ตอนที่ 388 ทำไมต้องกังวล

ตอนที่ 388 ทำไมต้องกังวล

ฮ่องเต้เจียเฉิงเพื่อไม่ให้อำนาจของตัวเองถูกชิงไป เลยยอมปลดตำแหน่งลูกชายตัวเองเป็นสามัญชน

หากมีสักวัน ที่พวกเขาเองก็ทำเรื่องที่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าฮ่องเต้เจียเฉิงจะใช้วิธีนี้ลงมือกับเขาอีกไหม

รัชทายาทตะลึงไป เขานิ่งอยู่นานกว่าจะพูดว่า “ฟังจากที่เจ้าพูดมา ใครก็ตามที่เป็นภัยต่ออำนาจของเสด็จพ่อ ก็อาจจะต้องถูกลงโทษงั้นหรอ?”

“ท่านเป็นรัชทายาท ไม่ต้องให้ความสำคัญต่อประเด็นนี้ก็ได้” โม่ฉีหมิงพูด

รัชทายาท? หากอนาคตเขาทำเรื่องที่เป็นภัยต่ออำนาจของฮ่องเต้เจียเฉิง จุดจบก็คงไม่ต่างกับเวินอ๋องแน่

ตอนนี้เวินอ๋องมีสภาพแบบนี้ มันก็อาจจะเป็นอนาคตของเขาด้วยก็ได้ เขาจำเป็นต้องระวังให้มาก

รัชทายาทยิ้มแห้ง แล้วไม่พูดอะไรอีก

“ถึงแม้เวินอ๋องจะถูกปลดเป็นสามัญชน แต่ว่าเรื่องที่สำคัญที่สุดของเรายังไม่สำเร็จ ต้วนกุ้ยเฟยยังอยู่สุขสบายในวังหลวง ตอนนี้จะทำให้นางรับชะตากรรมของนางยังไง?” รัชทายาทนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาพอดี

หากเป็นเพราะแบบนี้ทำให้ต้วนกุ้ยเฟยรอดไปได้ พวกเขาคงไม่สบายใจนัก

“หลังจากนี้ คงต้องให้องค์ฮองเฮาช่วยเหลือ เรื่องในตอนนั้นพระนางเป็นคนที่รู้เรื่องดีที่สุด หากให้นางเป็นคนเปิดเผยเรื่องนี้ได้ น่าจะเหมาะสมที่สุด” โม่ฉีหมิงมองไปที่โล่หวินหลาน

ฮองเฮา? รัชทายาทหันมามอง เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเสด็จแม่จริงๆ

เรื่องในตอนนั้นหากจะสอบสวนขึ้นมาจริงๆ ใครก็หนีไปไม่พ้น หากเย่ฮองเฮาต้องเข้าไปพัวพันด้วย เกิดฮ่องเต้เจียเฉิงจะลงอาญาขึ้นมาจริงๆ ไม่มีใครหนีพ้น

“ไม่ได้ ข้าจะให้เสด็จแม่มาพัวพันเรื่องนี้ไม่ได้” รัชทายาทปฏิเสธทันที

เขาสามารถรับผิดได้ แต่ว่าจะโยนเอาโทษทั้งหมด ให้เย่ฮองเฮารับไว้ไม่ได้

“รัชทายาท เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านไม่อยากทำก็ต้องทำ” โม่ฉีหมิงหันหน้ากลับมา สายตามองมาที่เขา

“จิ่นซื่ออยู่ที่ไหนไม่มีใครรู้ ต้วนกุ้ยเฟยกับเวินอ๋องเป็นคนทำให้นางตกหน้าผา หรือว่านไม่คิดจะแก้แค้นให้นาง?”

โม่ฉีหมิงค่อยๆกล่อม คิดอยากให้รัชทายาทนึกถึงเรื่องของจิ่นซื่อแล้วโกรธเกลียดต้วนกุ้ยเฟยมากขึ้น แล้วทำให้เขารู้สึกผิดมาก

ไม่ผิดจากที่คิด ตัวของรัชทายาทค่อยๆสั่น สายตาของเขานิ่งไป แล้วมองไปที่โม่ฉีหมิง

เขากำหมัดไว้แน่น แล้วมองไปที่โล่หวินหลาน สายตาของเขามันเต็มไปด้วยความสงสัย

โม่ฉีหมิงเห็นสายตาของเขา คิดว่าเขาคิดจะทำอะไรโล่หวินหลาน เขาค่อยเดินมาบดบังสายตาของเขา

“องค์หญิงเหอซื่อ ถึงยังไงก็เป็นพระชายารองของเวินอ๋องนะ ทำไมเวินอ๋องถูกปลด เจ้าดูเหมือนจะไม่เสียใจเลยนะ?” รัชทายาทเหมือนจะพบอะไรบางอย่าง เขายิ้มแล้วถาม

ในสายตาของเขา โล่หวินหลานกำลังยิ้มมุมปาก โม่ฉีหมิงขมวดคิ้วแล้วกำลังเดินมาที่รัชทายาท

“รัชทายาท ท่านเองก็น่าจะได้ยินเรื่องที่เย่เซียวหลัวเสียโฉมแล้วสินะ? หม่อมฉันเดิมทีก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเวินอ๋องอยู่แล้ว แล้วทำไมยังต้องเอาชีวิตตัวเองฝากฝั่งไว้กับคนอย่างเขาด้วย?”

โล่หวินหลานยิ้ม สายตาของนางเหมือนกำลังท้าทายอยู่

นางเหมือนกับว่าคำถามนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับนางเลย นางตอบแบบสบายๆ

“หากเป็นผู้หญิงคนอื่น อาจจะร้องไห้หนักไปแล้ว ข้าเห็นเจ้ามีแต่รอยยิ้ม เหมือนเจ้าคิดอยากจะเห็นเวินอ๋องกลายเป็นสามัญชนยังไงอย่างนั้นเลย?”

รัชทายาทเค้นหนักมาก เหมือนเขาอยากจะฉีกหน้ากากของโล่หวินหลานออกมาให้ได้

แต่ว่า โล่หวินหลานกลับไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ถามอีก นางยิ้มมุมปาก

“รัชทายาท เพราะท่านไม่ใช่ผู้หญิง ดังนั้นท่านถึงได้ไม่เข้าใจผู้หญิง การที่ผู้หญิงยิ้มอาจจะไม่ได้ดีใจอยู่ก็ได้ ท่านอย่าได้มองในมุมของท่านฝ่ายเดียวเลย”

เหมือนมาก เหมือนมากๆ รัชทายาทได้ยินสิ่งที่นางพูดแบบไม่ยอมใคร มันเหมือนโล่หวินหลานมาก

ก่อนหน้านี้เวลาเขาพบนาง ก็จะเถียงกันแบบนี้ตลอด ขอแค่เขาเย้าแหย่ นางก็จะตอบกลับทันที

เหอซื่อเองก็เป็นเหมือนกัน ทำไมโลกนี้ถึงได้มีคนที่มีนิสัยเหมือนกันขนาดนี้

น่าแปลก โม่ฉีหมิงช่วยนางไว้ตอนที่นางเดือดร้อน หากเป็นเขา ก็น่าจะทำเหมือนกัน

“อาจเป็นไปได้ว่าข้าเดาใจขององค์หญิงไม่ถูกเอง เพียงแต่เรื่องนี้ ข้าขอคิดดูก่อน” รัชทายาทพูดอย่างเด็ดขาด แต่ว่าสีหน้าของเขาอ่อนโยนลงมาก

พูดจบ เขาก็ไม่ได้อยู่ต่ออีก กลับออกไปทันที

เมื่อเห็นว่าเขาออกไปแล้ว โม่ฉีหมิงก็ไม่ได้ขวางเขา อาจจะเป็นเพราะเขามั่นใจว่าเขาต้องตกลงแน่นอนหรืออาจจะขวางไปก็ไม่มีประโยชน์

“รัชทายาทเขา เชื่อที่ข้าพูดไหม?” โล่หวินหลานมองไปที่หิมะที่โปรยปรายลงมา แล้วถาม

โม่ฉีหมิงโอบไหล่ของนางเอาไว้ แล้วก็เคาะหัวของนางแบบไม่เกรงใจเลย “ถึงแม้รัชทายาทจะไม่ได้ฉลาดมาก แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ เจ้าคิดว่าเขาจะไม่รู้หรอว่าเจ้ากำลังหลอกเขาอยู่?”

ไม่มั้ง? ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับนางแบบนี้ หากเป็นอย่างนั้นจริง นางข้ามเวลามาก็เสียเปล่าสิ?

“ข้ารู้ว่าหลอกเจ้าไม่ได้แค่นั้น คนอื่นน่าจะไม่มีปัญหานะ” โล่หวินหลานขมวดคิ้ว แล้วมั่นใจมาก

เห็นนางได้ใจ หมิงอ๋องก็รู้สึกพอใจมาก ขอแค่มีนางอยู่ ไม่ว่าที่ไหนก็ดูอบอุ่นขึ้นทันตา

“แน่นอน เจ้าไม่มีทางปิดข้าได้หรอก” โม่ฉีหมิงพูด

ไม่ว่าจะเวลาไหน นางไม่มีทางรอดสายตาของเขาไปได้แน่

ในตอนแรก เขาสามารถจำนางได้ ก็เพราะนางหลอกเขาไม่ได้

โล่หวินหลานเขยิบตัวเข้าไปใกล้เขา เอาตัวเองแนบชิดไปที่หน้าอกของเขา