บทที่ 12 เป็นฝ่ายรุก

หลังจากพบนางคราวก่อน การเปลี่ยนแปลงของนางทำให้ฉู่เทียนฉือเกิดความระแวงสงสัย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ

วันนี้ตอนที่หงหลิงพาป้าหลิวมาปรากฏตัวตรงหน้าพระชายารองเสิ่น เขาก็นึกขึ้นได้ว่าวันนั้นนางแตกต่างจากคนทั่วไป

มู่จิ่งซีเลิกคิ้วขึ้น หลังจากกลอกตาไปมาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “หม่อมฉันมีความผิด เกรงว่าจะทำให้ท่านอ๋องเสียอารมณ์แล้ว บังเอิญว่าวันนี้หม่อมฉันมีระดู หากท่านอ๋องทรงไม่รังเกียจ หม่อมฉันจะไปอาบน้ำ แล้วจะปรนนิบัติท่านอ๋องก็ได้เพคะ”

ฉู่เทียนฉือขมวดคิ้ว ถอยหลังไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ โดยไม่มองนาง และพูดอย่างเย็นชา “อ้อ? ดูเหมือนว่าจะบังเอิญจริงๆ”

“หลังจากอาบน้ำแล้วก็ไม่เป็นปัญหาเพคะ” มู่จิ่งซีก้มหน้าและตอบด้วยรอยยิ้ม ในน้ำเสียงมีความคาดหวังเล็กน้อย

เป็นอย่างที่คิดไว้ ฉู่เทียนฉือขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น

หลังจากที่มู่จิ่งซีหยิบกาน้ำชาขึ้นมารินน้ำชาให้เขา นางก็พูดต่อว่า “หากท่านอ๋องทรงรังเกียจ หม่อมฉันจะหาสาวใช้มาปรนนิบัติท่านอ๋องในห้องเพคะ?”

ทุกคำพูดและการกระทำล้วนประจบประแจง

นางหัวเราะเยาะในใจ บุรุษล้วนเป็นเช่นนี้ นางยิ่งเป็นฝ่ายรุก เขาก็ยิ่งรู้สึกรำคาญ หากนางปฏิเสธก็จะดูเหมือนว่าทำทีเป็นเล่นตัว

วันนี้นางแสดงเป็นมู่จิ่งซีในแต่ก่อนได้อย่างสมจริงสมจัง

“ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากเช่นนั้น” หลังจากฉู่เทียนฉือดื่มชาแล้ว เขาก็ลุกขึ้นยืนและพูดด้วยเสียงเย็นชา

ในช่วงเวลานี้เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองมู่จิ่งซี

“ท่านอ๋อง......” นางกัดริมฝีปากเหมือนไม่เต็มใจ

ฉู่เทียนฉือขมวดคิ้วที่คมเข้มอีกครั้ง และก้าวเท้ายาวสามก้าวก็ถึงหน้าประตูแล้ว

นางมองตามหลังของเขาที่จากไปอย่างรวดเร็ว และแอบหัวเราะด้วยความสะใจ

เป็นอย่างที่คิดไว้ ในใจของเขาไม่เคยมีมู่จิ่งซีอยู่เลย!

นางกะพริบตา แล้วเขามาทำอะไร? จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้หรือว่าตนเองยังมีภรรยาเอก?

เมื่อเขาเดินไปถึงหน้าประตูก็หยุดชะงัก หันหลังให้นางแล้วพูดว่า “อีกไม่กี่วันแม่ทัพใหญ่มู่ก็จะกลับราชสำนักแล้ว ถึงเวลานั้นเจ้าตามข้ากลับไปพบแม่ทัพใหญ่ที่จวนแม่ทัพด้วย”

พูดจบเขาก็จากไปโดยไม่หันกลับมามอง

แม่ทัพใหญ่มู่กลับราชสำนัก?!

มู่จิ่งซีกะพริบตาสองครั้ง ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!

มิน่าเล่าจู่ๆ ฉู่เทียนฉือถึงได้มาที่นี่ ที่แท้ก็เพื่อมาเอาใจนาง อย่าให้ถึงเวลาแล้วไปฟ้องร้องที่จวนแม่ทัพ!

น่าหัวเราะเยาะ หากเป็นมู่จิ่งซีแต่ก่อนหลังจากที่กลับไปถึงบ้านเดิม นางจะต้องคร่ำครวญถึงความทุกข์ทนในช่วงสองปีมานี้อย่างแน่นอน และอาศัยสถานะของท่านพ่อนางมาช่วงชิงความโปรดปรานของฉู่เทียนฉือ!

ฉู่เทียนฉือมองอย่างทะลุปรุโปร่ง จึงมาป้องกันไว้ล่วงหน้า

จุ๊ๆ ฉู่เทียนฉือช่างเจ้าเล่ห์!

ช่างอุทิศจิตวิญญาณของตนเองเหลือเกิน!

เพื่อความสงบสุขของใต้หล้า ยอมขายร่างกาย ฝืนความรู้สึกที่แท้จริง แล้วมาร่วมรักกับนาง!

โชคดีที่นางเข้าใจสถานการณ์โดยรวม ทำให้เขาไม่ได้รับบาดแผลทั้งทางร่างกายและจิตใจ

เขาเห็นว่านางเป็นยาพิษ!

นางก็เห็นว่าเขาเป็นขี้วัว!

หลังจากที่ฉู่เทียนฉือจากไปครู่หนึ่ง หงหลิงก็เข้ามาในห้องด้วยความตื่นตระหนกทันที “พระชายา ทำไมจู่ๆ ท่านอ๋องถึงจากไปเล่าเพคะ? เกิดอะไรขึ้นหรือไม่?”

เมื่อครู่นางเฝ้าอยู่นอกประตู ตอนที่เห็นท่านอ๋องจากไป ดูเหมือนสีหน้าโกรธเคือง

มู่จิ่งซีเม้มริมฝีปากด้วยรอยยิ้มที่สวยงาม นางนอนอยู่บนเตียง และตอบอย่างเกียจคร้าน “ไม่มีอะไร”

ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว ในที่สุดหงหลิงก็คลายความกังวลใจลง

แต่พอคิดดูอีกที เมื่อนึกถึงสีหน้าของท่านอ๋องตอนที่จากไปก็แอบกังวล พรุ่งนี้เกรงว่าจะมีข่าวซุบซิบนินทามากมายมุ่งเป้าไปที่พระชายา

เช้าวันต่อมา ทุกคนในเรือนต่างก็รู้ว่าแม้ว่าเมื่อคืนท่านอ๋องจะไปที่เรือนดอกเหมย แต่ไม่ถึงสิบห้านาทีก็จากไป