ตอนที่ 413 งานพิธีอภิเษกสมรสยังคงดำเนินต่อไป

ตอนที่ 413 งานพิธีอภิเษกสมรสยังคงดำเนินต่อไป

เสียงดังมาจากด้านในห้อง ทั้งคู่จึงหันไปมอง

ทั้งสองเดินเข้าไป เห็นว่าชิวโม่ไป๋และหมิงซีฟื้นขึ้นแล้ว แล้วมองทั้งคู่อย่างมึนงง

"เสี่ยวฮัว เจ้ายังทำพิธีอยู่ไม่ใช่หรือ?นี่มันเรื่องอะไรกัน?" หมิงซีที่มองโล่หวินหลาน ซึ่งตอนนี้นางถอดชุดเจ้าสาวออกแล้ว เขาไม่เข้าใจว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

ชิวโม่ไป๋ค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้น เขาจับหัวของตนเองที่ตอนนี้เริ่มปวด แล้วตบไปที่บ่าของหมิงซี “บอกให้เจ้าตั้งใจเล่าเรียน เจ้ากลับไม่ฟัง！ครั้งนี้โดนยาพิษอะไรเข้าไปแล้วยังไม่รู้ตัวอีก น่าขายหน้านัก！"

ชิวโม่ไป๋เรียนการแพทย์และพิษต่างๆมาตั้งแต่เล็ก เขารู้อยู่แล้วว่าตนเองโดนยาพิษเข้าไป แต่พิษนั้นไร้สีไร้กลิ่นเขาจึงยากที่จะรู้ตัวก่อน

และเขา ก็มัวแต่ตั้งใจดูการเข้าพิธีของโล่หวินหลาน จึงไม่ได้คิดถึงสิ่งอื่น พอเขารู้สึกตัว อยากจะพูด กลับหมดสติไปแล้ว

บนโลกใบนี้พิษที่ทำให้คนเราสลบและลืมเรื่องราวในระยะสั้น ก็ไม่ได้มีมากมาย หากตั้งใจคิดวิเคราะห์ก็คงคาดเดาได้

"ท่านอาจารย์ ท่านบอกข้ามาเถอะ อย่าตีข้าเลย！"หมิงซีกล่าว

ก่อนออกมาจากหุบเต๋ก็ได้คุยกันเรียบร้อยแล้ว ว่าจะไม่ตีเขา เหตุใดเขาถึงไม่รักษาคำพูด? ยิ่งไปกว่านั้น ยังตีต่อหน้าเสี่ยวฮัวและโม่ฉีหมิงด้วย

"ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้า ข้าอยากจะทำสิ่งใดกับเจ้าก็ย่อมได้！" ชิวโม่ไป๋กล่าวจากนั้นก็ตีเขาอีกหลายที

พูดจบ ก็หันไปถามโล่หวินหลาน “เสี่ยวฮัว นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? มีคนมาทำลายงานแต่งหรือ?"

ถึงแม้ว่าจะอาศัยอยู่ในหุบเต๋เป็นเวลานาน แต่ชิวโม่ไป๋ก็สามารถคาดเดาเรื่องที่เกิดขึ้นได้โดยง่าย

หมิงซีเองก็เอามือกุมที่หัวของเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย ในเมื่อมีคนกล้าที่จะมาทำลายพิธีในเวลานี้ได้ นั่นหมายความว่าต้องมีการเตรียมการเป็นเวลานานแล้ว แล้วนางไปโกรธแค้นกับใคร?

โล่หวินหลานบอกความจริงกับทุกคน “เย่เซียวหลัวนางคือชายาของโม่ฉีหาน นางวางยาพิษที่ชื่อว่าชิวเอ่อ จากนั้นนางก็เอาข้าเป็นตัวประกัน สุดท้ายคนที่ช่วยชีวิตข้าคือโม่ฉีหาน"

นางไม่ได้บอกเรื่องที่นางเคยอภิเษกกับโม่ฉีหาน ทำให้เย่เซียวหลัวโกรธแค้น และคอยหาเรื่องนางมาโดยตลอด จนสุดท้ายคิดที่จะเอาชีวิตนาง

ชิวโม่ไป๋เมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูด เขาก็ทำหน้าโกรธเคือง ใครกันที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ กล้าดีอย่างไรมาทำลายงานพิธีอภิเษกสมรสของหลานสาวข้า

ขณะที่กำลังจะเดินออกไปนั้น “บนโลกใบนี้มีหญิงที่น่าไม่อายเช่นนี้ด้วยหรือ เดี๋ยวข้าจะสั่งสอนนางเอง ให้นางได้เข้าใจ ว่าไม่อาจทำลายงานแต่งของใครได้！”

โล่หวินหลานเห็นท่านปู่เป็นเช่นนั้น จึงรีบดึงมือเขาไว้ “ท่านตา นางสิ้นใจแล้ว โม่ฉีหานก็เช่นกัน"

ตายแล้ว? ชิวโม่ไป๋นิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา เขากลับไปนั่ง

นานครู่หนึ่ง กว่าเขาจะพูดขึ้น “หมิงซี เอาน้ำชามาให้ข้าที"

เมื่อไม่มีใครตอบ เขาจึงหันหลังไปมอง แต่ก็ไม่พบหมิงซีแล้ว ขณะที่เขากำลังพูดคุยกับโล่หวินหลานนั้น เขาก็รีบออกไปด้านนอกเพื่อไปหาอาลั่วหลัน

เขาถามสาวรับใช้ว่าอาลั่วหลันอยู่ที่ใด จึงได้รู้ความว่านางอยู่ในห้อง ตอนนี้นางกำลังกุมขมับของตนเอง

"อาลั่วหลัน เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?" หมิงซีเดินเข้าไป แล้วถามนาง

อาลั่วหลานโผเข้ากอดเขา “ข้าไม่เป็นไร"

"แล้วพี่ชายของข้าละ? เขาเป็นอย่างไรบ้าง?" อาลั่วหลันเป็นห่วงองค์ชายดงเหอ ดูจากสีหน้าของโม่ฉีหมิงในตอนนั้น คงไม่ไว้ชีวิตพี่ชายของนางแน่

เขาช่างโง่เขลานัก ที่หลงเชื่อคำพูดของโม่ฉีหาน แล้วเดินทางมายังแคว้นโม่ฉี อีกทั้งยังสร้างปัญหาใหญ่?

ตั้งแต่ที่นางมาอยู่แคว้นโม่ฉี ก็ไม่เคยได้ยินข่าวว่าแคว้นโม่ฉีจะทำสิ่งใดกับแคว้นเซิ่งโจว มีเพียงท่านพ่อของนางที่เอาแต่อยากสร้างสงคราม แต่โชคดีที่มีคนรู้เรื่องนี้ไม่มากนัก

นางหวังเพียงท่านพ่อของนางอย่าได้ทำสิ่งใดผิดเลย......

"ในเมื่อพวกเราไม่เป็นไร องค์ชายดงเหอก็คงไม่เป็นไรเช่นเดียวกัน เจ้าอย่าเป็นกังวล ข้าจะพาเจ้าไปหาเขาเดี๋ยวนี้เลย" หมิงซีกล่าวแล้วพาอาลั่วหลันออกไป

เขาพึ่งรู้ว่าตนเองนั้นเป็นห่วงอาลั่วหลันมากเพียงใด ตอนที่ไม่เห็นนาง เขาก็รู้สึกกลัวเหลือเกิน กลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับนาง กว่าเขาจะวางใจได้ ก็ต้องเห็นนางอยู่เบื้องหน้า

สาวรับใช้กำลังกวาดพื้นอยู่ด้านนอก พวกเขาจึงเข้าไปถามจึงได้รู้ว่าองค์ชายดงเหอพักอยู่ที่ใด เมื่อไปถึงก็เห็นว่าโล่หวินหลาน โม่ฉีหมิงและชิวโม่ไป๋ก็อยู่ที่นั่น

เมื่อเห็นหมิงซีเดินเข้ามา ชิวโม่ไป๋ก็ดึงหูของเขา แล้วพูดขึ้น “เจ้าเด็กคนนี้ มีหญิงงามแล้วลืมอาจารย์ได้ เจ้ามันไร้หัวใจ！”

อาลั่วหลันเมื่อเห็นว่าหมิงซีถูกอาจารย์ของเขาพาไป นางเองก็แอบสงสารเขาเล็กน้อย แต่ก็รีบไปดูอาการพี่ชายของตนก่อน “ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรหรือไม่?"

องค์ชายดงเหอปรับอารมณ์ของตนเองให้เข้าที่ เขาสูดหายใจเข้า จากนั้นก็ตบบ่าของอาลั่วหลันเบาๆ “พี่ไม่เป็นไร"

พูดจบ เขาก็มองไปทางโม่ฉีหมิง “สิ่งที่ท่านกล่าวเมื่อครู่ กลับไปข้าจะรีบไปรายงานท่านพ่อ"

"ไม่ได้ต้องการให้เจ้ารายงาน แต่ให้เจ้าเกลี่ยกล่อม เพราะสิ่งนี้เป็นประโยชน์กับทั้งสองแคว้น" โม่ฉีหมิงกล่าว

องค์ชายดงเหอทำสีหน้าลำบากใจ “แม้ว่าข้าจะเป็นองค์ชาย แต่ในด้านการเมืองการปกครองนั้น ท่านพ่อไม่ค่อยฟังความเห็นของข้าหรอก เขามักจะฟังพวกขุนนางน้อยใหญ่ พวกเขาพูดเล็กน้อย ท่านพ่อก็เอนเอียงไปเสียแล้ว ท่านพ่อยอมที่จะเชื่อพวกเขา แต่ไม่เชื่อข้า"