ตอนที่139 แผนการที่ใช้ไม่ได้

ตอนที่139 แผนการที่ใช้ไม่ได้

สีฟ้าครึ้มเสียจนน่ากลัว ลมหิมะยังคงพัดไม่หยุด ทั้งๆที่ตอนนี้ยังเป็นฤดูหนาวมากอยู่แท้ๆ แต่ลมยังพัดแรงขนาดนี้ ดูท่าฤดูหนาวในปีนี้จะผ่านความหนาวเย็นไปยาวกว่าปีอื่น

ในห้องโถงหลักเรือนตระกูลเย่ประดับด้วยผ้าสีขาว ท้องสองฝั่งมีเทียนสีขาวจุดอยู่ ทำให้ทั้งห้องพิธีนั้นดูสว่าง เด็กหนุ่มและสาวรับใช้ทั้งสี่คน ยืนเฝ้าห้องพิธีอยู่ฝั่งละสองคน

จะมีคนใช้วิ่งเข้ามาทีละ 1-2 คนเป็นครั้งคราว รีบก้าวผ่านห้องพิธีนั้นไป

“พี่จินหยก ใกล้ถึงเวลากลางดึกแล้ว... พวกเขาบอกว่าในเวลานี้เป็นเวลาที่ ที่ง่ายที่สุดที่จะ... พี่กลัวไหม?” คนใช้คนหนึ่งพูดอย่างหวาดกลัว

ส่วนคนที่ถูกเรียกว่าพี่จินหยกนั้นเป็นคนใช้ระดับสองที่อายุค่อนข้างมากขึ้นมาหน่อย เป็นลูกมือของคุณนายใหญ่ รู้เรื่องคล่องแคล่วในทุกๆเรื่อง อย่างเช่นเรื่องแบบนี้จะมอบหมายมาให้เจ้าทำ

เจ้าจ้องที่เด็กรับใช้คนนั้น แล้วพูดเสียงแข็ง “กลัวอะไรกัน? พวกเราอยู่ที่นี่กันตั้งหลายคน แล้วอีกอย่าง นี่ก็เป็นคุณหนูสามของพวกเราเอง เขาจะทะทำอะไรพวกเรา? อย่าทำให้ตัวเองตื่นกลัวไปหน่อยเลย”

เด็กรับใช้คนนั้นอายุยังน้อย และนี่เป็นครั้งแรกที่อยู่เฝ้าศพ ก็จะกลัวเป็นธรรมดา แต่ถูกจินหยกดุจนไม่กล้าปริปากพูดต่อ

สาวใช้ทั้งสองก็แอบรู้สึกกลัวเหมือนกัน แต่เมื่อได้ยินที่จินหยกพูด ก็ไม่กล้าคิดไปไกล ทำได้แค่สวดมนต์อยู่ในใจ ให้พระคุ้มครอง!

ลมตอนกลางคืนนั้นยิ่งพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ พัดเสียจนเกิดเสียงที่หน้าต่างประตู ด้านนอกก็มีเสียงเคาะบอกเวลาดังเพื่อบอกว่านี่เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว

เที่ยงคืนมาถึง

แสงจันทร์จากด้านนอกค่อยๆมืดลง ก่อนหน้านี้ยังเห็นวิวหิมะผ่านทางแสงจันทร์ได้ แต่ตอนนี้มองไม่เห็นแล้ว ทั้งสี่คนอาศัยความแข็งแกร่งในใจเฝ้าหน้าโลงศพอยู่สองฝั่งต่อไป

เงียบอยู่สักพัก ทันใดนั้น ก็มีเสียงแมงร้องดังขึ้น

เด็กรับใช้คนนั้นตกใจจนร้อง “อ้ะ” ออกมา แล้วมุดเข้าไปที่อ้อมอกจินหยก พูดเสียงสั่น “ที่จินหยก มีเสียงมีเสียง...”

จินหยกก็ตกใจในท่าทางของเจ้าเช่นกัน พยายามข่มอารมณ์ตัวเองอย่างสุดฤทธิ์ แล้วผลักเด็กคนนั้นออก “ทำอะไร? เสียงจากไหนกัน?”

อยู่ๆเสียงของแมวก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย จินหยกพยายามเงี่ยหูฟัง แล้วตบหัวเด็กรับใช้คนนั้น “อย่าทำตื่นตกใจไป ถ้าหากเสียงดังจนทำให้นายท่านกับคุณหญิงตื่น แกเห็นดีแน่!”

เงียบลงไปสักพัก เด็กรับใช้คนนั้นปิดปากตัวเองแน่น ดวงตาทั้งคู่มองจ้องออกไปด้านนอก กลัวจะหลุดอะไรออกไปอีก และด้านนอกมีเพียงความมืดมิด และวิวของหิมะ แล้วก็ไม่มีอะไรอีก

ผ่านไปสักพัก ก็มีเสียงร้องไห้ของหญิงสาวลอยมาแต่ไกลๆ เด็กรับใช้นั้นตื่นตระหนกขึ้นมา สาวรับใช้อีกสองคนก็เริ่มจะทนไม่ได้แล้ว ต่างพากันร้องเสียงหลงแล้ววิ่งหายไป

“เจ้า พวกเจ้าหยุดวิ่งเดี๋ยวนี้ ไม่มีอะไร สักหน่อย!” จินหยกวิ่งมาที่หน้าประตู แล้วพูดเสียงเบา เสียงร้องไห้เมื่อกี้เจ้าก็ได้ยินแล้วเหมือนกัน แต่เพื่อไม่ให้ตัวเองถูกคุณนายใหญ่ทำโทษ จึงยืนตัวสั่นอยู่ที่หน้าโลง

“พี่จินหยก มีจริงๆนะ ในนั้นมันมีอะไรจริงๆ” เด็กรับใช้สะดุดล้มที่กอหญ้า จับขาตัวเอง พลางพูดขึ้น

เจ้าไม่อยากจะอยู่ตรงนั้นอีกต่อไป ข้างในต้องมีอะไรแน่ๆ มากเสียจนทำให้เจ้ารู้สึกกลัว

หิมะค่อยๆหยุดตก กลายเป็นเสียงลมที่แรงขึ้น ความมืดด้านนอกทำให้น่ากลัวยิ่งขึ้น คนก็ไปกันหมดแล้ว เหลือเพียงเจ้าคนเดียว จินหยกบีบขาตัวเองที่เริ่มสั่น ค่อยๆเดินเข้าไปด้านในห้องพิธี

โลงศพสีดำอยู่ด้านใน มันช่างน่าน่าเกรงขาม เงียบสงบมั่นคงเหมือนกับไม่ใช่สิ่งที่ตายไปแล้ว

“ครืด” ทันใดนั้นแสงเทียนก็ดับลงกรงเล็บแหลมเฉียดข้างหูจินหยกไป จับที่คอของเจ้าแน่นจนเป็นรอย

เจ้าร้องขึ้นเสียงดังด้วยความตกใจ ความสงบนิ่งเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นความคลุ้มคลั่ง รีบวิ่งออกจากห้องพิธีไป

เสียงลมพัดค่อยๆเบาลง ภายในห้องพิธีก็ค่อยๆสงบลง ด้านหลังพัดลมเผมให้เห็นร่างของอีกคนหนึ่ง ร่างสูงยาวทะมัดทะแมงนั้น วิ่งพลางก่นด่า “จินหยกใช่ไหม ฉันจะจำเจ้าไว้! จัดการยากจริงๆเลย”

เปิดฝาโลงที่หนักอึ้งขึ้นมา เย่อวิ๋นกว่างจุดโคมไฟ เผยให้เห็นใบหน้าของเย่เซียวหลัว สีนั้นดูแย่แทบเสียจนจะเป็นสีของตับหมูแล้ว ยังดีที่เขาเจาะรูไว้ที่ด้านล่างของโลง มิเช่นนั้นเย่เซียวหลัวก็คงจะตายคาโลงไปแล้ว

ไม่มีเวลามาคิดเยอะ เย่อวิ๋นกว่างเล็งพิกัดเรียบร้อย ก็นำของชิ้นเล็กๆสีแดงนั้นหย่อนเข้าไปในจมูกเย่เซียวหลัว และยื่นมือเอาของอีกชิ้นไปไว้ตรงตำแหน่งหัวใจเจ้า

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็รีบเดินออกมา

เขาไม่มีเวลามาเก็บร่องรอยในสิ่งที่เขาทำ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ ที่ต้องการก็คือผลลัพธ์ ขอเพียงในห้องพิธีนี้มีการเคลื่อนไหว เย่กั๋วกงยังคงเชื่อว่าเย่เซียวหลัวยังไม่ตายแน่นอน

หลังจากรีบออกมาแล้วนั้น เขาก็มุดกลับเข้าไปในห้องฟืนอีกครั้ง

เขาหยิบตะขอเหล็กออกมาจากข้างเอว ถือโอกาสที่รอบข้างมืดสลัวไม่มีคน ใช้ความคล่องและรวดเร็วในการเกี่ยวตะขอเข้ากับกุญแจ