ตอนที่ 415 ความเขินอาย

ตอนที่ 415 ความเขินอาย

สุราไหลรินลงไปในลำคอ ร้อนไปทั้งกระเพาะ

"รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?" โม่ฉีหมิงเอาแก้วสุรามาจากมือของนาง จากนั้นก็วางไว้บนโต๊ะด้านข้าง แล้วจับมือของนาง วางไว้บนตักของเขา

"มีกลิ่นฉุนเล็กน้อยเพคะ" โล่หวินหลานกล่าว จากนั้นก็ไอสองสามที

"ไหน? ข้าขอชิมดูหน่อย?" โม่ฉีหมิงพูดจบ ก็เชยหน้านางขึ้นมา จากนั้นก็ชิมสุราผ่านริมฝีปากของนาง

โล่หวินหลานหน้าแดงระเรื่อ สองมือของนางผาดไปที่คอของเขา ตอบรับการจูบในครั้งนี้ แสงจันทร์สีนวลส่องสว่างเข้ามาด้านใน

ภายใต้แสงจันทร์นี้ โม่ฉีหมิงถอดชุดของนางออก จากนั้นชั่วพริบตาทั้งคู่ก็เปลือยเปล่า

ผิวสีขาวดุจหิมะเมื่อต้องอากาศด้านนอก ก็หนาวเล็กน้อย โล่หวินหลานเอาตัวเข้าชิดตัวเขา เพื่อรับความร้อนจากคนตรงหน้า ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ตอนนี้ตัวของเขาช่างร้อนละอุ

"เจ้ารอไม่ไหวแล้วหรือ?" โม่ฉีหมิงยิ้มและพอใจที่นางกระชับตัวเข้ามา เขายื่นมือไปจับที่เอวของนาง

โล่หวินหลานที่กำลังจะตอบเขานั้น ก็ถูกร่างใหญ่กดทับลงมา

แววตาของเขามองนิ่งมายังใบหน้าของนาง หน้าของนางตอนนี้แดงระเรื่อ เต็มไปด้วยความสุข ในที่สุดนางก็เป็นของเขาแล้ว ช่วงเวลานี้เขารู้สึกว่าไม่มีสิ่งที่ค้างคาในใจอีกต่อไป

"หวินหลาน....." เขาร้องเรียกชื่อของนาง

มือหนาไล่สัมผัสไปทั่วร่างของนาง ในค่ำคืนที่เร่าร้อนนี้ เขาอยากที่จ้องมองดวงตาของนาง มองทุกการกระทำของนาง มองดูนางบรรเลงเพลงรักกับเขาอย่างสุขสม

หลายปีมานี้ พวกเขาพบเจอกัน พลัดพรากกัน แล้วพบเจอกันอีกครั้ง ราวกับเทวดากำลังกลั่นแกล้ง ตอนนี้โชคดีที่เขาได้พบเจอกับนางอีกครั้ง ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่านางอีกแล้ว

เขาเคยนอนละเมอเพ้อฝันถึงนางยามค่ำคืน ในฝันนั้นนางเดินจากเขาไป และเขาไม่เคยคว้าตัวนางไว้ได้ทัน

ตอนนี้นางได้มาอยู่ข้างกายเขาแล้ว ในที่สุดนางก็เป็นของตน

เขาค่อยๆสอดใส่เข้าไปในตัวนาง เพลงรักที่ร้อนละอุนี้ ราวกับอดทนมานานแล้วระเบิดออกมาจนสิ้น

"อ๊า.....ท่านเบาหน่อย....." โล่หวินหลานกล่าว นางกัดที่ไหล่ของเขา รองรับพายุที่เขานำมานี้

นี่เป็นครั้งแรกของนาง เขากลับรุนแรงกับนางเช่นนี้ ช่างเกินไปเหลือเกิน！

แต่มองดูหน้าของเขาในตอนนี้ เต็มไปด้วยความสุข เป็นความเจ็บปวดที่มีความสุข เขากอดนางแน่นจากนั้นก็พรมจูบจนทั่ว แล้วสอดใส่เข้าไปในตัวนางอีกครั้ง

"หวินหลาน หวินหลาน หวินหลาน......" เขาร้องเรียกชื่อนาง

เทียนสลัวส่องสว่างทั้งคืน จนใกล้รุ่งสางของเช้าวันที่สองจึงค่อยๆมอดไป

พระอาทิตย์ขึ้น สาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา

โล่หวินหลานขมวดคิ้ว นางพลิกตัวไปอีกด้าน ก็พบกับใบหน้าของเสือที่ดุร้ายเมื่อคืน ที่ตอนนี้กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์มองนางอยู่

ผ้าห่มที่ห่มเอาไว้นั้น ลดลงไปทำให้เห็นทรวงอกของนาง

"ทำไมตื่นเช้าจัง? ไม่นอนให้มากหน่อยหรือ?" โม่ฉีหมิงถามด้วยเสียงแหบพร่า

นางเองก็ไม่รู้ว่าเขาจ้องมองดูนางเช่นนี้มานานเท่าไหร่แล้ว เขามองดูนางดุจของล้ำค่า โล่หวินหลานรู้สึกเขินอาย จึงหลบสายตาของเขา

"หืม เป็นอะไรไป? เจ้าอายหรือ?" โม่ฉีหมิงถามอย่างเจ้าเล่ห์ เขายิ้มเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนี้ทำให้โล่หวินหลานแทบละลาย

"ใครจะเหมือนท่านพี่ล้ะ ที่ไม่รู้จักการเขินอาย" โล่หวินหลานหน้าแดงระเรื่อ แล้วมุดตัวลงไปในผ้าห่ม ไม่ไปมองหน้าเขา

เมื่อคืนเขาไม่ยอมปล่อยให้นางได้นอนเลย ตนกว่านางจะเหนื่อยและบอกให้เขาปล่อยตัวนาง นางจำไม่ได้แล้วว่าเพลงรักเมื่อคืนจบลงเช่นไร นางรู้เพียงว่านางเหนื่อยจนเผลอหลับไป

เพียงแต่ มือหนาไม่ยอมให้นางมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาช้อนตัวนางขึ้นมาอีกครั้ง แล้วกระซิบที่ข้างหู “สิ่งที่ควรเห็น และไม่ควรเห็น ล้วนเห็นหมดแล้ว หลังจากนี้เจ้าก็เป็นของข้าแล้ว เรื่องอย่างนี้เจ้าต้องเผชิญหน้ากับมัน มีอะไรน่าอายกัน?"

โล่หวินหลานที่ถูกเขาช้อนขึ้นมา ทำให้ผ้าห่มที่นางห่มตัวตกลงไปบนพื้นจนหมด เผยเนื้อตัวของนางที่เต็มไปด้วยรอยแดง และยังมีรอยฟันรอยหนึ่งอีกด้วย

โม่ฉีหมิงมองดูหัวไหล่ของนาง ราวกับจะพ่นไฟ แววตาเช่นนี้ของเขา เมื่อคืนโล่หวินหลานเห็นมาหลายรอบแล้ว นางรู้ว่าเขาอยากจะทำสิ่งใด จึงรีบเอาผ้าห่มที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาห่มตัวเอาไว้

"ท่านพี่มองสิ่งใด? สิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นฝีมือของท่านที่รุนแรง....." นางพูดได้เพียงครึ่งเดียว จากนั้นโล่หวินหลานก็หยุดพูดไปกลางคัน

นางพูดสิ่งใดไป

โม่ฉีหมิงมองนิ่งมาที่นาง แล้วยิ้ม “เมื่อคืนใครกันที่เอาเท้าทั้งสองมารัดตัวข้าเอาไว้ พูดอีกครั้งสิ?

โล่หวินหลานเขินอาย นางชกไปที่หน้าอกของเขาเบาๆ

"ทั้งหมดก็เพราะท่านพี่......ไม่พูดแล้ว รีบตื่นกันเถอะเพคะ" นางมองดูท้องฟ้า ที่ตอนนี้สว่างแล้ว แต่ยังไม่ตื่นนอนกันอีก

หากถูกชิวโม่ไป๋และหมิงซีรู้เรื่องนี้เขา คงต้องรู้แน่ว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

"หวินหลานของพี่ หากเจ้าน่ารักดังเช่นเมื่อคืนทุกวันก็คงดี เหตุใดพอรุ่งสางกับเป็นแมวน้อยที่ดุนักเล่า" โม่ฉีหมิงถอนหายใจ แล้วมองนางอย่างหยาดเยิ้ม