ตอนที่129บัตรเชิญของเวินอ๋อง

ตอนที่129บัตรเชิญของเวินอ๋อง

สีหน้าของโม่ฉีหมิงมืดครึ้มลงเขาค่อยๆเปิดหน้าต่างออกเผยใบหน้าที่ปกปิดความหยิ่งยโสไม่มิด“ไม่ทราบว่าในเมืองหลวงตระกูลเย่คนไหนจะแจกเงินมงคลให้เปิ่นหวาง?”

พ่อบ้านคนนั้นรู้จักโม่ฉีหมิงชั่วขณะที่เห็นเขาก็รู้ว่าตัวเองได้เหยียบกับระเบิดเข้าแล้วคาดไม่ถึงว่าจะเหยียบลงบนหัวเขาเข้าเพียงแค่เห็นสายตาคู่นั้นของเขาความรู้สึกกลัวอาการชาที่หนังศีรษะก็จู่โจมสู่หัวใจ

“คือคือเย่กั๋วกงตระกูลเย่”พ่อบ้านพูดอ้ำๆอึ้งแล้วก้าวถอยหลังไปสองก้าวโม่ฉีหมิงหัวเราะเยาะ“เย่กั๋งกงตระกูลเย่จะมีงานมงคลอะไร?ทำไมเปิ่นหวางถึงไม่รู้?”

พ่อบ้านตกใจกลัวจนก้าวถอยหลังซ้ำอีกสองก้าวเย่กั๋วกงมองผ่านผ้าไหมบนรถบนพื้นหิมะมีเงาร่างกายสูงเพรียวที่ยืนอยู่รอบตัวแพร่ความเย็นชาออกมาคือใครกันแน่ถึงกับทำให้พ่อบ้านตกใจจนต้องก้าวถอยหลัง

“นายท่าน ท่านผู้นี้คือหมิงอ๋อง”พ่อบ้านพูดบอกอยู่ข้างรถม้าของเย่กั๋วกงทำใหเย่กั๋วกงเข้าแจ่มแจ้งแต่กลับไม่พูดอะไรอีกและเปิดยกผ้าม่านรถม้าขึ้น ใบหน้าที่ชัดเจนปรากฏขึ้นในสายตาเขาสายตาเย็นชาคู่นั้นทำให้หน้าหนาวนี้เขาอดจะขดตัวด้วยความหนาวเหน็บมิได้

“แท้จริงแล้วเป็นหมิงอ๋องที่อยู่ตรงนี้ขออภัยพ่ะย่ะค่ะพรุ่งนี้เป็นวันสมรสระหว่างลูกสาวคนเล็กของข้ากับรัชทายาทเป็นเหตุสุดวิสัยที่ทำให้ถนนเส้นนี้แน่นขนัดในเมื่อมีโชคได้พบหมิงอ๋องโปรดหมิงอ๋องทรงรับเงินมงคลพวกนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะถือว่าเป็นการสัมผัสบรรยากาศชื่นมื่นนี้ไม่ว่าจะเท่าไหร่คือว่าเป็นน้ำใจ”หน้าอวบอ้วนของเย่กั๋วกงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเอาอกเอาใจ

หมิงอ๋องคนนี้แม้ว่าจะไม่ได้มีบทบาทสำคัญอะไรแต่ว่าช่วงนี้ในราชสำนักมีข่าวว่ากำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นอีกครั้งฝ่าบาทใช้ให้ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งสำคัญภายภาคหน้าจะต้องเป็นคนรุ่นหลังที่มีความสามารถ

โม่ฉีหมิงไม่มองแม้กระทั่งเงินมงคลที่พ่อบ้านหยิบส่งมาให้คิ้วขมวดถูกกันแน่น“ในเมื่อเป็นงานมงคลระหว่างคุณหนูสามตระกูลเย่กับรัชทายาทงั้นเปิ่นหวางก็ร่วมแสดงความยินดีด้วยเพียงแต่ว่าเย่กั๋วกงท่านพูดจาโอ้อวดแยกเงินกลางถนนอย่างนี้ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูฝ่าบาทเปิ่นหวางเกรงว่าท่านจะเข้าใจผิดได้”

เมื่อได้ฟังที่โม่แหมิงกล่าวในใจของเย่กั๋วกงก็บีบรัดแน่นเป็นตัวเขาเองที่ไม่ได้คิดให้รอบคอบที่เขาพูดโม้โอ้อวดแจกเงินมงคลออกไปเพื่อที่จะเป็นคนรุกก่อนทำให้ฝ่าบาทไม่มีทางหนีทีไล่แต่ว่าฟังที่โม่ฉีหมิงวิเคราะห์กลับทำให้รู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา

ชั่วภายในเวลาชั่วพริบตาอารมณ์บนใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาแต่ว่าสุดท้ายก็ปรับสีหน้าเป็นสงบนิ่งเอ่ยยิ้มๆว่า“เป็นข้าที่สะเพร่าเองขอบคุณหมิงอ๋องที่ตักเตือนพ่ะย่ะค่ะ”

โม่ฉีหมิงแสยะยิ้มมองไปที่เย่กั๋วกงและจ้องไปที่ถุงเงินที่อยู่ในมือพ่อบ้านประมาณสามวิแล้วก็รีบเอ่ยขึ้นว่า“ช่วงนี้ท่านพ่อกำลังสอบสวนหาพวกแสวงหาประโยชน์ให้ตัวเองขุนนางกังฉินหวังว่าเย่กั๋วกงจะไม่เป็นหนึ่งในนั้น!”

เบ้าตาของเย่กั๋วกงหดตัวลงฉับพลันโม่ฉีหมิงเป็นคนริเริ่มตรวจสอบเรื่องแม่ทัพต้วนรับเงินสินบนทุกวันนี้ถูกเนรเทศหลิงหนานไม่สามารถที่จะกลับมาเมืองหลวงได้ตลอดชีวิตหรือว่าไม่แน่ว่าคนถัดไปจะเป็นตัวเขาหรือว่าโม่ฉีหมิงกำลังตั้งใจที่จะเตือนสติข้าอยู่กันแน่?

เมื่อโม่ฉีหมิงพูดเสร็จก็รีบหมุนตัวขึ้นรถม้าไปนั่งลงบนรถม้าด้วยสายตาสงบนิ่งข้างนอกไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวชั่วครู่ก็ได้ยินเสียงฉินหยิ่นเอ่ยว่า“เย่กั๋วกงช่วยหลบทางให้หน่อยได้หรือไม่?”

เมื่อเย่กั๋งกงที่กำลังใจลอยได้ยินสติก็กลับมาอย่างรวดเร็วคนรับใช้ฝ่ายตรงข้ามได้ทำสัญญาณมือกลุ่มพลทหารและม้าก็รีบหลีกทางพอที่จะให้รถม้าแล่นผ่านไปได้รถม้าของโม่ฉีหมิงผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเพียงไว้เพียงภาพด้านหลังของรถม้าเท่านั้น

เมื่อกลับถึงจวนหวางก็เป็นเวลาเที่ยงตรงเปิดผ้าม่านแล้วเดินเข้าไปที่ห้องโถงหลักเห็นเพียงโล่หวินหลานที่นั่งเฝ้าขนมถั่วเหลืองอยู่ที่โต๊ะอาหารส่วนอาหารจานอื่นนั้นเตะเพียงน้อยนิดก็รู้สึกเหมือนโดยตำมือมิปราณ“ทำไมถึงได้ไปนานนัก?ฝ่าบาททำให้ท่านลำบากใจใช่หรือไม่?”โล่หวินหลานยืดคางลองไปที่โม่แหมิงที่กำลังถอดเสื้อนอกอยู่เขาใช้น้ำร้อนล้างมือแล้วค่อยใช้ผ้าขนหนูเช็ดมือแล้วใช้มือวางไปที่เตาไฟให้อบอุ่นถึงจะนั่งลงข้างโล่หวินหลานกินข้าวเป็นเพื่อนนาง

“เมื่อกี้นี้พบเย่กั๋วกงที่ถนนทำไมแจกเงินมงคลดังนั้นจึงเสียเวลาไปสักหน่อย”โม่ฉีหมิงเอ่ยพร้อมคีบอาหารวางลงในจานของนาง

แจกเงินมงคล?โล่หวินหลานเคยได้ยินเย่หวินพูดถึงอยู่เหมือนกันก่อนที่มีงานมงคลพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายมักจะเรียกรวมตัวคนแปลกหน้าแล้วแจกเงินมงคลให้แก่พวกเขาคาดเดาว่าจะเป็นแผ่นทองแดงทั้งหมดที่ใจกว้างหน่อยก็จะให้แผ่นทองแดงผสมเศษเงินตำลึงใช้วิธีพวกนี้ป่าวประกาศให้ทุกคนทราบเพื่อให้คนทั้งเมืองแสดงความยินดีกับพวกเขาเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติของที่นี่

คนส่วนใหญ่ล้วนเต็มใจที่จะทำเรื่องพวกนี้ในเมื่อจะได้โชคมงคลและเงินตำลึง

“ดูเหมือนว่าความฝันอันสวยงามของเย่กั๋วกงคงจะแตกสลายแล้วละวันนี้ฝ่าบาทเรียกท่านเข้าพบเพราะเห็นด้วยกับการยกเลิกกฎมณเฑียรบาลอีกทั้งอนุญาตให้เย่เซียวหลัวแต่งงานกับเวินอ๋องใช่หรือไม่?”โล่หวินหลานทำเป็นไม่เห็นแครอทในจานของตัวเองโม่ฉีหมิงส่ายหน้าและวางตะเกียบลง”วันนี้ถึงแม้ว่ามองจากภายนอกจะไม่พูดอะไรแต่ว่าคงจะไม่ต่างจากที่คาดไว้เพียงแต่คงจะคิดไม่ถึงว่าแม้แต่ฮองเฮาก็ออกหน้ามาพูดถึงเรื่องนี้ด้วย”

“ฮองเฮาออกปากด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือ?ไม่ใช่พูดกันว่าวังหลังไม่สามารถที่จะยุ่งเรื่องกับงานราชการมิใช่หรือ?ฝ่าบาทมิได้ว่ากล่าวอันใดหรอกหรือ?”โล่หวินหลานเอ่ยด้วยความข้องใจโม่ฉีหมิงกลับส่งเสียงฮึมออกมา”ฮองเฮาอยู่กับท่านพ่อเป็นเวลานานทำไมจะไม่รู้ว่าท่านเป็นคนอย่างไร?”ข้าเชื่อว่านางมีความสามารถพอที่จะทำให้ท่านพ่อไม่สามารถกล่าวโทษนางได้

คาดมิถึงว่าเย่ฮองเฮาจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ก็คงจะเป็นเช่นนั้นถ้าไม่เก่งก็คงจะไม่สามารถครองตำแหน่งฮองเฮาเป็นเวลานานเช่นนี้