ตอนที่70การคาดเดา

ตอนที่70การคาดเดา

พอรู้ข่าวว่าโม่ฉีหมิงยืนเองได้แล้วดวงตาของเจียเฉิงตี้มีน้ำตาริ้นขึ้นไม่ว่าจะในฐานะของพ่อหรือในฐานะฮ่องเต้เขาก็หวังว่าอาการบาดเจ็บของโม่ฉีหมิงจะถูกรักษาให้หายขาดหวังว่าเขาจะสามารถกลับมาใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้

ทุกคนต่างให้ความสนใจเกี่ยวกับใบหน้าของโม่ฉีหมิงท่ามกลางความดีใจเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บขาของเขาเย้เซียวโหลที่อารมณ์โกรธเกรี้ยวลืมตัวไปเลยลืมไปว่าคนที่ขายขี้หน้าก็คือนาง

“ยังไม่กลับมาอีก!ยืนตรงนั้นให้ขายขี้หน้าเขาอีก!”ตอนเย้เซียวโหลกำลังถือจอกเหล้ายืนอยู่อย่างทำตัวไม่ถูกก็มีเสียงตำหนิติเตือนจากเย้กั๋วกงดังขึ้นจากด้านหลัง

“ท่านพ่อทำไมท่านทำอย่างนี้?”เย้เซียวโหลพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดนั่งกลับประจำที่นั่งของตัวเอง

พี่ชายทั้งสามของนางก็เข้ามาปลอบพูดว่าวันนี้นางไม่ควรทำตัวแบบนี้โชคดีที่ฮ่องเต้ไม่ได้สั่งลงโทษนางไม่อย่างนั้นสกุลเย้คงไม่อยู่ดีแน่........

ความผิดทุกอย่างจะตกอยู่กับเย้เซียวโหลเพียงผู้เดียวนางยิ่งอยู่ยิ่งรู้สึกถูกทำร้ายไม่ว่านางจะทำอะไรก็ผิดไปหมดไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่สามารถฉีกหน้าของราชวงศ์ได้เลยมีแต่คนในราชวงศ์สามารถรังแกพวกเขาได้โดยไม่มีความผิดใดๆพวกเขาพูดอะไรก็ผิดไปหมด

ที่แท้เรื่องทั้งหมดก็เกิดขึ้นไปแล้วเย้เซียวโหลปิดหูสองข้างวิ่งออกไปจากตรงนั้นอย่างคนโดนกระทำ

“เห้อโหลเอ๋อโหลเอ๋อ......”เย้กั๋วกงได้แต่ยืนมองเย้เซียวโหลวิ่งออกไปเรียกอย่างไม่ขาดสาย

แต่ว่าเย้เซียวโหลได้ยินเสียงของเขาก็ยิ่งวิ่งไกลออกไปนางไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงบนท้องฟ้าเริ่มมีดวงดาวแขวนประดับระยิบระยับการแสดงบนเวทีจบลงดนตรีต่างๆค่อยๆเงียบลง

เจียเฉิงตี้ที่นั่งอยู่บัลลังก์รู้สึกเหนื่อยล้าดื่มด่ำกับการแสดงต่างๆมากมายคิ้วของเขาขมวดขึ้นเขาค่อยๆหนวดตรงหว่างคิ้วเบาๆข้างกายเขามีเจินเฟยที่สัมผัสได้ถึงความเหนื่อยอ่อนของเขารีบยื่นมือเข้าไปบีบนวดให้เขา

“ฮ่องเต้ท่านคงเหนื่อยแล้วถ้าอย่างนั้นพวกเราไปพักผ่อนกันเถอะ”เสียงของเจินเฟยดังอยู่ข้างหูเขาสองมืออ่อนนุ่มเข้าบีบนวดตรงขมับเขาเบาๆ

ชางสิงเจียงพยักหน้าลุกขึ้นยืนแล้วจ้าวเจิ้งที่อยู่ข้างกายตะโกนจนสุดเสียง“ถอย!”

ทุกคนต่างทยอยลุกขึ้นยืนร่วมกันส่งชางสิงเจียงลงไป

เย้เซียวโหลวิ่งไปจนถึงสวนหลังวังที่เริ่มมืดแก้มสองข้างเปื้อนไปด้วยน้ำตาไหลอาบทั่วใบหน้ายืนอยู่ข้างๆหนองน้ำลำพังมือจับราวกั้นมองไปผืนน้ำที่นิ่งสงบไม่เคลื่อนไหวรู้สึกว่าพวกมันนิ่งเงียบสงบทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดยิ่งขึ้นพลางก้มลงหยิบก้อนหินปาลงไปตรงสระน้ำอย่างแรง

“ต่างรังแกแต่ข้า!รังแกแต่ข้า!”นางมือหนึ่งหยิบก้อนหินขวางลงสระพลางเอ่ยตัดพ้ออย่างไม่พอใจ

สระน้ำกระเพื่อมตามแรงกระแทกจองก้อนหิน“โต้ม”เสียงของก้อนหินกระทบน้ำจนทำให้เกิดน้ำกระเด็นขึ้นมาเหมือนพลุไฟท่ามกลางความเงียบสงบของค่ำคืนนี้พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวยังคงเด่นสง่าอยู่บนท้องนภา

“คุณหนูสามสกุลเย้สระน้ำนี้รังแกเจ้ารึ?”เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลังเสียงก้าวเท้าย่ำลงกับพื้นหญ้าค่อยๆดังใกล้เข้ามา

ได้ยินเสียงที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีเย้เซียวโหลหันหลังกลับไปอย่างทำตัวไม่ถูกที่แท้ก็คือโม่ฉีหานมุมปากของเขาแสยะยิ้มขึ้นเดินก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ

เย้เซียวโหลได้ยินเสียงของเขาที่มาด้วยความกวนประสาทรู้ว่าวันนี้นางได้อับอายขายขี้หน้าในที่พระตำซินเห๋อถามอย่างเสียงเย็น“เวินอ๋องท่านมาเยาะเย้ยข้าใช่หรือไม่?”

โม่ฉีหานหัวเราะเสียงต่ำเดินเข้าไปจับราวกั้นยืนอยู่แถวเดียวกับนางมาวันนี้เขาเหมือนกับผู้ประชดเหมือนอยู่ใยเดียวโล่หวินหลาน

“ทำไมข้าต้องเยาะเย้ยเจ้าด้วยล่ะ?ข้ากลับรู้สึกวันนี้เจ้าทำอะไรก็ถูกไปหมดหากเป็นข้า ข้าก็จะทำแบบเจ้าเหมือนกัน”เสียงแหบพร่าของโม่ฉีหานกระซิบข้างหูของเย้เซียวโหลนางมองด้วยสายตาคาดเดาอะไรไม่ออกจากตัวผู้ชายคนนี้เขามีบางอย่างที่ไม่เหมือนชายคนอื่น

เย้เซียวโหลหรี่ตาลง“เพราะอะไร?”

โม่ฉีหานหมุนตัวกลับมาเขาสูงกว่านางอยู่มากโขก้มมองหัวของนางหน้าของนางมีความกังวลบางอย่างเหล่ตามองอย่างระแวดระวัง

“เพราะว่าคนเราล้วนเห็นแก่ตัวต่างไม่ยอมเสียเปรียบยิ่งไม่อยากให้ชีวิตของตัวเองกำอยู่ที่มือของใครคุณสามสกุลเย้น่าจะเข้าใจข้อนี้ดี?”เสียงของโม่ฉีหานยิ่งพูดยิ่งต่ำลงเรื่อยๆสายตาดุจดั่งกุญแจที่ล็อกใบหน้าของนางไว้

แสงพระจันทร์มืดสลัวสาดส่องสะท้อนใบหน้าของเขาใบหน้าหล่อเหลาคมกริบเสมือนตราตรึงไว้นัยน์ตาของเย้เซียวโหลผู้ชายคนนี้ทำให้หัวใจนางเต้นสูบฉีดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนกับใคร

นับตั้งแต่วันที่เจอเขาที่เยี่ยนเหมินเสมือนมีใสใยบางๆเชื่อมติดพวกเขาไว้แต่การพบเจอกันทุกครั้งมีอันต้องเจอกันในสถานการณ์อึดอัดใจทุกครั้งที่เจอหน้ากัน

เย้เซียวโหลกอดอกแน่นตั้งแต่เกิดมาก็รู้สึกว่านางเหนือกว่าทุกคนทำให้ไม่เคยมีสีหน้าดีๆปรากฏให้เห็นบนใบหน้าเลยสักครั้ง“ทำไมข้าต้องเข้าใจด้วย?”

นางเบะปากหมุนตัวกลับไปมองเงาพระจันทร์ที่สะท้อนอยู่บนพื้นน้ำผู้ชายคนนี้เมื่อกี้ยังผลักนางที่สวนดอกไม้เพื่อโล่หวินหลานแล้วนางจะเชื่อเขาเพื่ออะไร?