ตอนที่ 347 ฮองเฮาถูกยกโทษ

ตอนที่ 347 ฮองเฮาถูกยกโทษ

พูดจบ สีหน้าของฮ่องเต้แสดงว่าได้เชื่อคำพูดของนาง จึงพูดต่อไป

“ฮ่องเต้เจ้าค่ะ ข้าได้ข่าวว่าน้องต้วนได้ป่วยเป็นโรคชนิดพิเศษที่คล้ายคลึงกับโรคที่ญาติของข้าเคยเป็น เลยอยากจะออกมาดูๆหน่อย นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอฮ่องเต้ ข้ากระทำความผิดอีกแล้ว ขอให้ฮ่องเต้ทรงทำโทษ” เย่ฮองเฮาก้มกราบถึงพื้น

ฮ่องเต้ไม่ได้เป็นคนใจแข็ง เห็นว่าฮองเฮาร้องขอทำโทษตนเองเยี่ยงนี้ ในใจก็รู้สึกใจอ่อนเป็นเรื่องธรรมดา

“เจ้าหนีออกมาก็เพราะจะมารักษาต้วนกุ้ยเฟย เพราะว่าผลงานของเจ้า ข้าไม่เอาโทษเจ้า” ฮ่องเต้เจียเฉิงพูดด้วยเสียงเบา แต่ก็ไม่ได้เงยหน้ามองนาง

เย่ฮองเฮายังอยากจะพูดอะไรต่อ เห็นฮ่องเต้ “ฮ่องเต้เจ้าค่ะ ยังไงข้าก็ต้องรับโทษ ข้าขอตัวกลับไปตำหนักเย็นก่อนเจ้าคะ” เย่ฮองเฮากำมือตนเองทั้งสองข้างไว้แน่นๆ มือของนางกำแน่นจนจะมีเลือดสดไหลริมแล้ว

นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของนางแล้ว ไม่รู้ว่าฮ่องเต้จะให้นางอยู่ต่อหรือไม่

รอไปสักพัก ฮ่องเต้ไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่กลับพูดคำว่า “อืม” คำเดียว และไม่ได้พูดอะไรต่อไป

ทีแรกเย่ฮองเฮาเต็มไปด้วยความหวัง ตอนนี้กลับเหมือนตกลงมาตรงเหว และไม่มีความรู้สึกอะไรอีกต่อไป และพยายามกลั้นใจและกลั้นความเจ็บปวดของหัวใจ ค่อยๆลุกขึ้นเดินออกไป

แต่ว่าตอนที่นางกำลังจะไป องค์รัชทายาทกลับจับมือนางไว้ “ท่านแม่รอก่อน”

ทั้งสองคุกเข่าลงต่อหน้าฮ่องเต้ องค์รัชทายาทก้มกราบลง “ท่านพ่อขอรับ ถึงแม้ข้าไม่รู้ว่าท่านแม่ทำผิดอะไร ถึงถูกขังอยู่ในตำหนักเย็น แต่ว่าข้ารู้ ไม่ว่าท่านแม่จะทำอะไร ไม่ได้จะทำร้ายฮ่องเต้ ทำร้ายโม่ฉี

ท่านพ่อ ตอนนี้ก็ใกล้ปีใหม่แล้ว ท่านแม่ถูกขังไว้ในตำหนักเย็นอย่างโดดเดี่ยว ถึงกระทั่งข้าเป็นลูกยังเข้าไปเยี่ยมไม่ได้ พอเห็นเหนียงๆท่านอื่นอยู่กับลูกอย่างมีความสุข ในใจของลูกก็เจ็บเหมือนโดนเข็มแทง หวังว่าท่านพ่อเห็นแก่ปีใหม่แล้วให้ท่านแม่ออกไปอยู่ร่วมกับพวกข้าเถอะ”

คำพูดขององค์รัชทายาทเหมือนเตรียมมานาน ทุกคำของเขาพูดถึงในใจของฮ่องเต้ ถึงแม้เย่ฮองเฮาจะกระทำความผิดมากแค่ไหน ยังไงนางก็ยังคงเป็นแม่ขององค์รัชทายาท

ยิ่งกว่านั้นคือ ในวังในคงไม่มีผู้นำไม่ได้ อีกอย่างในราชสำนักก็แต่ขุนนางพูดถึงแต่เรื่องของเย่ฮองเฮา ถึงยังไงฮ่องเต้เจียเฉิงไม่อยากทำเยี่ยงนี้ แต่ก็ไม่สามารถขัดขืนความต้องการของทุกคน

ตอนนี้ รอได้ยินความในใจขององค์รัชทายาท ก็เหมือนจะค่อยๆโดนใจเขา ถึงแม้จะโกรธเย่ฮองเฮามากแค่ไหน ก็ทนเห็นองค์รัชทายาทเป็นเยี่ยงนี้ไม่ได้

ฮ่องเต้เจียเฉิงค่อยๆหลับตาตนเองลง และจับหัวทั้งสองข้างของตนเองอย่างเหน็ดเหนื่อย

บรรยากาศในห้องค่อยๆเหน็บหนาวขึ้น ความคิดของฮ่องเต้ไม่อาจมีใครสามารถเดาออกได้ แม้กระทั่งองค์รัชทายาทพูดคำพูดพวกนี้ ก็สามารถทำให้เขายกโทษสิ่งที่เย่ฮองเฮาเคยทำ

“อืม คำพูดนี้พูดถูก ไม่กี่วันก็จะปีใหม่แล้ว…… ฮองเฮา เจ้าไม่ต้องกลับไปตำหนักเย็นแล้ว กลับไปตำหนักหลักเถอะ พอปีใหม่ผ่านไป วังในยังมีเรื่องอีกมากมายให้ต้องการเจ้าไปจัดการ” ฮ่องเต้เจียเฉิงค่อยๆลืมตาขึ้นและพูดขึ้น

เย่ฮองเฮาเงยหน้าขึ้นมากะทันหัน อดกลั้นความดีใจในใจไม่ไหว ถึงแม้สีหน้าของนางอดกลั้นสุดฤทธิ์จนดูเฉย แต่ว่านัยน์ตาก็ยังสื่ออะไรบางอย่างออกมา

“ท่านรู้สึกเกรงกลัว แต่อย่างไรข้าก็จะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง ข้าจะจัดการวังในเป็นอย่างดี จะไม่ทำให้ฮ่องเต้ต้องกังวลใจ” เย่ฮองเฮาก้มกราบลง สองมือของนางแอบสั่นเบาๆ

ฮ่องเต้เจียเฉิงพยักหน้า สุดท้ายก็มองต้วนกุ้ยเฟยที่นอนอยู่บนเตียง แล้วเห็นออกจากที่นั่นเหมือนดาวตกที่หายไปในพริบตา

โล่หวินหลานส่งฮ่องเต้ไปอย่างไม่พูดไม่จา พอมองไปยังเย่ฮองเฮาและองค์รัชทายาทที่พึ่งพาดูแลซึ่งกันและกัน ในใจของนางก็รู้สึกเคืองเบาๆ

“ท่านแม่ ท่านกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้ากับองค์หญิงเหอซื่อคุยกันเสร็จแล้วจะไปอยู่กับท่านแม่” องค์รัชทายาทเรียกบ่าวที่คอยติดตามเย่ฮองเฮาเข้ามาพยุงนางไป

ตอนนี้เย่ฮองเฮาไม่มีกระจิตกระใจไปคิดเรื่องอื่น นางได้แต่พยักหน้า สายตากวาดไปยังเหอซื่อแล้วเดินออกไปนอกประตู

องค์รัชทายาทเดินหน้ามาหนึ่งก้าว มองโล่หวินหลานที่ไม่พูดไม่จาใดๆ เขาทำมือที่เขิญนางมาพูดคุย

“องค์หญิง ที่นี่ไม่เหมาะกับการพูดคุย เชิญท่านออกไปข้างนอกได้หรือไม่?”

โล่หวินหลานก็อยากรู้ด้วยเช่นกันว่าเขาอยากพูดอะไรกับตัวเองกันแน่ นางพูดคำว่าได้ จึงเดินออกไปตรงประตูกับเชา

ไซ่เยว่เห็นทั้งสองเดินออกมา เลยรีบติดตามไป แต่องค์รัชทายาทกลับพูดขึ้น “องค์หญิง สามารถให้แค่พวกข้าสองคนคุยกันเป็นการส่วนตัวหรือไม่? วางใจเถอะ ข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า”

พอได้ยินคำพูดเยี่ยงนี้ของเขาทำให้โล่หวินหลานยิ้มเยาะเบาๆ “องค์รัชทายาท ท่านคิดว่าท่านจะทำอะไรกับข้าได้?”

องค์รัชทายาทถูกนางต่อต้านจนพูดอะไรไม่ออก ทันใดนั้นก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา แต่ว่าองค์รัชทายาทก็ยังคงองค์รัชทายาท เคยพบเจอคนเยี่ยงนี้มามากมาย จะใส่ใจคำพูดของโล่หวินหลานได้เยี่ยงไร

“นั่นพวกข้าไปกันได้แล้วใช่หรือไม่?” องค์รัชทายาทพูดขึ้นด้วยดี

เย่ฮองเฮาออกจากตำหนักเย็นแล้ว เป้าหมายของเขาบรรลุสักที ตอนนี้อารมณ์ของเขาก็คงดีมากๆ จึงไม่ได้สนใจคำพูดของนางเป็นเรื่องธรรมดา

ทั้งสองเดินไปตรงสวนด้านซ้าย ที่นั่นไม่มีใครเดินผ่าน มีแค่บ่อน้ำที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาว จนจะกลายเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว

หิมะที่เหมือนขนห่านร่วงหล่นลงมา โล่หวินหลานไม่ได้ถือเผาผิงเล็กมาด้วย นางหนาวจนมือแข็ง

“ที่นี่ถือว่าไกลมากๆแล้ว องค์รัชทายาทท่านมีอะไรก็พูดที่นี่เถอะ” โล่หวินหลานหยุดฝีเท้าตนเองลง และนั่งลงตรงเก้าอี้ไม้ที่ศาลา

องค์รัชทายาทสะบัดชุดของตนเองแล้วเดินเข้าไป สีหน้าของเขายังรอยยิ้ม ผ่านไปสักพัก จึงพูดขึ้นด้วยเสียงต่ำ “ไม่รู้ว่าองค์หญิงช่วยข้าทำไม?”

โล่หวินหลานขมวดคิ้วมองเขา เขาคิดว่าตนเองกำลังช่วยเขานั่นหรือ?

“องค์รัชทายาทอย่าเข้าใจผิดไปเลย ถ้าข้าพูดความจริง ก็ไม่มีต่อข้าด้วยเช่นกัน” โล่หวินหลานพูดขึ้นอย่างเฉยชา