ตอนที่ 31 ยา

ตอนที่ 31 ยา

นางหน้าแดงแล้วรีบดึงเสื้อขึ้น หลังจากจัดระเบียบแล้วก็รีบลุกขึ้นนั่ง แล้วพูดเสียงเบาว่า “ไม่เป็นอะไรจริงๆ พรุ่งนี้ก็หาย ข้าจะไปนอนแล้ว”

พูดจบ นางไม่รอโม่ฉีหมิงตอบกลับ ก็รีบวิ่งไปที่เตียงของตัวเอง แล้วเอาผ้าห่มมาห่อตัวไว้แน่น อุณหภูมิความร้อนเพิ่มสูงมากขึ้น นางนอนโดยไม่ขยับตัวเลย ในหัวของนางตอนนี้มีแต่ภาพที่โม่ฉีหมิงดึงเสื้อนางลงเมื่อครู่นี้

นางก็ไม่ใช่ผู้หญิงไร้เดียงสา เรื่องความใกล้ชิดของผู้หญิงนางเองก็เข้าใจดี แต่ว่าพอมาเจอกับตัว ทำไมนางถึงได้อายขนาดนี้ก็ไม่รู้?

นางพยายามเอียงหูฟังอยู่นานถึงได้ยินเสียงรถเข็น ทุกครั้งที่เสียงล้อเคลื่อนมันเคลื่อนเอาหัวใจของนางไปด้วยทุกครั้ง เสียงนั้นมันเข้าใกล้มาเรื่อยๆ สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่เตียง

โล่หวินหลานกลั้นหายใจ ทันใดนั้นเองก็มีมือจับมาที่ผ้าห่มของนาง แล้วดึงผ้าห่มของนางลงอย่างแรง ดวงตาของนางประสานกับสายตาที่เย็นชาของโม่ฉีหมิงพอดี

“อย่าห่มแน่นเช่นนั้น เดี๋ยวก็หายใจไม่ออกหรอก” โม่ฉีหมิงพูดจบ ก็ยื่นมือไปจับผมของนาง จากนั้นก็จูบหน้าผากของนาง “ข้าจะไปแล้ว เจ้ารีบพักผ่อนซะ”

เขาไถ่รถเข็นค่อยๆออกจากห้องไป แสงจันทร์ด้านนอกส่องมาที่ตัวเขา เงาของเขามันสาดเข้ามาในห้อง จากนั้นไม่นานก็ค่อยๆหายไปจากเรือนนอนของนาง

โล่หวินหลานมองอยู่พักหนึ่ง ใช้มือปิดตาของตัวเอง ไม่นานนัก เย่หวินก็เดินเข้ามา เป่าเทียนให้ดับ เหลือเพียงเทียนด้านนอกสองเล่มเท่านั้น

หลังจากนั้นสามวัน สวินโม่ไปนั่งรอกู่หวยที่ร้านน้ำชา นั่งดื่มชาอยู่ได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง

กู่หวยเอาอุปกรณ์ฉีดยาที่ทำเสร็จแล้วมาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็เอาแบบออกมาเทียบกับอุปกรณ์ฉีดยา ทั้งสองอย่างนอกจากขนาดที่แตกต่างกันแล้ว อย่างอื่นก็เหมือนกันหมด

ของเล็กๆแบบนี้กลับทำให้เขาเสียเวลาไปถึงสามวัน แถมยังเป็นครั้งแรกที่ทำให้กู่หวยต้องทำผิดกฎ เขาดูแบบก็ปาเข้าไปสองวันเต็มๆ เขาศึกษาลงไปในทุกๆรายละเอียด

เมื่อทำเสร็จก็ปาเข้าไปเที่ยงของวันที่สามแล้ว นึกได้ว่ามีนัดกับสวินโม่ตอนค่ำ ก็ขี่ม้ามาที่ร้านน้ำชาโดยไม่พักเลย

“หากข้าเดาไม่ผิด กู่หวย ของสิ่งนี้คงเป็นของที่เจ้าใช้วิชาทั้งหมดที่เจ้ามีทำมันออกมาแน่นอน ดูท่าทางข้ามาหาคนไม่ผิดจริงๆ” สวินโม่ทั้งตะลึงแล้วก็ชื่นชมกู่หวยมาก

เขาเอาอุปกรณ์ฉีดยาขึ้นมาดูอย่างละเอียด ไม่รู้ว่ากำลังชื่นชมกู่หวยหรือว่าชมของสิ่งนี้กัน เขาดึงมันออกมาแล้วก็ดันมันกลับเข้าไปใหม่ ทำอย่างนี้อยู่พักหนึ่ง

กู่หวยเช็ดเหงื่อ แล้วพูดอย่างถ่อมตัวว่า “ไม่หรอก ข้าก็แค่ทำมันเต็มที่แค่นั้น ไม่กล้ารับคำชมจากท่านสวินโม่หรอก แต่ว่าข้าแค่ไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อน ไม่ทราบว่าท่านจะเอาไปใช้อะไรหรอ?”

สวินโม่เก็บอุปกรณ์ฉีดยา แล้ววางไว้ข้างๆตัว แล้วหยิบเอาค่าตอบแทนที่เตรียมมาให้กู่หวย

“ข้าได้ใช้ประโยชน์แน่นอน เรื่องที่เจ้าทำของสิ่งนี้ขึ้นมาห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด ไม่งั้นเจ้าต้องรับผิดชอบ” สวินโม่พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง จากนั้นเขาก็ขึ้นม้าไป

เห็นกู่หวยนั่งนับเงินอยู่ เขาก็ควบม้าจากไป

ม้าเร็ววิ่งจนฝุ่นตลบ ไม่นานนักสภาพถนนก็กลับสู่ปกติ

กู่หวยเปิดกล่องที่สวินโม่ทิ้งเอาไว้ เมื่อเปิดออกแสงของทองคำระยิบระยับเข้าตา เขารีบปิดกล่องลงอย่างรวดเร็ว

ค่าตอบแทนนี้มันมากกว่าที่ตกลงกันเอาไว้อีก นี่ก็เป็นเหตุผลที่คนในยุทธภพชอบที่จะทำงานให้กับสวินโม่

หากทำงานสำเร็จ ค่าตอบแทนที่สวินโม่จะให้ไม่ต้องไปต่อรองเลย หากเมื่อกี้เขาไม่สามารถทำของสิ่งนั้นออกมาได้ เกรงว่าของที่เขาจะได้รับอาจจะไม่ใช่กล่องทองคำ แต่อาจจะเป็นดาบก็ได้

กู่หวยเช็ดเหงื่ออีกครั้ง จากนั้นก็อุ้มกล่องทองคำ กลับไป

เมื่อสวินโม่เข้ามาจวนหมิงอ๋องก็ตรงไปที่ห้องยาทันที เขารู้ว่าโล่หวินหลานกับโม่ฉีหมิงจะต้องรออยู่ที่ห้องยาแน่ๆ

ทั้งสองคนไม่ได้ทำการศึกษาเรื่องยาอยู่ แต่กำลังรอสวินโม่ เมื่อเขาเข้าไปถึง ก็รีบเอาอุปกรณ์ฉีดยาให้โล่หวินหลานดู

โล่หวินหลานเปิดออกดูอุปกรณ์ฉีดยา นางก็นึกภาพเข็ม จากนั้นก็ทดสอบใช้มันดู นอกจากสีกับขนาดที่ต่างกับของในปัจจุบันแล้ว อย่างอื่นก็เหมือนทุกอย่าง

นางพอใจมาก “ทำได้ไม่เลวเลย เหมือนกับที่ข้าวาดภาพเอาไว้เลย”

ก็ต้องเป็นอย่างนั้นสิ สวินโม่ยิ้ม คนที่เขาหามาต้องไม่ทำให้ผิดหวังอยู่แล้ว ฝีมือของกู่หวยถือว่าดีที่สุดในยุทธภพ อยากจะหาคนสลักของอะไรที่มีฝีมือหน่อย คนๆนั้นก็ต้องเป็นกู่หวย

โม่ฉีหมิงหยิบอุปกรณ์ฉีดยามาจากโล่หวินหลาน เขาเอามันมาดู เขาลองใช้มันแต่ไม่ได้คล่องมือเหมือนกับโล่หวินหลาน เพียงแต่ว่าของสิ่งนี้มันดูแปลก ไม่รู้ว่ามันใช้งานยังไง

“หลอดฉีดเล็กๆนี่มันเอามารักษาโรคให้รัชทายาทได้หรอ?” โม่ฉีหมิงมองไปที่หัวเข็ม แล้วถามด้วยความสงสัย

ไม่เพียงแค่เขา สวินโม่เองก็ไม่อยากจะเชื่อ เขาเองก็มองไปที่โล่หวินหลาน

สายตาของทั้งสองมีความสงสัย โล่หวินหลานยิ้ม แล้วพูดว่า “แค่หลอดฉีดนี่รักษารัชทายาทไม่ได้หรอก หากใช้ร่วมกับยา ฉีดยาเข้าไปในร่างกายของรัชทายาทแล้วล่ะก็ โรคของรัชทายาทก็จะดีขึ้น”

สวินโม่จู่ๆก็นึกถึงส้มสองลูกบนชั้นวางของขึ้นมา มันถูกวางจนชื้น เขาพูดว่า “อย่าบอกนะว่าส้มนั่นก็คือยา?”