ตอนที่181ฟังเสียงลม

ตอนที่181ฟังเสียงลม

บรรยากาศเงียบสงัด ทุกคนต่างก็ก้าวถอยหลัง

มีบางคนที่รู้ว่าองค์รัชทายาทคือใคร แต่ก็ไม่กล้าที่จะก้าวไปด้านหน้า พวกเขาต่างก็รู้ดีว่าเหตุการณ์คราวที่แล้วในร้านค้า คนคนเดียวกัน สถานที่เดียวกัน สุดท้ายคนที่ออกตัวเข้าไปช่วยแม่นางจิ่นชื่อก็คือองค์รัชทายาท เป็นเพียงแค่หญิงงามแห่งยองเชียงโหล แต่กลับให้องค์รัชทายาทออกตัวช่วยหลายต่อหลายครั้ง

ทุกคนต่างก็รู้สึกไม่ดีนัก

แววตาขององค์รัชทายาทนั้นคล้ายกับน้ำที่เย็นยะเยือก เขาค่อยๆเดินไปด้านหน้าของชายรูปร่างกำยำนั่น สายตาจับจ้องไปที่มือทั้งสองของเขา ในขณะนั้นเองตัวของชายรูปร่างกำยำนั้นก็สั่นเทาอย่างมิอาจควบคุมได้

"ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าน้อยไม่รู้ว่าแม่นางจิ่นชื่อคือผู้หญิงของท่าน ไว้ชีวิตข้าน้อยเถอะ！" ชายคนนั้นร้องอ้อนวอนให้เขาไว้ชีวิต

"ช้าไปเสียแล้ว" องค์รัชทายาทพูดเสียงเรียบ หลังจากที่เขาดึงดาบออกจากด้านหลัง เพียงแค่เขากระตุกมือเล็กน้อย ดาบของเขาก็สามารถฟันไปที่แขนนั้นให้หลุดทันที

ในเวลาที่คับขันเช่นนี้ แม่นางจิ่นชื่อก็รีบเข้าไปห้ามองค์รัชทายาท นางอ่อนแรงจนล้มลงกับพื้น "องค์รัชทายาท หม่อมฉันไม่เป็นอะไรเพคะ ท่านอย่าทำให้เรื่องมันใหญ่เลย พวกเราไปกันเถอะเพคะ！"

ร่างกายที่อ่อนแรงของนางนั้นซบลงที่ตัวขอองค์รัชทายาท นางรับรู้ได้ว่าบัดนี้ความโกรธของเขาค่อยๆลดลงแล้ว มือที่จับมือใหญ่นั่นก็ค่อยๆคลายลง สายตาที่มองมายังนางก็อ่อนโยนขึ้น

"ไปกันเถอะเพคะ องค์รัชทายาท ไม่นานนี้หม่อมฉันได้ชาใหม่มา หม่อมฉันว่าเราไปดื่มชากันเถอะเพคะ" จิ่นชื่อพูดขึ้นพร้อมควงแขนขององค์รัชทายาท จากนั้นก็ค่อยๆพาเขาเดินออกมาจากร้านค้านั่น

ชายคนนั้นยังคงคำนับขอบคุณที่นางช่วยชีวิตเขาไม่หยุด

องค์รัชทายาทเองก็ไม่อยากทำให้เรื่องใหญ่โตต่อหน้าประชาชน ยิ่งเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากนางด้วยแล้วนั้น หากฮ่องเต้รับรู้คงไม่ดีแน่

เมื่อเดินออกมาจากร้านค้าแห่งนั้น หิมะขาวบริสุทธิ์ก็พัดปลิวมาบนตัวของพวกเขา องค์รัชทายาทค่อยๆเดินไป แม่นางจิ่นชื่อเองก็ยังคงจับที่แขนของเขาแน่ องค์รัชทายาทไม่กล่าวสิ่งใด ก็คลายมือของนางทิ้ง จากนั้นก็เดินนำหน้าไป

"องค์รัชทายาท ท่านจะเสด็จไปไหนเพคะ?" จิ่นชื่อถามด้วยความไม่เข้าใจ แววตาของนางนั้นช่างทำให้คนที่มองอยู่ปวดใจยิ่งนัก

"กลับตำหนัก เจ้าเองก็กลับไปเถอะ！" องค์รัชทายาทตอบโดยไม่แม้แต่หันไปมองหน้า

แม่นางจิ่นชื่อเดินตามไปเพียงสองก้าว จากนั้นก็ไม่ได้ตามเขาไปอีกเลย หิมะยังคงร่วงหล่นลงมา ใบหน้าของนางตอนนี้ช่างซีดเซียวนัก

มองดูแผ่นหลังของเขาที่ไกลออกไป แม่นางจิ่นชื่อก็คลายยิ้มที่แฝงด้วยความเศร้าออกมา ท่ามกลางหิมะนี้นางช่างรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวเหลือเกิน

ระหว่างทางที่นางเดินกลับไปนั้น สองข้างทางก็ไม่มีผู้คนมากมายดั่งเช่นเมื่อครู่ มีเพียงหิมะที่ตกลงมาไม่หยุด หิมะสีขาวนั้นตกลงบนผมสีดำสนิทของนาง ใบหน้าที่งดงามนั้น ไม่อาจเดาได้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

นางรู้สึกว่าตนเองไม่อาจคาดเดาความคิดและความรู้สึกขององค์รัชทายาทได้ ในเมื่อเขาไม่ได้รักนาง เหตุใดถึงต้องเข้ามาช่วยนางทุกครั้งไป ทุกครั้งที่นางถูกทำร้ายเหตุใดเขาต้องเข้ามาช่วย? คำถามมากมายพลั่งพรูออกมา

นางเดินไปเรื่อยๆจนไม่ทันสังเกตว่ามีเงาของชายร่างท้วมสองคนเดินตามมาอยู่

หนึ่งในนั้นคือชายคนที่ลวนลามนางจนเกือบที่จะถูกองค์รัชทายาทฟันแขน ชายคนนั้นพูดขึ้น "เรื่องที่เจ้าสั่งให้ข้าทำ ข้าทำสำเร็จแล้ว ไหนล่ะค่าตอบแทนของข้า?"

จิ่นชื่อดึงสติตนเองกลับมา นางพึ่งเห็นสองคนนั้น

ชายสองคนนี้คือคนที่นางหามา เพื่อให้มาตบตาองค์รัชทายาท และนางตั้งใจหาคนเช่นนี้มา เพื่อทดสอบความรักที่องค์รัชทายาทมีต่อนาง

"สิบตำลึงใช่หรือไม่? เอาไป" จิ่นชื่อนำเงินสิบตำรึงออกมาจากถุงผ้า จากนั้นก็โยนให้เขา เพื่อที่จะรีบจบเรื่องนี้เสียที

หลังจากที่ชายร่างท้วมนั้นได้รับเงินจากจิ่นชื่อสิบตำลึง เขาก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก แล้วพูดขึ้น "แม่นางจิ่นชื่อ สิบตำลึงมันน้อยไป！ต้องยี่สิบตำลึง เพราะแม่นาง ข้าเกือบที่จะถูกองค์รัชทายาทนั่นตัดแขนเป็นสองท่อนเสียแล้ว แม่นางต้องให้ข้าเพิ่ม?"

รอยยิ้มที่น่ารังเกียจบนใบหน้านั้นเผยออกมา จิ่นชื่อเองก็ไม่อยากพูดคุยกับเขาต่อ จึงเอาเงินออกมาอีกสิบตำลึง จากนั้นก็เอาให้ชายสองคนนั่น เงินนี้ไม่ได้สำคัญอะไรกับนางมากมาย สิ่งสำคัญในตอนนี้คือการปิดปากชายสองคนนี้ต่างหาก

"ฮ่าๆ ขอบใจแม่นางมาก" ชายที่รับเงินนั้นยิ้มด้วยความดีใจ

หลังจากที่รับเงินไปแล้วนั้น ขณะที่ชายสองคนนั้นกำลังหันหลังไป แม่นางจิ่นชื่อก็พูดขึ้น "ช้าก่อน เรื่องวันนี้อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด มิเช่นนั้นเจ้าต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น เข้าใจไหม?"