​ตอนที่53 คุยกันต่อหน้า

ตอนที่53 คุยกันต่อหน้า

โม่ฉีหมิงจับมือโล่หวินหลานจนแน่น ไม่หันหน้ากลับพลางพูด “ฉินหยิ่น เย่หวิน ต้อนรับราชทายาทดีๆ”

น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย็นชาเหินห่าง น้ำเสียงเย็นๆราวกับจะทำให้บรรยากาศโดยรอบหยุดนิ่ง เขาไม่มีความรู้สึกอะไรมากมายๆ ไม่ว่าจะพบเจอเรื่องอะไรก็เย็นเหยียบอย่างนี้ตลอด เพียงแค่ตอนที่จับมือโล่หวินหลาน ทุกคนจึงจะรู้สึกอบอุ่น

“ราชทายาท เชิญ” เย่หวินผายมือเชิญ ต้อนรับโม่ฉีซิวเข้าไป

ทันทีที่ถึงในสวน โล่หวินหลานก็กล่าวเสียงต่ำ “จะให้เขาเข้ามาทำไม?” ยังคิดว่าไม่ยุ่งมากพอหรอ?

โม่ฉีหมิงตบหลังนางเบาๆ มุมปากยกขึ้นเบาๆ “คืนสิ่งที่สมควรเป็นของเขาซะ”

ที่แท้ก็จะคืนกำไรหยกแก่โม่ฉีซิวนั่นเอง โล่หวินหลานเข้าใจแล้ว ไม่สนว่าเป้าหมายเขาคืออะไร จะพูดกับเขาให้เจน

ห้องโถงของจวนหมิงอ๋อง คนรับใช้คนหนึ่งกำลังชงชาให้กับทุกคน ชาที่ดื่มคือปี้โหล่วชุน ใบชาที่หงิกงอถูกน้ำร้อนราดเทลงไป ต่างคลี่ใบขยายสวยงามจับจิต ค่อยๆลอยขึ้นมาบนแก้วน้ำชาสีขาว เพียงไม่นาน กลิ่นชาหอมอ่อนๆก็ลอยมาแตะจมูกเบาๆ

“นับว่าเป็นชาชั้นเยี่ยม ไม่ได้มาหาน้องสี่นานแล้ว ชาหอมกว่าเดิมเยอะเลย” โม่ฉีหมิวกล่าวชื่นชมไม่ขาดปาก

หน้ากากที่เก็บซ้อนใบหน้าของโม่ฉีหมิงไว้ทำให้ดูไม่ออกว่าเขารู้สึกอะไรอยู่ เขาหัวเราะเย็นๆเบาๆ แม้แต่นัยน์ตายังแสดงออกมาถึงความแข็งแกร่ง “ราชทายาท ท่านเหมือนลืมไปว่า ถ้าพูดถึงชา ชาที่จวนท่านถือว่ารสเยี่ยมหลายวันก่อนที่เฉลิมฉลองบ้านไต้เท้าหานไท่โสว่ค้นเจอเงินทองในคลังสมบัติ ก็มีชาชั้นเลิศที่ท่านพ่อยกให้ท่านเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าจะเจอในจวนของเขา”

พอพูดออกไป โม่ฉีซิวก็เปลี่ยนสีหน้าทันที รีบเก็บสีหน้ากังวลลนลาน

ตอนนั้นเขาทำอย่างนี้เพื่ออยากรวบรวมอำนาจ ผูกมิตรไมตรีกับแคว้นรอบข้าง พลางแอบตีสนิท ชิ่งเฉิงไท่โสว่ชอบดื่มชา พลางนำชาที่ได้จากแคว้นหลิงมอบให้กับเขา ใครจะไปรู้ว่า ไม่กี่วันที่มอบให้ไป ใครจะไปรู้ว่าเขาจะทำเรื่องจนโดนจับได้ว่ารับสินบน ค้นตรวจสำเนาเงิน ใบชาพวกนั้นดันวางไว้ที่ๆสังเกตเห็นง่าย

หลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้นโม่ฉีซิวก็ได้ไปตรวจการเรื่องนี้ ตรวจไม่พบ ถึงเรื่องนี้จะผ่านไปนานแล้ว แต่ก็เป็นเหมือนก้างติดคอเขาอยู่ตอนนี้

ถึงแม้จะผ่านไปครู่เดียว ก็รีบกลับสู่สภาวะปกติ เขาก็ไปที่โล่หวินหลาน สายตานางไม่ได้อยู่ที่เขา แต่กลับจ้องไปที่โม่ฉีหมิงตลอดเวลา

เขาไม่เข้าใจ โม่ฉีหมิงก็พิการมีอะไรดีนัก? เขาเป็นถึงรัชทายาท อนาคตเจียงซานต้องเป็นของเขาทั้งหมดอยู่แล้ว

อยู่กับเขา อนาคตมีแต่สมบัติรออยู่ข้างหน้า

เขาเอามือกอดอกสองข้างแน่น พยายามทำให้ตัวเองเป็นปกติที่สุด “น้องสี่เจ้าก็ล้อเล่นไป ชาในจวนข้าจะไปหอมสู้ชาในจวนเจ้าได้ยังไง ไม่เพียงแค่ชา รวมถึงคนก็หอม……”

เจาตั้งใจเน้นคำว่าคน สายตาก็มองไปที่โล่หวินหลาน ในคำคำพูดแฝงได้ด้วยความยุแยงให้แตกคอกัน

สายตาเย็นชาของโม่ฉีหมิงสักพักก็หันไปมองทางเขา กำมือแน่น ใบหน้ามีความตึงเครียด จนเส้นเลือดปูด โกรธจนสั่นไปทั้งตัว โล่หวินหลานรีบจังมือเขาเบาๆ แล้วคลายมือที่กำแน่นออก

“ท่านอ๋อง ของที่ท่านอยากได้” เสียงของพ่อบ้านดังมาจากข้างหลัง มือของเขาถือกล่องใบหนึ่งวางบนโต๊ะ

“เอาให้รัชทายาท” โมฉีหมิงเสียงเย็น

พ่อบ้านรีบยื่นให้รัชทายาท เปิดกล่องวางไว้ต่อหน้าเขา

“หวินหลาน เจ้าไม่ชอบของที่ข้าให้หรือ?”

โล่หวินหลานเม้มปากส่ายหน้า มองหน้านางพลางถาม “เทียบกับกำไรหยกชิ้นนี้แล้ว ข้าชอบปิ่นหยกมากกว่า ของอันนี้ท่านนำกลับคืนไปเถอะ”

บนผมของนางมีปิ่นหยกฟู่หยงสะท้อนแสงวิบวับงามตา บาดลึกหัวใจของโม่ฉีซิว ปากเขาขยับนิดหน่อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกโม่ฉีหมิงขัดขึ้น

“รัชทายาท ครั้งก่อนที่ท่านพ่อสั่งให้เจ้าตรวจสอบเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเจียงซุ่ยเจ้าได้จัดการรึยัง? เมื่อเทียบกับกำไลหยกชิ้นนี้ ประชาชนสำคัญกว่านัก!” โม่ฉีหมิงแสยะยิ้มขึ้น

ตั้งแต่โม่ฉีซิวหายก็ถูกจัดไปประจำการดูแลชางสิงเจียงปัญหาน้ำท่วมครั้งนี้ เป็นปัญหาเดียวในตอนนี้ ไม่เพียงแต่เขา ยังมีพี่น้องหลายคนช่วยเหลือเขา

ปัญหาชางสิงเจียงน้ำท่วมในครั้งนี้พวกเขาช่วยกันระดมความคิด เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะพยายามให้สุดความสามารถเพื่อแก้ไขปัญหาเรื่องน้ำให้ได้

“ก็จริง งั้นข้าไปก่อนล่ะ” โม่ฉีซิวลุกขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย มุมปากยังมียิ้มอยู่บ้าง

ขาที่กำลังก้าวออกจากห้องโถง โล่หวินหลานเตือนขึ้น “รัชทายาท ท่านลืมของของท่าน”พูดพลาง รีบให้คนรับใช้ส่งไปให้เขา

โม่ฉีซิวที่กำลังยิ้มอยู่หุบยิ้มทันที รับกล่องนั้นมา เดินไม่หันหลังกลับอีก

ท้องฟ้าข้างนอกสีฟ้าครามสดใส เท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างหนักอึ้ง ในมือกำกล่องในมือแน่น ในนั้นมีหยกสลักรูป

นกฟีนิกส์นอนแน่นิ่งอยู่ในกล่อง

สายตาของมีความเย็นชา มืออันสั่นเทาเอื้อมไปหยิกกำไลหยก หยิบขึ้นมาดูตรงหน้า ส่งกับพระอาทิตย์พลางยิ้มประชด ทันใดนั้น มือใหญ่ใช้แรงบีบ เศษหยกตกลงพื้นอย่างรุนแรง “ซึพา” หยกก็แหลกละเอียดคามือ

ทั้งสองอยากแสดงความรักต่อหน้าเขาให้เขาถอยออกไป ดูถูกคนอย่างโม่ ซิงเกินไปแล้ว ของที่เขาอยากได้ เขาไม่เคยไม่มาครอบครอง

โล่หวินหลาน นางต้องอยู่ในกำมือเขาให้ได้

สาวเท้ายาวออกจากจวนหมิงอ๋องไป พ่อบ้านส่งแขกอย่างยินดี เดินออกทางประตูผ่านที่นั่งหินสีเขียวทางเล็ก หมุนตัวพลันก็ถึงทางยาวแล้ว