ตอนที่ 417 มองหาความสนุก

ตอนที่ 417 มองหาความสนุก

ผ่านไปหลายวัน ชิวโม่ไป๋พร้อมด้วยลูกศิษย์และลูกศิษย์สะใภ้ได้เข้ามาทูลลา พวกเขาอยู่ที่ตำหนักองค์รัชทายาทนี้มานานหลายวัน ขืนอยู่ต่อไปคงจะทำให้ชาวบ้านว่าเอาไว้

อีกทั้ง ที่หุบเต๋นั้นพวกเขายังมีสมุนไพรเก็บเอาไว้ ต้องมีคนคอยดูแล ซึ่งสมุนไพรเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งล้ำค่า หากเสียไปแล้ว ก็คงเสียดายน่าดู

เคยชินกับความสงบสุขบนหุบเขา อยู่ที่ตำหนักองค์รัชทายาทมีคนคอยปรนนิบัติทั้งหน้าหลัง ทำให้ไม่คุ้นชินเท่าไหร่นัก เขาเป็นคนชอบทำทุกสิ่งด้วยตนเอง จึงอยากกลับไปอยู่ที่หุบเต๋เสียมากกว่า

ฟังเหตุผลมากมายที่ชิวโม่ไป๋พูดขึ้น โล่หวินหลานก็ไม่อาจรั้งเขาเอาไว้ได้

"ท่านตา หากมีเวลา หลานกับโม่ฉีหมิงจะกลับไปเยี่ยมพวกท่านที่หุบเต๋" โล่หวินหลานเองก็ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ นางจึงพูดเช่นนี้ไปก่อน

ชิวโม่ไป๋ตอบรับ เขามองไปทางอาลั่วหลัน “เจ้าก็จะไปด้วยไหม?"

อาลั่วหลันพยักหน้า แล้วเดินไปข้างหมิงซี “หมิงซีอยู่ที่ใด หม่อมฉันก็อยู่ที่นั่นเพคะ"

หมิงซีลูบหัวของนาง อย่างรักใคร่

นางรู้อยู่แล้วว่าอาลั่วหลันต้องตอบเช่นนี้ นางรู้ว่าอาลั่วหลันนั้นรักหมิงซีมาก ยอมที่ไปกับเขาทุกที่ ก็ดีเหมือนกัน ที่ได้พบเจอคนที่พร้อมจะอยู่กับเราไปตลอด ไม่รู้ว่าหมิงซีทำบุญด้วยอะไรจึงเจอเข้ากับนาง

"เสี่ยวฮัว หัวใจของคนเรานั้นอยากที่จะหยั่งถึง เจ้าต้องระวังทุกย่างก้าว อย่าให้โดนใครรังแกได้ ตาไม่อาจอยู่ข้างกายเจ้า คอยปกป้องเจ้า ดังนั้นเจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี" ชิวโม่ไป๋กล่าวย้ำเตือนนาง

เมื่อได้ยินคำพูดอย่างเป็นห่วงของเขา นางก็น้ำตาซึม นางคลี่ยิ้มออกมา รู้สึกเพียงว่าได้อยู่ด้วยกันไม่นาน ก็ต้องลาจากแล้ว หากเป็นเช่นนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่แรกคงจะเสียใจน้อยกว่า

"ค่ะ ท่านตา" โล่หวินหลานพยักหน้า

ชิวโม่ไป๋ก็กล่าวอีกสองสามประโยค โล่หวินหลานเองก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ก่อนจะออกไปนางก็นำให้เขาจำนวนเงิน แต่ชิวโม่ไป๋ก็ได้ปฏิเสธ

ที่หุบเต๋นั้นห่างไกลผู้คน เขาไม่จำเป็นต้องใช้เงิน เงินนั้นก็ใช้เพียงนำไปแลกอาหารและเสื้อผ้าก็เท่านั้น อีกอย่างสมุนไพรที่เก็บได้บนหุบเต๋ก็พอต่อการใช้จ่ายของเขาแล้ว

โล่หวินหลานรู้ดีว่าเขาเป็นคนอย่างไร นางจึงไม่ได้ดันทุลันจะยัดเยียดให้ จากนั้นจึงรับสั่งให้บ่าวไพร่เตรียมรถม้า แล้วให้เย่หวินส่งพวกเขาไป

โล่หวินหลานส่งเขาไปถึงนอกเมือง ชิวโม่ไป๋ก็บอกให้นางกลับไป นางมองดูรถม้าสีฟ้าครามที่วิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ โล่หวินหลานรู้สึกโหว่งเหวงในใจ

นางทะลุมิติมาที่โลกนี้ก็นานหลายปี จนนางเริ่มจะเคยชินกับวิถีชีวิตของคนที่นี่เสียแล้ว นางมีทั้งคนรัก มีทั้งญาติ มีเพื่อน และคนที่นางสามารถไว้ใจได้คนที่สามารถปกป้องนางได้ และนางก็ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

บางที นางก็รู้สึกว่าเป็นสิ่งที่ดีเหมือนกัน.....

นางเพียงไม่รู้ว่าตอนนี้เพื่อนของนางในโลกปัจจุบันจะเป็นอย่างไรบ้าง หลังจากที่นางจากมา พวกเขาจะคิดถึงนางบ้างไหม นางได้กลายเป็นหนึ่งในบทสนทนาของพวกเพื่อนๆหรือไม่

บางทีนางเองก็คิดว่าเวลานั้นช่างผ่านไปแล้ว แต่ในทางกลับกันกลับเดินช้าเหลือเกิน

ค่ำคืนนี้โม่ฉีหมิงก็กลับมาในเวลาค่ำมืดแล้ว นางบอกกับเขาเรื่องที่ชิวโม่ไป๋กลับไปยังหุบเต๋ เขามองหน้านางแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้าเอาแต่อยู่ในตำหนักรู้สึกเบื่อหน่ายใช่หรือไม่? ไว้รอข้าจัดการงานของหลวงให้เรียบร้อย จะพาเจ้าออกไปพักใจ"

เขาจะมีเวลาได้อย่างไร โล่หวินหลานไม่ได้พูด แต่นางรู้ว่าเขาเป็นถึงองค์รัชทายาท เขาไม่มีเวลาออกไปนอกเมืองง่ายๆหรอก

โม่ฉีหมิงราวกับเดาได้ว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่ เขาหยีที่ผมของนางอย่างเอ็นดู “เจ้ากำลังคิดสิ่งใดข้ารู้ดี ท่านพ่อกำลังจะส่งขุนนางไปที่หนางเจียง ซึ่งต้องผ่านมือข้า ถึงเวลานั้นเราจะใช้ข้ออ้างนี้ไปเที่ยวหนานเจียงกัน"

โล่หวินหลานหันกลับมา แล้วจับไปที่ใบหน้าของเขา ตอนนี้หน้าของเขาซูบลงมาก ใบหน้าเองก็เริ่มมีริ้วรอย มองดูเขาช่างอิดโรยนัก

"ท่านพี่ซูบผอมลงไปเสียแล้ว ช่วงนี้มีงานที่แก้ปัญหายากหรอเพคะ?" นางเอ๋ยถาม

โม่ฉีหมิงคว้ามือของนางเอาไว้ ไม่อยากให้นางเป็นกังวลกับเรื่องในราชสำนัก ขุนนางเก่าที่อยู่ฝ่ายโม่ฉีซิวยังอยู่ เขาต้องตัดปีกคนพวกนั้น ไม่ให้ปีกกล้าขาแข็ง จึงต้องใช้เวลา

แม้ว่าตอนนี้ตำแหน่งจะอยู่ในมือเขา แต่ก็ไม่อาจที่จะมองข้ามขุนนางเก่าแก่เหล่านั้นได้ หากพวกเขาต่อต้าน ฮ่องเต้เจียเฉิงก็คงไม่วางใจในตัวเขา

แต่อย่างไรเสียเขาก็ไม่เคยเห็นคนพวกนั้นอยู่ในสายตา หลังจากที่เขารับตำแหน่ง เขาก็จะค่อยๆกำจัดทิ้ง

"ไม่มีสิ่งใดหรอก ช่วงนี้ข้ามัวแต่สนใจเรื่องในราชสำนัก จนไม่มีเวลาให้เจ้า ข้ารู้สึกคิดถึงเจ้ามากก็เท่านั้น" โม่ฉีหมิงยิ้ม

"ปากหวานเกินไปแล้วเพคะ！” โล่หวินหลานตีไปที่อกของเขาเบาๆ

"หม่อมฉันบอกให้นางกำนัลเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว ท่านไปอาบเถอะเพคะ" โล่หวินหลานกล่าว

โม่ฉีหมิงจับที่ผมของนาง แล้วไปค้องที่หู จากนั้นก็พูดกระซิบ “คืนนี้รอข้านะ"

โล่หวินหลานรีบผลักเขาออกไป “รีบไปอาบน้ำเถอะเพคะ！”

เขายิ้มแล้วเดินจากไป ตอนที่แผ่นหลังนั้นเดินห่างออกไป แววตาของเขายังคงยิ้มอยู่

ไม่นานเขาก็กลับมา นางตั้งใจนอนอยู่บนเตียงแล้วแกล้งหลับ บนตัวของเขามีกลิ่นหอมอ่อนๆ กลิ่นนั้นเดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกล แล้วสุดท้ายก็มาหยุดอยู่ตรงเตียง

โม่ฉีหมิงมองดูใบหน้างดงามของนางราวกับงานศิลปะ เขายื่นมือออกไปจับอย่างอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว มือหนาลูบไล้ไปที่ใบหน้าของนาง เขาจับจากคิ้วของนาง ไปยังดวงตาและหยุดตรงที่ริมฝีปากบาง

เขาลูบไล้นางอย่างทะนุถนอม โล่หวินหลานกลั้นหัวเราเอาไว้ แต่ขนตาของนางกลับสั่นเทา เขาหัวเราะ “แกล้งหลับ?"

โล่หวินหลานลืมตาขึ้น “หม่อมฉันกำลังจะนอนหลับไปแล้วเพคะ แต่ถูกท่านพี่ปลุกให้ตื่น"

เขาเปิดผ้าห่มออก จากนั้นก็กอดนางเอาไว้ แต่ไม่ได้ทำสิ่งใด