ตอนที่ 276 วางแผนแก้แค้น (ภาคแรก)

ตอนที่ 276 วางแผนแก้แค้น (ภาคแรก)

แต่เผชิญกับโล่หวินหลานแล้ว หมิงซีพูดโกหกไม่ออก และพยักหน้าให้นาง “ข้าเคยฝึก แต่ว่าท่านอาจารย์เคยกำชับว่าวิชานี้ถ้าไม่มีเหตุจำเป็นจริง อย่าใช้เรื่อยเปื่อย มิรู้ว่าเสี่ยวฮัวจะทำอะไร?”

ไม่สามารถใช้วิชาอย่างอำเภอใจ? ชิวโม่ไป๋คิดได้รอบคอบจริงๆ เขากลับมีวิชาที่ยิ่งใหญ่เยี่ยงนี้ แต่ถ้ามันจำเป็นจริงๆก็คงต้องใช้

โล่หวินหลานยื่นแขนตรงแล้วค่อยๆนั่งลง

นอนมาหลายวัน วันนี้ได้นั่งบ้าง รู้สึกถึงความไม่เหมือนเดิมจริงๆ

“ตอนนี้เป็นตอนที่สำคัญ ยังไงก็ต้องใช้” โล่หวินหลานทำสีหน้าที่ดูหนักแน่นแล้วมองหมิงซี

หมิงซีสามารถควบคุมสติตนเองไว้ได้ แต่แค่คิ้วของเขานั้นขมวดขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าโล่หวินหลานจะใช้วิชาศัลยกรรมไปทำอะไร

“เสี่ยวฮัว เจ้ารีบพูดมาสิ จะใช้วิชานี้ไปทำอะไร?” อาลั่วหลันดูเหมือนจะตื่นเต้นกว่าโล่หวินหลาน วันนี้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นแล้ว ยังมีอะไรบ้างที่ไม่สามารถทำอีก”

เห็นสีหน้าของอาลั่วหลันดูตื่นเต้น โล่หวินหลานคิดไตร่ตรองถึงว่าถ้านางพูดเรื่องนี้ออกมา พวกเขาคงไม่เชื่อ คนตายไปแล้วจะฟื้นคืนชีพได้เยี่ยงไร?

โล่หวินหลานคิดๆดูแล้ว ปิดบังไว้จะดีกว่า

“หนึ่งปีก่อน ข้าไม่ได้มีหน้าตาเยี่ยงนี้ ตอนนั้นข้าออกไปอาสารักษาโรค ช่วยคนที่ต่างถิ่น และเห็นคนเป็นคนตายมากมาย จนถึงปีก่อนมีไข้หวัดหนูระบาด ข้าไปถึงนอก เมืองหลวงไปรักษาชายผู้หนึ่ง แต่กลับถูกคนเผาบ้านเผาเรือน ยังดีที่ข้ามีวิชาเอาตัวรอด เลยพยายามหนีออกมาจากเปลวไฟ แต่ว่าใบหน้าของข้าเสียโฉมอย่างรุนแรง หลังจากที่รักษามานาน หน้าตาเลยกลายเป็นเยี่ยงนี้”

โล่หวินหลานยื่นมือมาจับหน้าของตนเอง ตอนนี้ดูขาวและเรียบเนียน ไม่เห็นรอยอะไรเลยว่าเคยทำหน้ามาก่อน

นางหยุดชะงักไป แล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ และพูดขึ้นต่อ “ไม่กี่วันก่อนที่เจอพระชายาเวินอ๋อง พึ่งสังเกตเห็นว่ารูปร่างของนางคล้ายคลึงกับคนที่ทำร้ายข้าตอนนั้นมาก ฉะนั้นอาลั่วหลาน ข้าอยากจะให้เจ้าแปลงโฉมข้าให้เป็นโฉมหน้าแต่ก่อนของข้า ดูว่านางจะมีปฏิกิริยาใดๆ”

คำสุดท้าย แทบจะเป็นคำพูดที่ร้องขอ

สายตาของนางพยายามหลบเลี่ยง เพราะมันไม่ใช่เรื่องจริง แต่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันจะทำให้ตกใจเกินไป เลยไม่สามารถพูดมันออกมาได้ นางโกหกอาลั่วหลาน แต่มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะนางก็อยากจะพิสูจน์ความในใจของตนเอง วันนี้คนที่ช่วยนางได้ก็มีแค่อาลั่วหลันคนเดียว

แต่ว่าอาลั่วหลันกลับทำตาโต จ้องมองโล่หวินหลานอย่างตาค้าง ไม่พูดไม่จา และไม่รู้ว่าในใจของนางคิดอะไรอยู่