ตอนที่ 27 ยั่วยุ

ตอนที่ 27 ยั่วยุ

โม่ฉีหมิงเลิกคิ้วด้วยความสงสัย หากแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป “ฉินหยิ่น ได้ยินที่พระชายาพูดหรือไม่? รีบไปจัดการให้เร็วที่สุด”

ฉินหยิ่นคุกเข่ายันพื้นโน้มศีรษะลงทำความเคารพ ถึงแม้ว่าเขาจะอยากรู้ว่าตอนนี้พระชายาคิดการใดกันแน่ แต่ก็ไม่ถามให้มากความอะไร แม้กระทั่งท่านอ๋องยังไม่รู้เลย แล้วองครักษ์อย่างเขาจะถามมากอะไรได้?

“ทำไมเจ้าถึงไม่ถามถึงเหตุผลล่ะ?” โล่หวินหลานทำท่าอยากหัวเราะต่อหน้าโม่ฉีหมิง พลางเทน้ำในกาให้เขา หลายวันมานี้ไม่ค่อยมีเวลาให้เขาเป็นความผิดของนาง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขายังเตรียมการอะไรไม่เสร็จ เหตุใดจะบอกไปง่ายๆล่ะ แต่ถึงอย่างนั้น โล่หวินหลานอยากจะเซอร์ไพรส์เขา

“เจ้าไม่บอกข้าก็จะไม่ถาม” โม่ฉีหมิงเชื่อใจโล่หวินหลานมาก ทำให้นางหัวใจพองโตรู้สึกซาบซึ้งมาก สูดอากาศหายใจลึกๆเสร็จจึงกล่าว

“ถ้าเป็นอย่างนี้ งั้นข้ามีอะไรจะบอกท่าน ช่วงนี้ข้ากำลังยุ่งเรื่องหาวิธีเชื่อมปลายประสาทตรงเท้าของท่าน กำลังวิจัยหาวิธีทำให้หน้าท่านกลับมาเหมือนเดิม”

พอฟังโล่หวินหลานพูดจบโม่ฉีหมิงรู้สึกประหลาดใจมาก เขาไม่รู้จริงๆ หลายวันที่นางยุ่งทั้งวันเป็นเพราะเรื่องของเขา

“ข้ารู้ดี ว่าเป็นเพราะความพิการเล่านี้ทำให้ท่านรู้สึกเป็นปมมานานแสนนาน วางใจเถอะ ข้าจะช่วยท่านให้ได้ ท่านต้องเชื่อข้า” โล่หวินหลานยื่นมือออกไปจับหน้ากากที่ฉาบหน้าของโม่ฉีหมิงอย่างเบามือ เป็นเพราะชายผู้นี้ดีกับนาง เพราะฉะนั้นนางก็จะดีกับเขาให้มาก

โม่ฉีหมิงอึ้งจนพูดอะไรไม่ได้ เขาคิดว่าในโลกนี้ไม่มีใครจะคิดถึงเขาอย่างนี้อีกแล้ว หากแต่ไม่ใช่ไม่มี เพียงแต่ชีวิตเมื่อก่อนที่ผ่านมา นางยังไม่ปรากฏเท่านั้นเอง

“ข้าเชื่อเจ้า ข้าเชื่อเจ้ามาตลอด” โม่ฉีหมิงยื่นมือมากุมมือโล่หวินหลานจนมิด เสียงอันอบอุ่นที่ไม่คิดว่าจะมีให้ได้ฟัง ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้จะทำเพื่อเขาได้ขนาดนี้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาซาบซึ้ง เพียงพอแล้ว

ฉินหยิ่นจัดการเรื่องได้รวดเร็วทันใจมาก ตอนกลับมารายงานผลได้เห็นภาพนี้พอดี ทำให้เขารู้สึกเขินตามไปด้วย อีกทั้งไม่อยากรบกวนทั้งคู่ ได้แต่ค่อยๆเดินออกมาช้าๆ

“ข้าได้ยินเรื่องบางเรื่องมา เจ้าอยากฟังไหม?” ฉินหยิ่นหันกลับมาก็พบเย่หวินอยู่ข้างหลังเขาพอดี ทำให้หัวใจของเขาแทบตกลงตาตุ่ม อดไม่ได้ที่จะเอ็ดนางเบาๆ “ทำข้าตกใจหมดเลย”

“แล้วอยากฟังไหมล่ะ?” เย่หวินยักคิ้ว มองดูฉินหยิ่นอยู่ข้างหน้าพลางถามขึ้นอีกครั้ง

พอฉินหยิ่นเข้าใจจึงขยิบตาสองสามที มองดูซ้ายขวาไม่มีคนเดินผ่าน เย่หวินส่ายหน้าเบาๆ พลางกระซิบข้างหูเขาเบาๆ

เย่หวินพูดจบก็ย้ายหัวออกมา พอเห็นแววตาของฉินหยิ่นตกใจอย่างเหลือเชื่อก็ไม่พูดมากความให้เสียเวลา หมุนตัวกลับแล้วเดินออกมา ฉินหยิ่นยังยื่นอึ้งอยู่กับที่ พอรู้สึกตัวก็ตะโกนออกอย่างตกใจ

“เย่หวินเจ้ารอข้าด้วย! เรื่องที่เจ้าพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงใช่ไหม?” คนรับใช้ในจวนอ๋องต่างมองเหล่ตาด้วยความอยากรู้ ฉินหยิ่นไม่มีเวลาสนใจมากนัก รีบตามหลังเย่หวินออกไป รบเร้าให้นางพูดรายละเอียดทั้งหมดของเรื่องให้ชัดเจน

“พระชายา มีวิธีช่วยให้ใบหน้าและขาของท่านอ๋องหายจริงหรือ?” ฉินหยิ่นใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ยังไม่ทันที่เย่หวินจะได้ตอบเขาก็ยิ้มกว้าง “ช่างดีเหลือเกิน ดีมากจริงๆ โรคทางใจของท่านอ๋องที่เป็นมาหลายปีจะมีคนมารักษาให้หายแล้ว”

“เจ้าก็อย่าพึ่งดีใจไปเลย ผลการรักษายังไม่ออกมาเลย อย่าให้ความหวังมากนัก ไม่อย่างนั้นยิ่งหวังมากเท่าไหร่ พอล้มเหลว ก็จะผิดหวังมากเท่านั้น”

เย่หวินไม่ตั้งใจจะดับฝันเขา แต่ทุกอย่างมันคือสัจธรรม ตอนนางได้ยินข่าวนางก็รู้สึกดีใจมากเช่นกัน เพียงแต่นางไม่กล้าเชื่อ อีกอย่างนางไม่รู้ฝีมือการแพทย์ของพระชายาเป็นอย่างไร ยิ่งหมอหลวงในวังยังไม่มีทางรักษาท่านอ๋องได้เลย แล้วนางจะทำได้หรือ”

คิดถึงตรงนี้เย่หวินก็พลันเงียบลง ไม่เหมือนกับฉินหยิ่นที่แสดงท่าทีดีใจจนเกินหน้า แต่เรื่องที่น่าแปลกคือ ฉินหยิ่นที่ได้ยินเรื่องนี้จบยังยิ้มได้อยู่ เย่หวินขมวดคิ้วสงสัยแต่ไม่พูด

“เจ้าทำไมไม่ลองคิดดู ถึงแม้ถึงเวลานั้นจะไม่สำเร็จ แต่ท่านอ๋องล่ะ? เขาจะไม่ซาบซึ้งเพราะการกระทำของพระชายาหรือ? เจ้าต้องเข้าใจว่า ผู้หญิงคนหนึ่งถึงขั้นยอมเสียสละตัวเองเพื่อช่วยผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง มันอาจจะเกิดปฎิหาริย์ก็ได้

เย่หวินได้ฟังสิ่งเขาพูดจบก็อึ้งไปครู่ นางไม่เคยเข้าใจเรื่องของความรัก เพราะนางไม่เคยสนใจของพวกนี้ พอฉินหยิ่นพูดถึงเรื่องนี้ก็ทำให้มุมปากนางยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ฉินหยิ่นไม่เพียงแต่มึนไปเลย ต่อหน้าเขาเย่หวินยิ้มน้อยมาก ทำไมตอนนี้?

พอรู้สึกตัว นางก็กระแอมไอหนึ่งครั้งแก้เขิน “ยังไงก็ตาม ตอนนี้ต้องกระจายเรื่องที่พระชายาหมิงกำลังรักษาตัวออกไป ช่วงนี้จะให้ใครมารบกวนพระชายาไม่ได้โดยเด็ดขาด เข้าใจไหม?”

ถึงแม้เมื่อครู่นางจะดับฝันของเขา แต่ฉินหยิ่นก็อดไม่ได้ที่จะขำ ถึงแม้เมื่อครู่จะพูดเหมือนไม่ใส่ใจ ตอนนี้ดูยังไงก็สนใจเรื่องนี้มากกว่าเขาซะอีก

พอเห็นสีหน้าของเย่หวินเริ่มไม่ดี ฉินหยิ่นถึงรีบปรับสีหน้าให้ปกติ พยักหน้าอย่างจริงจัง พลางหันหลังกลับ แต่ก็อดที่จะขำไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้……

เวลาผ่านไปเร็วมาก ข่าวที่พระชายาหมิงกำลังพักรักษาตัวก็แพร่สะพัดออกไปทั่วทั้งเมือง เริ่มแรกผู้คนต่างไม่เชื่อ แต่เห็นตอนที่อยู่ลานประหารนางได้เป็นลมล้มพับลงกับพื้นจึงทำให้เชื่อได้บ้าง ได้ผิดหวังลึกๆ แต่ว่าพอคิดถึงเรื่องที่หมิงอ๋องไม่สามารถทำอะไรเองได้เพราะพิการ ก็ทำให้ชะล่าใจไม่ไปสืบว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่

ถึงอย่างนั้นใครจะไปอยากสนใจคนที่เสียโฉมขาพิการเดินไม่ได้อย่างท่านอ๋องล่ะ?

ข้างนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นนางไม่สนใจ พักนี้นางมีเรื่องให้รำคาญใจจนอยากจะด่าคน แต่ไหนมานางไม่ใช่คนนิสัยไม่ดี เพียงแต่ทั้งวันใบหน้าขมวดคิ้วเครียด หลายวันมานี้ขอบตาล่างก็เริ่มมีรอบคล้ำๆบางๆ

โม่ฉีหมิงรู้สึกปวดใจ “ทำไมเจ้าถึงไม่ดูแลตัวเอง เมื่อคืนเจ้าได้นอนบ้างรึป่าว?”