ตอนที่ 386 แผนในแผน

ตอนที่ 386 แผนในแผน

ไม่รู้ว่าทำไม เสียงของโม่ฉีหมิงมันเหมือนมีอำนาจที่ทำให้ปฏิเสธไม่ได้ คำสั่งของเขา แม้แต่รัชทายาทก็ยังไม่กล้าปฏิเสธ

หลังจากที่รัชทายาทกลับไปแล้ว โม่ฉีหมิงก็เดินมายังหลังฉากบังลม แล้วก็โอบตัวโล่หวินหลานไว้

“ต้องไปสอบสวนคนพวกนั้นตอนนี้เลยหรอ?” โล่หวินหลานเงยหน้ามองเขา

โม่ฉีหมิงพานางกลับมาที่ห้อง แล้วเรียกไซ่เย่วมา แต่งหน้าทำผมนางให้เป็นผู้ชาย จากนั้นก็ไปหาเสื้อผ้าผู้ชายมาให้นางใส่

“เดี๋ยวเจ้าไปที่คุกหลวงกับข้า เพื่อจำเป็น” โม่ฉีหมิงมองมาที่นางอย่างจริงจัง

เรื่องที่จะทำหลังจากนี้สำคัญมาก จะให้เกิดความผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด หากไม่เตรียมตัวให้พร้อม ไม่มีทางสะกดจิตให้ต้วนกุ้ยเฟยหลับได้แน่นอน

โล่หวินหลานพยักหน้า แล้วส่งสายตาให้เขาวางใจ

“เดี๋ยวเจ้าตามอยู่ข้างๆตัวข้านะ หากมีใครถามว่าทำไมเจ้าถึงมาที่คุกหลวงได้ เจ้าก็บอกไปว่าถูกคนกลุ่มนี้ทำร้ายอีกทั้งยังถูกจับตัวไป เวินอ๋องไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน ข้าเป็นคนช่วยเจ้าออกมา” โม่ฉีหมิงมองไปที่ตาของนาง แล้วพูดเสียงนิ่ง

เสียงของเขาเหมือนมีเวทย์มนต์ แต่คำมันค่อยๆเข้าไปในหูของโล่หวินหลานอย่างช้าๆ

หากไม่พูดแบบนี้ นางมาปรากฏตัวกับโม่ฉีหมิงจะทำให้คนอื่นสงสัยได้

ต่อให้โม่ฉีหมิงไม่พูด นางก็หาคำแก้ตัวเอาไว้แล้ว

โล่หวินหลานแต่งการเหมือนกว่าคุณชาย ไซ่เย่วเขียนคิ้วให้นางหนาหน่อย แต่ว่าดวงตาของนางมันก็ยังแตกต่างอยู่ดี

การกระตุกปลายตา มันเป็นนิสัยเคยชินของนาง

ไม่มีผู้หญิงคนนั้นทำแบบนี้ได้ มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้น อาจพูดได้ว่า ดวงตาของนางคู่นี้ แตกต่างกับโล่หวินหลานคนก่อนมาก

“ไม่เลว” โม่ฉีหมิงพยักหน้าอย่างพอใจ

ยังดีที่แต่งตัวไม่เหมือนผู้หญิง ไม่งั้นคงมีคนแอบมองแน่ ผู้หญิงของโม่ฉีหมิง ต่อให้ไม่สวย ก็จะถูกคนอื่นลวนลามทางสายตาไม่ได้เด็ดขาด

“ไม่เลวแค่นั้นเองหรอ?” โล่หวินหลานยิ้ม

“ไม่เลวจริงๆ” โม่ฉีหมิงยิ้มตอบ

“หากข้าไปที่ยองเชียงโหลวพร้อมกับเจ้า เจ้าว่าเสน่ห์ของใครจะมีมากกว่ากัน?” โล่หวินหลานได้คืบจะเอาศอกแล้ว

เมื่อพูดจบ สายตาของโม่ฉีหมิงก็นิ่งลง สายตาของเขาเหมือนจะมองทะลุตัวโล่หวินหลาน

“พูดเหลวไหลอะไรกัน?” โม่ฉีหมิงตำหนิเบาๆ

สถานที่แบบนั้น เขาจะไปได้ยังไง? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโล่หวินหลานเลย

โล่หวินหลานรู้ว่าเขาล้มเล่นไม่เป็น นางก็ไม่ได้สนใจ ใครจะไปคิดว่าเขาจะโกรธ

“ต่อไปถ้าพูดแบบนี้อีก ข้าจะลงโทษเจ้า?” โม่ฉีหมิงโอบตัวนางเอาไว้ แล้วเดินออกไปอย่างไม่พอใจ

โล่หวินหลานพยักหน้า เหมือนอยากจะบอกว่าท่าทางของเขาแบบนี้ในสายตาคนนอก คงแขนหักไปแล้ว?

แต่ว่าสุดท้ายก็ไม่ได้พูด เขายังคงนิ่งอย่างจริงจัง ยิ้มแค่ไม่พูด ท่าทางดูน่ากลัวมาก

เมื่อขึ้นรถม้าไป สีหน้าของเขาดูดีขึ้น นั่งรถม้าราบรื่นมาจนถึงคุกหลวง

เมื่อมาถึงหน้าประตูคุกหลวง ก็เห็นรถม้าคันหนึ่งตรงมาจากทางด้านของวังหลวง

ฉินหยิ่นหลบเหลือบไปมอง แล้วก็เขยิบไปพูดข้างรถม้าว่า “ท่านอ๋อง เป็นรถม้าคันสีน้ำเงินเล็กคันหนึ่ง”

รถม้าสีน้ำเงินคันเล็ก? โม่ฉีหมิงคิด “ฉินหยิ่น เจ้าบังคับรถม้าไปตรงหน้าประตูทางออก ให้ห่างจากสายตาของพวกเขาหน่อย”

ฉินหยิ่นรับคำ แล้วก็บังคับม้าไป จากนั้นก็เลี้ยงไปทางด้านหน้า

กำแพงสูงที่หนาวเหน็บ โม่ฉีหมิงพลิกลงจากรถม้า แล้วพยุงโล่หวินหลานลงมา จากนั้นถึงให้ฉินหยิ่นบัคับรถม้าออกไป

“เราจะทำอะไรหรอ?” โล่หวินหลานถามอย่างสงสัย

โม่ฉีหมิงจูงมือของนางเอาไว้ แล้วก็เข้าไปตรอกด้านข้าง แล้วทำสัญลักษณ์ให้นางเงียบ

ไม่นานนัก รถม้าคันหนึ่งก็ผ่านไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“รถของต้วนกุ้ยเฟยหรอ?” โล่หวินหลานเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

หากรัชทายาทปล่อยข่าวเรื่องการสอบสวนนักโทษออกไปแล้ว ต้วนกุ้ยเฟยอาจจะอยู่บนรถม้าคันข้างหน้านั่น

“ใช่หรือเปล่า เราเข้าวังไปดูก็จะรู้ทันที” โม่ฉีหมิงจับมือของนางไว้ แล้วพานางไปยังวังหลวง

คนที่อยู่หน้าห้องอักษรคือจ้าวกงกง

เกิดอะไรขึ้น แม้แต่จ้าวกงกงขันทีคนสนิทของฮ่องเต้เจียเฉิงยังต้องอยู่ข้างนอกแบบนี้?

“ถวายพระพรท่านอ๋อง ...... พระชายาเวินอ๋อง?” จ้าวกงกงตาค้าง แล้วมองไปที่โล่หวินหลาน

ทำไมพระชายาเวินอ๋องถึงได้อยู่กับหมิงอ๋องได้ล่ะ?

หลังจากเกิดเรื่องที่ตำหนักเวินอ๋องทุกคนหายตัวไปหมด แม้แต่พระชายาทั้งสองก็ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน แต่ในเวลาแบบนี้องค์หญิงเหอซื่อกลับปรากฎตัวขึ้น แล้วเย่เซียวหลัวไปอยู่ที่ไหนล่ะ?

“จ้าวกงกง ข้าเอง” โล่หวินหลานพยักหน้า

จ้าวกงกงสะดุ้ง ไม่รู้ควรจะพูดอะไร

“ขอถามท่านกงกง ใครอยู่ด้านในงั้นหรอ?” โม่ฉีหมิงถาม

“องค์รัชทายาทพะยะค่ะ”

รัชทายาทจริงๆ โม่ฉีหมิงถามอีกว่า “รัชทายาทเข้าไปนานหรือยัง?”