข้าทายไม่ผิด ผู้ที่โดนหมายหัวต่อไปก็คือ หมอหลวงโล่”

ฉินหยิ่นเห็นโล่หวินหลานวิเคราะห์มีเหตุมีผล อดไม่ได้ที่จะทึ่ง ในใจได้แต่นับถือผู้หญิงตรงหน้า พระชายาช่างเก่งกาจนัก

“เจ้าเข้าใจไหม? เรื่องที่เจ้าต้องทำในตอนนี้คือ อย่าให้เรื่องนี้มามีผลเกี่ยวพันกับพวกเรา เรื่องอื่น ไม่ต้องสนใจ”

โล่หวินหลานพูดจบก็ปัดมือเบาๆให้ฉินหยิ่นออกไป ฉินหยิ่นพอรู้ว่ารบกวนนางนานแล้ว จึงขอลาโดยคุกเข่าลงให้ยันพื้นโน้มศีรษะลงทำความเคารพ จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไป โล่หวินหลานที่อยู่ภายในห้องหนังสือก็จมลึกอยู่กับความคิดตัวเอง

เพียงครู่เดียวนางก็นึกขึ้นได้ว่าใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังวางแผนใส่ร้ายโล่วี่เสว่ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเวินอ๋อง จะมีใครเกลียดตระกูลโล่เท่าเขาอีก หากเป็นเช่นนั้น รายต่อไปที่จะถูกเขาจัดการคงไม่พ้นหมอหลวงโล่ ไม่ผิดแน่ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

หากแต่ เรื่องนี้ไม่เดือดร้อนถึงตัวนางก็พอแล้ว นางไม่ว่างพอจะมาสนใจเรื่องพวกนี้

สองวันให้หลัง ไม่ผิดที่คาดเกิดเรื่องกับหมอหลวงโล่

จากข่าวที่โล่หวินหลานได้ฟัง หมอหลวงโล่ได้เข้าวังไปตรวจพระชายาที่ไม่ค่อยได้การใส่ใจจากฮ่องเต้เท่าไหร่นัก

เขาถูกนางสนมใส่ร้ายว่าหมอหลวงโล่ลวนลาม เรื่องนี้ถึงหูฮ่องเต้ทำให้ฮ่องเต้กริ้วหนัก จึงจับหมอหลวงโล่ไปขังโดยไม่ให้โอกาศเขาในการอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น

พอฟังเรื่องราวทั้งหมดจนจบโล่หวินหลานไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เพียงแต่รู้สึกว่าโม่ฉีหานคนนี้จิตใจหยาบช้านัก เหตุการณ์ทั้งสองต่างใช้แผนการชู้สาว ทำให้นางรู้สึกแปลกใจไปครู่ใหญ่

หลังจากนั้น ฮ่องเต้ก็จับคนทั้งตระกูลโล่มาลงโทษทั้งหมด แน่นอน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับโล่หวินหลานแต่อย่างใดเพราะนางแต่งออกมาแล้ว เพราะฉะนั้นนางจึงไม่มานั่งเสียเวลาคิดเรื่องพวกนี้

อีกด้านหนึ่ง โม่ฉีหานก็อยู่ในห้องทรงอักษรกับฮ่องเต้ กำลังปรึกษาหารือกันเรื่องตระกูลโล่

“ท่านพ่อ ลูกรู้สึกว่า สิ่งที่หมอหลวงโล่ทำเกินไปนัก เราไม่ควรปล่อยเขาไว้” โม่ฉีหานกล่าวอย่างทรนงต่อหน้าโม่ฉีสิงผู้เป็นบิดา น้ำเสียงจริงจังหนักแน่น ต่อหน้าโม่ฉีสิงเขาเป็นคน “สุภาพอ่อนโยน” ตลอด แต่มาวันนี้กลับสีแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมาให้เห็น ยิ่งทำให้เห็นชัดขึ้นว่าเขาสนใจเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

“ถ้าอย่างนั้น หากเจ้าเป็นข้า เจ้าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร” โม่ฉีสิงกล่าวเสียงแหบพร่า ผ่านเรื่องราวมาเยอะ จนมาวันนี้ทำให้เขารู้สึกตัวเองแก่ลงไปมาก

“ท่านพ่อ ข้าขอเสนอหนึ่งวิธี ท่านพ่อจะสั่งลงโทษประหารตระกูลโล่ใช่หรือไม่” โม่ฉีหานกล่าวเสียงต่ำขึ้นมาทันที พอได้ฟังสิ่งที่โม่ฉีหานพูดจนจบทำให้โม่ฉีสิงหัวเราะขึ้นมา โม่ฉีหานสมกับเป็นลูกชายเขาจริงๆ รู้ใจเขาไปหมดซะทุกเรื่อง ถึงปกติจะเป็นคนสุภาพอ่อนโยน แต่ก็ไม่ใช่คนไม่มีความสามารถ

“จากที่เจ้าคิด ข้าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี?” ถึงโม่ฉีสิงจะรู้ดีว่าโม่ฉีหานไม่ใช่คนอ่อนโยนเหมือนที่เห็นอยู่ตรงหน้า แต่ก็ไม่รู้เรื่องของเขาอีกมาก ทันใดนั้น ก็รู้สึกสนใจบทสนทนาของเขาขึ้นมา

โม่ฉีหานคิดเตรียมการแล้วตั้งแต่แรก เพียงแต่ไม่ได้พูดในสิ่งที่คิดไปในทันที เขาทำท่าแสร้งทำเป็นคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงริปากพูดเสียงอ่อน

“ท่านพ่อ เรื่องนี้ท่านสามารถให้อ๋องหมิงกับพระชายาหมิงเป็นคนสั่งลงโทษเอง” โม่ฉีหานที่พอพูดจบ ค่อยๆสังเกตสีหน้าของโม่ฉีสิง พอเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จึงพูดต่อ