ตอนที่110 นางแสดง

ตอนที่110 นางแสดง

ทั้งสองเหมือนจะขยันออกเดินทสง ยังไม่ได้ออกมานาน เหมือนกำลังจะออกเดินทางไปเกือบครึ่งหนึ่งของเมืองจิงเฉิงแล้ว ซื้อของที่ไม่เคยซื้อและของที่ไม่ได้ใช้งาน สองมือของเย่หวินถือของเต็ม รู้อย่างนี้ตนเองน่าจะลากฉินหยิ่นมาใช้แรงงาน

“เย่หวิน ลำบากเจ้าหน่อยนะ เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปดื่มชา“ ·โล่หวินหลานลูบผมของเย่หวินเบาๆ เพื่อแสดงคำขอบคุณ และไปถึงโรงน้ำชาในเมืองจริงๆ เดินเข้าไปในโรงน้ำชานั้นเป็นที่เดียวกับที่วันนั้นเย่เซียวหลัวกับเวินอ๋องเคยมา

พอเข้าไปถึงประตู เด็กที่ทำงานอยู่ข้างในทักทายอย่างมีมารยาท เขานำทางพวกนางเข้าไปในประตูและพูดไปด้วย “ท่านทั้งสองจะนั่งชั้นสองหรือทั้งหนึ่งขอรับ?”

โล่หวินหลานพูดแบบไม่ได้คิด”ห้องส่วนตัวชั้นสอง”

เด็กในร้านพาพวกนางเดินไปชั้นสองอย่างมีความสุข เหยียบพื้นที่ปูด้วยไม้อันสวยงาม มือจับราวบันไดไว้ ทุกอย่างเหมือนให้ความรู้สึกถึงความโบราณ ตอนที่จะถึงทางโค้งของชั้นสอง ข้างหูของนางได้มีเสียงที่ดุใหญ่ของชายดังขึ้น “ทำไมพวกเจ้ายังพูดแต่กับเรื่องนี้? เวินอ๋องกลับมาแล้ว ข้าว่านะลูกสาวคนที่สามของตระกูลเย่ต้องไปหาเขาแน่นอน ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็อย่างนี้แหละ วันไหนที่ได้อยู่ด้วยกันก็ไม่แน่นอน “

ได้ยินชื่อของเวินอ๋องและเย่เซียวหลัว ฝีเท้าของโล่หวินหลานได้หยุดชะงัก ข้างหูส่งเสียงที่โต๊ะนั้นสนทนากัน

“ไม่มีทาง ไม่มีทาง ท่านเย่สามก็คือพระชายา นี่เป็นการสืบทอดกันมายาวนานแล้ว เป็นไปได้ยังไงที่จะสมรสกับเวินอ๋อง?” เสียงชายผู้หนึ่งที่กำลังต่อต้าน

คนที่ถูกต่อต้านเหมือนจะไม่มีความสุข และพูดด้วยเสียงในจมูก”เจ้ารู้อะไร ครั้งที่แล้ว ตอนที่อยู่ตรงโรงน้ำชาได้ยินเวินอ๋องและเย่สามมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมาก แต่จู่ๆเวลานั้นองค์รัชทายาทก็มา และต่อยเวินอ๋องไปสักพัก พวกเจ้าว่าองค์รัชทายาทจะของเย่สามหรือไม่? ผู้หญิงอย่างนี้ ขอไปก็ดูไม่ไหวอยู่ดี ความสุขของราชวงศ์ ชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเราคงไม่มี

คนรอบตัวที่อยู่ข้างๆพยักหน้ากันหมด

คำพูดที่ไร้สาระแบบนี้ โล่หวินหลานนึกไม่ถึงว่าเรื่องของเย่เซียวหลัวและเวินอ๋องได้ลือกันทั่วทุกที่อย่างนี้ ทุกคนที่มาโรงน้ำชา สิ่งที่ทำกันแล้วดีใจบ่อยที่สุด ก็คือได้มีเวลาโม้แล้วนั่งอยู่กัน

เรื่องนั้นไม่เพียงแต่ทำลายงานสมรสขององค์รัชทายาทและเย่เซียวหลัว และทำลายศักดิ์ศรีของเย่เซียวหลัว ฟังจากการพูดของคนพวกนี้ฟังไม่ยากเลยว่าพวกเขากำลังว่าเย่เซียวหลัวเป็นผู้หญิงที่ไร้ศักดิ์ศรี ไม่รู้ว่าถ้าตระกูลเย่ได้ยินคำพูดพวกนี้แล้วจะเกิดอะไรขึ้น นางก็กำลังรอดูอยู่เหมือนกัน

โล่หวินหลานหันกลับไป และเดินตามเด็กในร้านไปชั้นสองที่เป็นห้องส่วนตัว นางสั่งชาหอยทากมรกตฤดูใบไม้ผลิมา หลังจากนั้นก็ปิดประตูลง

นางเรียกเย่หวินข้างหูอย่างเสียงเบา “วันนี้เรื่องที่ได้ยิน ข้าจะให้ตระกูลเย่ได้รู้”

ยิ่งถ้าเป็นคนที่ตระกูลใหญ่ๆ สิ่งที่สนใจมากที่สุดก็คือหน้าตา

เย่หวินกระตุกมุมปากและทำเป็นรูปโค้ง และมองนางและพยักหน้า

ทั้งสองนั่งอยู่ในโรงน้ำชา พอดื่มเสร็จอะไรก็พุ่งหน้าไปยังร้านตัดเสื้อ

แค่เงยหน้า ก็เห็นการตกแต่งภายในที่ดูสวยงามอลังการ โล่หวินหลานยืนอยู่ตรงหน้าร้าน มองป้ายร้านสีทองที่เขียนตัวใหญ่ "ร้านชุดโจวซื่อ" ตัวหนังสือพวกนี้แสดงถึงความหรูหราของร้าน ตรงหน้าร้านมีรูปปั้นสิงโตหินคู่หนึ่ง ด้านในสว่างสไว มีผ้าหลากสีแขวนเอาไว้ มองไปทางไหนก็จะเห็นผ้าที่ถูกแขวนเรียงราย

สมแล้วที่เป็นร้านเสื้อผ้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง โล่หวินหลานเดินเข้าไป ก็มีหญิงสาวมาทำความเคารพแล้วเชื้อชวนนางไป จากนั้นก็แนะนำชุดที่แขวนเอาไว้

แต่ว่าหญิงสาวผู้นั้นก็มีสายตาเฉียบคม ถึงแม้ว่าโล่หวินหลานจะแต่งตัวธรรมดา แต่ปิ่นปักผมของนางนั้นเป็นของมีค่า จึงแนะนำเนื้อผ้าระดับดีให้กับนาง

"แม่นาง พวกเรามาเอาผ้าจากตำหนักหมิงอ๋อง" เย่หวินในที่สุดก็พูดแทรกขณะที่เขากำลังแนะนำผ้า จากนั้นก็หยิบตราหยกของตำหนักหมิงอ๋องออกมา หญิงสาวคนนั้นถึงจะเงียบลงได้

คนจากตำหนักหมิงอ๋องมาสั่งตัดชุดไว้จริงเมื่อหลายวันที่ผ่านมา

"ฮูหยิน เชิญตามข้ามา"

แม่นางคนนั้นก็ได้พาโล่หวินหลานมาที่ห้องห้องหนึ่ง แต่ขณะที่กำลังเปิดดูผ้านั้น ด้านนอกก็มีเสียงของหญิงสาวดังขึ้น“เจ้าอย่าเข้ามานะ กลางวันแสกๆ เจ้าต้องการจะทำสิ่งใด?"

ไม่ต้องคิดก็รู้เลยว่ามีคนกำลังลวนลามสาวงามอยู่ แต่ไม่คิดว่าจะวิ่งหนีมาทางร้านนี้ โล่หวินหลานปรายตามองหญิงสาวคนนั้น มองจากด้านหลังนางก็ดูดี ผมของนางดำสนิทยาวสลวย รูปทรงองค์เอวก็ดีไม่ใช่น้อย อย่างน้อยมองจากด้านหลังก็เป็นสาวงามคนหนึ่งเลย

เพียงแต่ ชายคนนั้นที่กำลังเดินมานั้นโล่หวินหลานรู้สึกคุ้นๆ มองเพียงด้านหลังไม่อาจเดาได้ว่าเป็นใคร เพียงแต่สองคนนั้นช่างดูคุ้นนักเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน